GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ระทึกกับการกลับบ้านคนเดียวตอนห้าทุ่มครึ่ง

ทั้งกลัว..ทั้งกล้า..หากมีอะไรเกิดขึ้น..ใครล่ะจะรับผิดชอบ ครูอ้อยเดินอย่างเร็ว แต่ไม่ได้วิ่ง
คืนนี้เหตุการณ์ที่ผ่านมาได้ 1 ชั่วโมง 
หลังจากที่หัวใจยังเต้นระทึก  เพราะความกลัว.....
ครูอ้อยกลับมาจากงานผ้าป่าสามัคคีที่นำไปทอดที่วัดกุดสวาย  อำเภอโชคชัย  จังหวัดนครราชสีมา 
ครูอ้อยมีภารกิจที่ต้องทำที่กรุงเทพฯในตอนเช้าวันพฤหัสฯ  จึงต้องกลับบ้านคนเดียว 
ครูอ้อยมาถึงทางเข้าบ้าน  เมื่อเวลา  ห้าทุ่มพอดี  ไม่มีรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่คิวเลย 
ครูอ้อยคิดว่า  เดิน...จะเป็นหนทางที่ดีกว่ายืนรอ..และก็จริงด้วยที่ตัดสินใจแบบนี้  เพราะในขณะที่เดินมานั้น  ไม่มีรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างผ่านมาเลย 
ครูอ้อยเดินไปก็คิดไป  คิดอยู่เรื่องเดียวคือ   ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตของครูอ้อย  ใครล่ะจะรับผิดชอบ 
ในระหว่างทางนั้น  ระยะทางประมาณ  เกือบ 1 กิโลเมตรได้    ต้องเดินผ่านสำนักงานของการรถไฟ  บ้านพัก  เป็นระยะ  และผ่านต้นไม้ใหญ่ 
และที่ผิดสังเกตมากคือ  สุนัขไม่เห่าครูอ้อยเลยค่ะ   ครูอ้อยดีใจที่สุนัขไม่สนใจครูอ้อย  เพราะกลัวถูกกัดมาก   ระยะนี้ต้องเก็บตัวดีๆ  เพราะจะมีงานมงคลของลูกรัก  ครูอ้อยคิดไปถึงความสุขของลูก 
เดินไปได้ระยะหนึ่ง  ประมาณ 1 ใน สามของเส้นทาง  มีรถมอเตอร์ไซค์สวนทางมา  ครูอ้อยไม่เรียกค่ะ  ตัดสินใจเดินต่อไป 
มองไปข้างหน้าต้องผ่านอะไรๆอีกเยอะ   เปรียบกับชีวิตของคนเรา  ที่ต้องผ่านอุปสรรคขวากหนาม   แต่หนทางของครูอ้อยนั้น  ไม่มีขวากหนามเลย   มีแต่ความยากและความไม่เข้าใจเท่านั้นเอง 
ครูอ้อยเดินเขย่าเงิน 15 บาทในมือ  ดีใจจังที่ไม่ต้องจ่ายไป  เอาไว้กินก๋วยเตี๋ยวที่โรงเรียนพรุ่งนี้ 
เดินมาถึงตึกแฟลตของครูอ้อย  เพิ่งจะได้ยินสุนัขมันเห่าค่ะ  มันเห่าครูอ้อย  แสดงความดีใจ  ครูอ้อยทักทาย  และเดินขึ้นชั้นห้า  รู้สึกอีกแล้วว่า....มีใครเดินตามหลังมา
 เดินไปจนถึงบ้าน  เรียกลูกสาวคนเล็กให้เปิดประตู  เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์   เปลี่ยนเสื้อผ้า  และมาทักทาย....คุณบอน  และอาบน้ำ  ดื่มน้ำอุ่น  และปฏิบัติกิจกรรมเหมือนปกติ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 79983
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 10
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (10)

  • ระทึกมากครับครูอ้อย
  • ดีใจครับที่ครูอ้อยปลอดภัย ยินดีครับ
  • คราวหน้าหาคนไปรับจะดีกว่านะครับครูอ้อย

