ประชุมคณะกรรมการอำนวยการพัฒนาบุคลากรมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์....ซึ่งปกติจะมีการประชุมปีละ 2 ครั้ง....ครั้งแรกเป็นการให้นโยบาย...กรอบแนวทางก่อนขึ้นปีงบประมาณใหม่ รายงานแผนผลการดำเนินงาน  อีกครั้งพอทำไปได้ 6 เดือนก็จะมีการทบทวน คุยกันระหว่างทาง...กรรมการชุดนี้จะเป็นทีมบริหารและผู้ทรงคุณวุฒิด้านการพัฒนาบุคลากร คณะกรรมการชุดใหม่ให้โจทย์จากการประชุมเมื่อ 2 เดือนก่อนนี้  นัดประชุมทุก 2 เดือน โจทย์การประชุมครั้งหน้า ทำให้หัวหน้างานตัวน้อยอย่างดิฉั้นเกิดอาการกังวลได้พอควร
1.ให้ประมวลภาพการพัฒนาบุคลากรนำเสนอให้เห็นภาพรวมของทั้งมหาวิทยาลัย ทำไงก็ได้ให้เห็นเป็นจิกซอร์ต่อกันทั้งมหาวิทยาลัย2.จากการประมวล บอกให้ได้ว่าแต่ละเรื่องแต่ละประเด็นที่แยกย้ายกันทำในมหาวิทยาลัย ตอบสนองกลยุทธ์อะไรขององค์กร 3.ส่วนที่งานคุณทำอยู่....อยู่ตรงไหนของภาพใหญ่ และหากเป็นไปได้ให้4.ชวนคนที่รับผิดชอบจิกซอร์เหล่านั้นมาเล่าให้ฟังว่า...เขานำกลยุทธ์ต่างๆสู่การปฏิบัติได้อย่างไร (เขาทำไปถึงไหนกันแล้ว)
         สองเดือนที่ผ่านมามีอุปสรรคในการทำงานที่ได้รับมอบหมายข้างต้น คือมีงานเข้ามาไม่เว้นแต่ละวันเป็นงานเฉพาะหน้าที่ต้องบริหารจัดการ..มีงานด่วนงานเร่ง..งานหาเช้ากินค่ำ...(ปกติทำงานไม่ค่อยทันกับเวลาอยู่แล้ว)  
                 แต่ด้วยเลือดนักสู้ดิฉั้นก็ไม่เคยปล่อยให้โอกาส (ที่ดิฉั้นจะได้นำเสนอประเด็นให้ที่ประชุมผู้บริหารฟัง)ที่ผู้หลักผู้ใหญ่ต้องนิ่งฟังดิฉั้นนำเสนอ ดิฉั้นคิดทุกที่ว่าจะทำงานชิ้นนี้ให้ดีได้อย่างไร มันเป็นงานยากในความรู้สึกของดิฉั้น หากจะประเมินตัวเองให้เห็นภาพเป็นเสมือนไก่ที่ก้มจิกกินแต่เมล็ดข้าวตรงหน้า........วันหนึ่งถูกบอกให้บินขึ้นไปดูให้ได้เหมือนนก ...ไก่จะไม่กลุ้มใจได้อย่างไรแต่ไก่มีแรงฮึดสู้...ไม่จำนนต้องทำได้ซิน่า...พยายามเตรียมการประชุมแบบตั้งใจ...ทุกวันไก่จะตื่นขึ้นมานั่งดร้าฟความคิดอ่านเอกสารที่พอจะช่วยให้เห็นภาพรวมได้ คุยกับผู้เกี่ยวข้อง... เก็บทำวันละนิด จนประมวลเป็นรูปเป็นร่างได้งานนี้เสร็จด้วยความภูมิใจเขยิบเข้าใกล้ความหมายที่การจัดการความรู้ที่ขึ้นต้นจากการจัดการตัวเอง มั่นใจในความสามารถของตน ....ลองทำ...ทำได้....ทำให้ได้...