ความจริงได้เคยเขียนความลับตัวเอง  ทำลง Notepad  และนำมาวางใน Blog พลาดก็ Copy จาก Notepad มาวางใหม่ ทำอยู่หลายครั้ง  เขียนไว้ค่อนข้างยาว  และแล้ว ใกล้ตี 4 ของวันนั้น คอมฯเจ้ากรรมก็ Restart เข้า Windows ใหม่โดยอัตโนมัติ  โดยที่ผมไม่ได้สั่ง Save เจ้า Notepad ไว้เลย .. สรุปก็คือ ทุกอย่างหายเกลี้ยง  จึงเข้านอนด้วยความแค้น .. และยังไม่ได้เขียน 5 ความลับของตัวเองเลยจนบัดนี้ครับ  ก็ขอเริ่มใหม่อีกครั้ง  ช้าหน่อยคงไม่เป็นไร  ก็เห็นเคยพูดกันว่า  อยากกิง ของ ลีๆ ต้องลอหน่อย .. ไม่ต้องลอ อีกเลี้ยว .. หยุกอยู่ทามมาย .. อ่าง ซิ อ่างซิ .

     ความลับที่ไม่ค่อยลับสักเท่าไร 5 ข้อของผมมีดังนี้

1. ภาษาอังกฤษของผมเริ่มด้วย  DDT แล้วอีกนานนับปีจึงรู้จักตัว A

      ก็เรามันชอบอะไรที่เป็นเครื่องยนต์กลไกแทบทุกอย่าง   เห็นเจ้าหน้าที่อนามัยมาพ่นยาปราบยุง ก็เดินตามดู ครั้นเห็นเขาเขียนตัวอักษรประหลาดตามเสาบ้านว่า  DDT-2502 เลยถามดูก็รู้ว่าเป็นภาษาอังกฤษ และอ่านว่า ดี ดี ที จึงขอเอานิ้วจุ่มสีเขียนดูบ้าง เลยได้ทั้ง Reading และ  Writing ในวันนั้นเอง  ตอนนั้นก็ประมาณ ป.3 ป.4  กว่าจะรู้จัก  A B ก็เมื่อได้เข้าเรียนป.5 ที่โรงเรียนใหม่ พุทธนิคม ครับ

2. ตอนเป็นเด็กผมเห็นงานอาชีพที่ยิ่งใหญ่ และโตขึ้นจะต้องเป็นให้ได้คือ  คนขับรถไฟ ครับผม

     เดินเท้าเปล่าตามแม่ไปตลาดไชยาเป็นครั้งแรก  ข้ามสะพานไม้ยาวมากที่ทอดข้ามพรุใกล้เชิงเขา  ผ่านลำห้วยที่มีน้ำตลอดปี 3 แห่ง  ผ่านเนินเขาสองลูก และ  ข้ามคลองอีก  4 ครั้ง  ระยะทางราว 9 กม. เพื่อไปดูรถไฟจริงๆเป็นครั้งแรกในชีวิต  เห็นแต่ในรูปมานานแล้ว 
     ที่สถานีไชยาผมยืนดูหัวรถจักรไอน้ำ  เห็นก้านสูบ  ข้อเหวี่ยง ขยับตัวเข้า-ออก ระคนกับเสียงไอน้ำที่เขาปล่อยระบายพ่นออกมาเป็นควันขาว  บวกเสียงกระชึ่กกระชั่กอันเร้าใจของเครื่องยนต์ไอน้ำ  ตื่นเต้นเป็นที่สุด  พลันคิดไปว่าคนขับและควบคุมหัวรถไฟได้ต้องไม่ธรรมดา  โตขึ้นมาคอยดู จะพยายามเป็น คนขับรถไฟ ให้ได้  ผมฝันและหวังเอาไว้มาก  แล้วฝันก็ไม่ได้เป็นจริง   แต่ก็ไม่รู้สึกผิดหวังหรอกนะครับ

3. ตอนเป็นเด็กวัดเคยนอนหลับกลางวัน แล้วละเมอ+ฝัน วิ่งไปโรงฉัน  นึกว่านอนตื่นสายในตอนเช้า

       อายนะครับแต่ก็ยินดีเล่า  ไม่น่าเชื่อว่าหลับตอนบ่าย แต่หลับลึกและตื่นมารู้สึกตกใจมาก  คิดว่าสายและสว่างขนาดนี้จะไปเดินปิ่นโตทันได้อย่างไร  ลุกขึ้นได้รีบวิ่งไปยังโรงฉัน  เห็นกาละมังใส่ข้าว และเถาปิ่นโตใส่กับข้าว วางเรียงรายก็เลยรู้ว่า ตูข้าฝันไป  วิ่งมาได้ยังไงตั้งไกลโดยไม่รู้ว่านี่มันบ่ายแล้ว