ปล.ยืนยันว่าระทึกครับ

สวัสดีค่ะน้องปืน  บีเวอร์

  • ในขณะที่เขียนยังระทึกใจอยู่เลยค่ะ
  • ความที่ครูอ้อยเป็นคนชอบสนุก..ตอนที่อาบน้ำยังคิดว่า...ทำไมครูอ้อยไม่เปิดกระเป๋า...เอากล้องถ่ายรูปมาบันทึกภาพความวังเวง..และไม่มีใครเป็นเพื่อนเลยค่ะ
  • อันที่จริงอ่านบันทึกนี้ตอนตี 2  นะครับ...เข้ามาอ่านราวกับต้องการเป็น รปภ. เดินไปส่งครูอ้อยให้ถึงบ้าน
  • แต่ก็ดีใจครับ...ที่ปลอดภัยทุกประการ
  • เช้านี้สดชื่นนะครับ...

อรุณสวัสดิ์ค่ะ..คุณแผ่นดิน

  • ครูอ้อยนอนไม่หลับ  อาจจะเพราะไม่มีคนอยู่ข้างๆ  อิอิ  ขำขำ
  • ขอบคุณค่ะที่เป็น รปภ.  ไปส่งครูอ้อยถึงบ้าน
  • มิน่าเล่า  รู้สึกเหมือนมีใครเดินมาด้วย  เพราะสุนัขไม่เห่าเลยค่ะ  รู้สึกคนมาส่งจะเป็นกลุ่มใหญ่ด้วย  เพราะสุนัข  นอกจากจะไม่เห่า  ยังทำท่าเหมือน  หงอ 

คิดสนุกค่ะ

  • น่ากลัวครับคุณครู เหอๆๆ
  • ลองอ่านข่าววันที่ ที่นครศรีฯดูสิครับ เหอๆๆ
  • ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว แต่เหมือนมีใครอยู่ด้วย ก็จะเป็นใครล่ะถ้าไม่ใช่เรา ฮาๆๆ
  • ก็ตัวเราสิคะ  จะเป็นใคร..อิอิ
  • ไอตัวของเราเอง....เคยไหมล่ะคะ
  • น่ากลัวมากค่ะ  คงจะเป็นครั้งเดียว  และไม่มีอีกแล้ว  ต้องรอบคอบมากกว่านี้ค่ะ

ขอบคุณค่ะที่แวะมาทักทาย

งก ไม่ยอมอุดหนุนมอเตอร์ไซต์รับจ้างเสีัยอีก

ทางไปตึกแฟลตของครูอ้อย เอามาสร้างหนังผีได้อย่างสบายๆเลย

ไม่ยอมให้ลูกสาวคนเล็กไปด้วยเสียอีกให้เฝ้าแฟลตคนเดียวหรือครับ

 

  • ต่อว่าเป็นฉากเชียวนะ  โดยไม่มีเหตุผล
  • ไม่เอาน้องขวัญไป  เพราะน้องขวัญต้องสอบ N.T.
  • ไม่อุดหนุนมอเตอร์ไซค์รับจ้าง เพราะเขาไม่จอดรับครูอ้อยเอง
  • แต่เมื่อคืนนี้..ยังสยองอยู่เลยค่ะ
ความจริงแค่เพียงยกมือโบก เค้าก็จอดรับแล้ว ใครจะไปเดาใจครูอ้อยถูกล่ะ บางที เห็นเดินงุดๆๆ อาจจะกำลังเดินหาอะไรที่ทำตกอยู่ก็ได้

สยองแล้วเก็บเอาไปฝันด้วยรึเปล่าน่ะ

  • ยกมือโบกแล้ว......เขายิ่งเร่งเครื่องหนีไปเลย...เสียจรรยาบรรณรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเลย
  • แล้วยิ่งกลางดึก...ต้องเห็นใจเขานะ..เขาอาจจะกลัวเหมือนกันค่ะ

ไม่เห็นฝันเลย..หลับนิดนึง..ตื่นขึ้นมาทำงานต่อได้อีก