• เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ

ใครนะ มาทิ้งรอยยิ้มไว้

  รอยยิ้ม เป็นเครื่องสำอางค์ที่มีประสิทธิภาพสูงยิ่งกว่าเครื่องสำอางยี่ห้อใดๆในโลก ไม่เสื่อมสภาพ ไม่มีผลข้างเคียง ยิ้มเมื่อไหร่สวยบัดเดี๋ยวนั้น  

  

นับเป็นมาตรฐานกลาง หรือเป็นธรรมเนียมเฉพาะก็ได้ ใครมาที่นี่จะเผลอทิ้งรอยยิ้มไว้ ไม่ยอมเก็บกลับไปด้วย คงจะถือโอกาสลดน้ำหนักรถขากลับด้วยกระมั๊ง เท่าที่สังเกต เห็นว่าใครมาก็ยิ้ม ยิ้มแย้ม ยิ้มกริ่ม ยิ้มๆๆ  

รอยยิ้ม เป็นเครื่องสำอางค์ที่มีประสิทธิภาพสูงยิ่งกว่าเครื่องสำอางยี่ห้อใดๆในโลก ไม่เสื่อมสภาพ ไม่มีผลข้างเคียง ยิ้มเมื่อไหร่สวยบัดเดี๋ยวนั้น ไม่เชื่อ ลองยิ้มใส่หน้ากระจกดูก็ได้นะครับ คงไม่ต้องหาคนช่วยนับจังหวะก็ได้มั๊ง เอ้า 1-2-3 ยิ้ม น้านยังงั้นแหละ  

มูลเหตุแห่งการยิ้มเกิดจากทีมงานศูนย์วิชการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ผอ .นพ.จิตเจริญ ไชยาคำ ผศ.ดร.ภาวดี ภักดี คุณพิชชา ถนอมเมือง และคุณลัดดา สินธุพันธ์ เดินทางมาเยี่ยมชาวมหาชีวาลัยอีสาน และสมาชิกบูรณาการศาสตร์

คณะจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เล่าให้ฟังเรื่องการจัด UKM.ที่ผ่านไปสดๆร้อนๆ พร้อมกันนี้ท่านได้นำเสื้อสามารถมาฝากผมด้วย ผมก็ต้องยิ้มปลื้มสิครับ ในเมื่อสวรรค์มีตาประทานสิทธิ์ให้เป็นสมาชิกอิงระบบกับชาวUKM. กับเข้าด้วย แหมเสื้อสัญญลักษณ์นี้นะใส่แล้วยืดยังไงไม่รู้นะ ยืดๆๆๆ..

  งานนี้นอกจากจะส่งเสริมซึ่งกันและกันแล้ว ความเรียบง่ายในการต้อนรับแบบเครือญาติ ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับงานดำเนินกิจกรรมชาวบล็อกด้วย ตรงจุดนี้ละครับที่ทำให้ผมต้องรีบเอาหลักฐานมาให้ท่านพิจารณา ว่าทำไม ใครคณะไหนมาที่นี่ แล้วเผลอยิ้มกันทั้งนั้น ส่วนรายละเอียดด้านอื่น ติดตามอ่านในบล็อกของแต่ละท่านก็แล้วกัน

สรุป

  • ในส่วนของมหาชีวาลัย ยินดีต้อยรับคณะนักศึกษาแพทย์ และคณะอื่นๆที่จะลองมาเข้าค่ายเช่นเดี่ยวกับมหาวิทยาลัยอื่นๆ ในโอกาสต่อไป
  • ในกรณีมีพันธกิจอื่นๆเกี่ยวกับKM.เราจะไปเรียนรู้ด้วย
  • รอยยิ้มที่มาแย้มยิ้มไว้จำนวนมากที่นี่!
  • เราจะเก็บรวบรวมทุกรอยยิ้มไว้จำหน่ายสมทบทุนการกุศล
  • ในกรณีที่สถาบันอื่นๆขาดแคลนรอยยิ้ม เรายินดีให้ยืม
  • ในกรณีจะฝึกฝนการยิ้มในสถาบัน เรายินดีให้เอาเป็นแบบอย่าง
  • " อมยิ้ม หรือจะสู้ยิ้มแฉ่ง"

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

  หมายเลขบันทึก: 79204
  เขียน:  
  แก้ไข:  
  ความเห็น: 19
  อ่าน:
  สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (19)

P
Miss somporn poungpratoom เมื่อ ส. 17 ก.พ. 2550 @ 17:32 จาก 202.28.27.3 ลบ

พ่อครูขา

ไม่รู้ว่าจะไปทิ้งรอยยิ้มไว้ blog ไหน

กลัวมาไวอีกตามเคย  แต่ต้องรีบ ๆ เพราะใจจะต้องไปยิ้มกับอาหารเย็นซะแล้ว (จริง ๆ เป็นมื้อเช้า กลางวัน และเย็ยรวมกัน....ประหยัดเพื่อชาติ....ในวันไม่ได้ทำงาน)