4. เคยเขียนชื่อตัวเองเป็นภาษาอังกฤษว่า "PINIJ"
 
     ใช้อยู่หลายปีก่อนเปลี่ยนเป็น "PINIT" ตอนนั้นภูมิใจมากที่ผสมคำได้ตรงภาษาไทยเป๊ะ จ.จาน มันก็ต้อง J สิ  แม้แต่วิทยุหรือเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ที่สร้างขึ้นก็ยังเขียนข้อความติดด้วยความภูมิใจว่า
 "PINIJ  ELECTRONICS"เลย ..มาสังเกตเอาภายหลังว่า "แม่กด" ที่สะกดด้วยตัว J ไม่เคยเห็นมีในภาษาอังกฤษ  พร้อมกับรู้สึกเขินย้อนหลังเอามากๆทีเดียว

5. ตอน ปกศ.สูง ราวกับเป็นเทวดาอยู่สวรรค์ในเอกอังกฤษ  แต่วิชาโทคือ คณิต มันคือ นรก ชัดๆ

      เรื่องมีอยู่ว่าผมเลือกเอกภาษาอังกฤษ เพราะชอบ  และตอน ปกศ.ต้น ก็ได้  A หมดทุกตัว เรียนสนุกและ  สบาย  เรียกว่าเพื่อนกลัว  อาจารย์เกรงใจก็แล้วกัน เกรดวิชาเอกเกือบ 4.00 คัดเลือกเรียนปริญญาตรีได้อันดับหนึ่ง โดยไม่ต้องสอบให้เมื่อย  ชอบวิทย์-คณิตมากด้วยจึงเลือกเป็นโททั้งสองวิชา  แต่ขอโทษครับ คณิตศาสตร์วิชาโท ได้  A 1 ตัว  B 1 ตัว  ที่เหลืออีก 5 วิชาผมได้ D หมดทุกตัวไม่มีเกรดใดมาแทรกอีกเลย  ซ้ำร้ายตัวสุดท้าย เทอมสุดท้าย ได้ D ลบ ครับท่าน 
     ผมไม่โกรธอาจารย์ท่านนั้นหรอก  แต่รู้ชัดแจ้งในหัวใจว่าท่านเป็นผู้ทำให้ผมเปลี่ยนจาก รัก มาเป็น เกลียดชัง คณิตศาสตร์  ท่านทำให้ผมรู้จักกับ D ตัวแรกในชีวิต  ยิ่งถาม ยิ่งตอบ ยิ่งงง เลยพาลไม่ทำการบ้านอีกเลย  วิชาสุดท้ายที่ได้  D- ตัวแรกและตัวเดียวในชีวิตก็อาจารย์ท่านเดียวกันนั่นแหละมาสอนผมอีก

        ขออภัยที่บังเอิญครบ 5 ข้อเสียก่อน  ความลับแบบสีชมพู จึงไม่มีที่ให้นำเสนอ  ขอแนะนำให้ไปอ่านข้อ 5 ของ ท่านนายขำ แทนก็แล้วกันครับ

    อยาก Tag ใครตั้งหลายคนแต่ ดูไปมาก็ล้วน "โดนกันไปหมดแล้ว"
    
    ด้วยความเกรงใจครับ  ขอโยนลูกต่อไปยัง 5 ท่านต่อไปนี้

1.  ดร.ไพทูรย์  ศรีฟ้า .. น้องชาย .. คนเก่ง  คนดี  ในโลกเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา

2. ท่าน สุชา  เหมือนแก้ว ... วิศวกร มากประสบการณ์  ผู้มีธรรมะ ในหัวใจ

3. ท่าน เคราดิจิตอล .. เขียนบันทึกดีๆที่อ่านแล้ว ชื่นชอบ

4.  อ.สิทธิเดช  กนกแก้ว ... คนเขียนบทกวีได้แจ๋ว  ชวนติดตามยิ่งนัก

5. คุณ รัตนญาณ หรือ อ.นิมิตร  เพ็งสมยา .. "ศิษย์งอก" ที่มีข้อเขียนดีๆ  ที่ภูมิใจแนะนำ

           เล่นกันอย่างไรลองตามไปดูได้ ที่นี่ ครับ