เรื่องดี ๆ จาก เวบค่ะ <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">นิทานเรื่อง ….. นกกระจาบ
นกกระจาบสามีภรรยาคู่หนึ่ง ….. ทำรังอาศัยอยู่ที่ต้นไทรใหญ่ริมแม่น้ำ </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
อยู่มาวันหนึ่ง ….. ไฟไหม้รังของนกกระจาบ นกกระจาบทั้งคู่เห็นไฟไหม้รังก็ช่วยกันดับไฟ ใช้ความสามารถที่มีอยู่ทั้งหมด คือ ปากอมน้ำ ปีกก็ซับน้ำ จากแม่น้ำไปดับไฟ บินกลับไปกลับมา หลายร้อยเที่ยว ไฟก็ยังไม่ดับ </p>
เทวดาเห็นเข้า ..... จึงกล่าวกับเจ้านกกระจาบคู่นั้นว่า “เจ้านกกระจาบเอ๋ย ปากและปีกของเจ้านำน้ำไปดับไฟได้นิดเดียว เจ้าจะดับไหวหรือ” ... ???
เจ้านกกระจาบ ..... เมื่อถูกเทวดาถามดังนั้น จึงร้องตอบเทวดาว่า“จะดับไหวหรือไม่เราก็ต้องพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดับไฟ แม้ต้องดับไฟกระทั่งตัวตาย ก็ต้องดับ เพราะมันเป็นรังของเรา”
</span></strong><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
<<< นิทานก็จบลง >>> </p>
แนวทางการวิเคราะห์เพื่อประเทืองปัญญามีดังนี้ .....
</span></strong><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
1. ปัญหาของเรา เราต้องแก้ไข แม้ยากลำบากเพียงใด ก็ต้องแก้ </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
2. ถ้าเป็นปัญหาของหน่วยงานของเรา เราต้องช่วยกันแก้ เพราะมันเปรียบเสมือนบ้านของเรา เช่นกัน </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
3. ปัญหา หรือ ความทุกข์ที่เกิดขึ้น เหมือนไฟที่กำลังไหม้รังของนกกระจาบ แม้แก้ยาก มีปัญญาน้อยก็ต้องแก้ไขตามปัญญาของตนก่อน </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
4. การแก้ปัญหา หรือ การหาทางแก้ไขให้ได้นั้น จำเป็นต้องทำให้ได้ เพราะถ้าทำไม่ได้ ก็ต้องทุกข์ทรมานไปเรื่อยๆ เหมือนตายทั้งเป็น คือต้องอยู่อย่างคนมีชีวิตแต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ มีชีวิตอยู่ไปวันๆ โดยไร้จุดหมายปลายทาง </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
การแก้ไขปัญหา ….. ไม่ว่าจะเป็นของตัวเอง หรือของสังคมส่วนรวม จึงต้องมีความพยายาม และมีความอดทนอย่างยิ่ง </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">
แล้วท่านละคะ อ่านเรื่องนี้แล้ว จะหนีปัญหา สู้ปัญหา หรือมองข้ามปัญหา </p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ปัญหามาปัญญาเกิด จริงหรือไม่คะ???????</p>
อิอิ ขำขำค่ะ กลับบ้านก่อนค่ะ
ทุกปัญหามีคำตอบ
ไม่ใช่ ทุกคำตอบ มีแต่ปัญหา
เฮ
ลึกซึ้งมากค่ะ จะจำเอาไว้เตือนใจ
ขอบคุณค่ะ ต้องดับไฟให้ได้ด้วยตัวเองค่ะ
^___^
ปัญหามีไว้แก้ ไม่ได้มีไว้แบก…..หากหนักหนาก็พัก แล้วออกมาจากวงจรแห่งปัญหา มองกลับเข้าไป อาจทำให้เรามองเห็นวิธีการแก้ปัญหานั้นได้…..ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆ…..แต่ตัวบุ้งไม่ดีแน่ๆ แม้มันจะน่ารักก็เหอะ……..
มาอ่านนิทานก่อนนอนค่ะ...Good night ค่ะ
เราเริ่มต้นแก้ปัญหาด้วยนเองก่อน เมื่อแก้ไขไม่ไหว หาตัวช่วย เผื่อจะมีความรู้ ความคิดดีๆจากคนอื่นมาช่วยได้ด้วยค่ะ มาอ่านนิทานก่อนนอนเหมือนกัน ค่ะ
สวัสดีค่ะ อ่านคอมเม้นท์ของท่านอาจารย์ JJ แล้ว ฮา เลยค่ะ
ทุกปัญหามีคำตอบ
ไม่ใช่ ทุกคำตอบ มีแต่ปัญหา
ชื่นชมในความอดทนของเจ้านกกระจาบที่พยายามจะแก้ไขปัญหา แต่อย่างลองทำอย่างนี้อาจจะเร็วขึ้นและได้ผลขึ้น ฮิๆๆ
เอ่อ มาเติมจากข้างบนนิดนึงนะคะ
...เจ้านกกระจาบเห็นว่า ได้บินไปบินมา อมน้ำมาหลายเที่ยวแล้วไฟก็ยังไม่ดับ
ก็เลยไปบอกเพื่อน ๆ คือ เจ้านกกระยาง นกกระสา และนกอื่น ๆ มาช่วยกันดับอ่ะค่ะ
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า หากปัญหานั้นยิ่งใหญ่ จนสุดปัญญาแล้ว กัลยานมิตรดี ๆ ก็พร้อมมีช่วยเหลือ .. คุ้น ๆ เหมือนการ์ตูนของวอลดิสนีย์ ไหมคะ ฮิๆๆ
ชอบค่ะ ชอบ ชอบที่พี่อึ่งฯ เขียนเล่า ผนวกกับที่คุณจินตนา ต่อยอด เป็นอะไรที่ดีมาก ๆ เลยค่ะ
ทุกปัญหา แก้ได้ ถ้าได้กัลยณามิตร ที่ดี
อ่านแล้ว ทำให้นึกถึงบันทึกของคุณเมตตา ที่เธอเปรียบเปรยตัวเองเป็นไก่ ที่ต้องหัดบิน
อยากบอกเธอเหลือเกิน มีปัญหาอะไร กัลยาณมิตรอย่างพวกเรา พร้อมที่จะช่วยเหลือ จริงไหมค่ะ
ครูอ้อยคะ
ท่าน อ.หมอ JJ คะ
น้องแนนคะ
อ.แป๋วคะ
คุณแผ่นดินคะ
มาเยี่ยม...ขอชื่นชมข้อคิดจากนิทานดี ๆ
นกกระจาบ...ตัวน้อย ๆ ทำรังแต่พอตัวนะครับ
เป็นข้อคิดเตือนตนได้อย่างดีทีเดียวครับ
ขอบพระคุณค่ะอาจารย์ที่มาเยี่ยม
วันนี้ก็เป็นนกกระจาบ ที่ไม่ยอมหนีปัญหาค่ะ
ปัญหามา ปัญหาก็เกิด ทำไมปัญญามันมาช้าจังเน๊อะ
มาเยี่ยม...
สิ่งของมีค่านะ มักซ่อนตัวอยู่ไกลเราต้องไปหาเอง
เหมือนเพชรอยู่ในดินลึก ๆต้องแสวงหาจึงได้มา
ปัญญาก็เหมือนสินค้าอันมีค่าอยู่เมืองไกล ต้องยากลำบากไปจึงจะได้สินค้ามา...ปัญญาไม่มาหาเรา เราต้องไปหาปัญญา...ฮา ๆ เอิก ๆ