ยอมเสีย 5 บาทโทษฐานมาไว

เสีย 5 บาท ยังจะเอาตังส์ทอนอีกรึ

เสร็จมื่อเย็นแล้วจะกลับมาอีกไหมนี่

P
แผ่นดิน เมื่อ ส. 17 ก.พ. 2550 @ 17:41 จาก 202.28.35.1 ลบ

สวัสดีครับ ... เจอะกันวันนั้นที่เม็กดำ...ผมสัมผัสถึงความเป็นผู้ใหญ่ใจดี  และมีพลังทางปัญญาที่ล้นเหลือ

หากแต่ยังเคอะเขิน จึงไม่กล้าพูดคุยและขอคำชี้แนะ แต่ครั้งต่อไป..คงไม่เป็นเช่นนี้แน่

อายครู.. ก็ไม่รู้วิชา ,  วันนั้นผมเลยไม่ได้วิชาใด ๆ จากอาจารย์ เพราะมัวแต่ไม่กล้านั่นเอง

"จะขอก็รีบขอ อย่ารอจนถึงวันหน้า"..

P
Ranee เมื่อ ส. 17 ก.พ. 2550 @ 17:55 จาก 125.25.7.233 ลบ
เรียนครูบา เมืองไทยเป็นเมืองสยาม สยามเมืองยิ้ม ค่ะ หรือจะ ยิ้มกันไว้เถิดเราเกิดร่วมแดนไทย ชนชาติไหนๆ ก็ไทยด้วยกัน แอบมาร้องเพลงให้ฟัง ที่คอมครูบาไม่ได้ยินเสียง เพราะคอมฯครูบาอมโบตันมิ้นท์บอล ฮิ ๆ เลียนแบบโฆษณา
โธ่ ! หายไปให้คิดถึง แล้วก็กลับมาพร้อมกับเสียงเพลง ดูท่าว่าเธอคงจะมีความสุขและอารมณ์ดี
ขอให้เป็นเช่นนี้ตลอดปีเลยเน้อ
  • มายิ้มๆครับพ่อ
  • วันนี้ตอนเย็น ผอ ชวนไปเชิญ พ่อใหญ่แม่ใหญ่มาร่วมงานปรากฎว่าสนุกมาก
  • พ่อใหญ่ แม่ใหญ่ เต้นไม่ยอมหยุด ผมกลัวท่านจะเหนื่อยก่อน
  • มายิ้ม ยิ้ม เอาความสุขกับงานมาฝากครับพ่อ
  • พ่อครูขา...คุณนายสายเสมอเพิ่งตื่นค่ะ  ไข้ลดลงแล้วค่ะ  ตัวเย็นเจี๊ยบ...แต่เสียงหายแบบกู่ไม่กลับเลยค่ะ  แย่เลยเนี่ย...แต่ยิ้มได้นะคะ  มายิ้มสยามไว้ที่นี่ค่ะ ^__*
  • สวัสดีปีใหม่(จีน)ค่ะ ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้

เสียงหาย คนเห็น ก็ยังดี

ถ้าได้กินยากะวานฮ็อก คงหายไปแล้ว

กำลังแนะให้โรงเรียนต่างๆปลูกมากๆ เด็กมีอาการไข้หวัด วิ่งไปเก็บใบมาล้างน้ำเคียวๆๆ10 ใบ 2 ชั่วโมง อาการจะดีขึ้น

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่

รางเนื้อชอบลางยา ผมลองแล้วดีกวาฟัทะลายโจรเสียอีก

  • ขอให้เสียงมา
  • ขอให้เสียงใส
  • ขอให้ใช้เสียง ปกติเร็วไว
  • คุณครูทุกคนควรปลูก
  • คนคุยเก่งควรปลูก
  • คนใช้เสียงมากควรปลูก

ปลูกทั่วประเทศ จะเป็นการเปิดฉากปฐมภูมิอนามัยได้อย่างเป็นรูปธรรม ในจุดเล็กๆ ขยายเพิ่มไปที่เรื่องอื่นๆต่อไป

P
อ.ลูกหว้า เมื่อ ส. 17 ก.พ. 2550 @ 22:32 จาก 124.157.154.158 ลบ

สวัสดีค่ะคุณพ่อ....

  • ยุ่งมากเลยค่ะหลายวันนี้ แวะมาทักทายพร้อมรอยยิ้มค่ะ   มีงานนิทรรศการที่คณะค่ะ
  • อ.ราณีก็ยุ่งๆเหมือนกัน   มาเจอกันก็ช่วงเย็นแล้ว   อยู่คนละมุมของงานเลยค่ะ แวะไปชมรายงานผลกิจกรรมรอบแรกค่ะได้ที่
  • http://gotoknow.org/blog/Kulkanit2/79220
  • ไปชมแล้ว ปลี้มแทนเด็กๆ
  • ที่มีอาจารย์ทุ่มเททำงานหนัก
  • การศึกษาไทยจะไปไม่ถึงไหน
  • ถ้าครูอาจารย์ไม่ยอมเหนื่อย ยาก กว่าที่เป็นอยู่
  • ครูสมัยนี้ต้องสอนด้วยหัวใจ+วิจารณญาณที่เท่าทันกับความเปลี่ยนแปลง
  • เด็กพันธุ์ใหม่ ต้องการครูพันธุ์ใหม่ เช่นกัน
  • ขอโม้ !! ว่าผมมีลูกสาวฝีมือดีเป็นกะตั๊ก
P
นั่นสิคะ  พ่อครูขา ถ้าได้กะวานฮ็อก มาหนิงคงหายแล้วเนอะ (อ้อนๆ)  ^__*
  • ดร.สำเนียง ประยุทธเต เอากะวานฮ็อกมาฝากไว้เมื่อเช้านี้ 20 ต้น ชำมาในถุงอย่างดี พร้อมปลูก ถ้ามีใครผ่านมาจะฝากไปให้ปลูกที่บ้าน
  • หายไข้แล้วยัง จะให้ร้องเพลงชาติทดสอบสัก 20 รอบ อิ อิๆๆ
  • แต่ถ้ายิ้มเป็นระยะๆจะหายเร็ว จิตใจเข้มแข็งอารามณ์ดี มีรึเชื้อหวัดจะกล้าตอแย
กะวานฮ็อก จะให้นักวิชาการเกษตรที่คณะหามาปลูกไว้ค่ะ ขมไหมคะพ่อครู ขนาดฟ้าทะลายโจรยังบ๊ายบายเลย ฮือ ๆ ๆ
P
Miss somporn poungpratoom เมื่อ อ. 18 ก.พ. 2550 @ 13:51 จาก 202.28.27.3 ลบ
กะวานฮ็อก จะให้นักวิชาการเกษตรที่คณะหามาปลูกไว้ค่ะ ขมไหมคะพ่อครู ขนาดฟ้าทะลายโจรยังบ๊ายบายเลย ฮือ ๆ ๆ
  • ไม่ขมเลย จืดๆ แต่เคี้ยวละเอียดจะคล้ายเมือก น่าจะ
  • เป็นผักกินกับลาบได้
  • ผัด แกง ต้มได้
  • หั่นตากแห้งทำเป็นชาได้
  • ผมทดลองแล้วดีจริงๆ
  • ถ้าอยู่ใกล้ ผมเปิดประตูไปเอา แล้ววิ่งไปให้อาจารย์เดี๋ยวนี้เลย อิ อิๆ
  • มาทิ้งรอยรอบบ่ายค่ะพ่อครูขา 
  • เย้เย้  กะวานฮ็อก ๆ ได้แล้ว  ^__*
เย้ เย้ นะ หายหวัดแล้วยังละ

ยิ้มเนาะ

ครูบาขา...เอารอยยิ้มมาแลกค่ะ...คือ เอารอยยิ้มมาทิ้งไว้ที่สวนป่าครูบา แล้วหอบเอารอยยิ้มที่มากกว่าของครูบากลับบ้านค่ะ ....ด้วยความเคารพค่ะ

http://gotoknow.org/blog/paew/79321 

  • ถึงแม้ยังไปไม้ถึงสวนป่าของท่าน
  • แต่ก็ขออนุญาตมาทิ้งรอยยิ้มไว้ในบันทึกนี้ก่อนแล้วกันนะครับ

อาจารย์เขียนชมจนตัวลอย

พวกคนงานปอกมะรุมเปลือกค้างเยอะ

แม่ครัวบอกจะมาจัดการเอง ลูกมือเห็นว่าสายมากแล้ว เกรงจะทำไม่ทันจึงแสดงฝีมือแบบลูกทุ่ง

เรื่องรอยยิ้มก็เช่นกันเดียวกัน สงสัยว่าหายไปไหน ไขว้คว้าหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

ตอนหน้าคงต้องเขียน เรื่อง

"ยิ้มผมหาย ใครเห็นบ้างครับ"

แวะมาดูรอยยิ้มของครูบาค่ะ

นึกสงสัยอยู่บ้างว่า

ครูบาตัวจริงๆ เป็นอย่างไร

ดูรูปหน้าปกหนังสือ

รูปประจำบล็อก

รูปในบันทึกก่อน

และรูปในบันทึกนี้

มีสิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ แว่นตา

............

อุบส์....ขอโทษค่ะ คิดเสียงดังไปหน่อย...

P
อาจารย์แซวได้เด็ดขาดมาก