ด้วยความบังเอิญที่ต้องไปรถตู้คันเดียวกันกับทีมอาจารย์จาก  ม.มหิดล  หลังจากจบการสัมมนา UKM 9    ก่อนที่จะถึงเวลารอเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ  ก็พอมีเวลาไปทานข้าวเที่ยง  และไปแวะที่วัดหนองแวง  อ.เมือง จ.ขอนแก่น

 

หลังจากที่คณะอาจารย์ ม. มหิดลไหว้พระเรียบร้อยกันแล้ว   เราก็เดินขึ้นไปชมเจดีย์ 9 ชั้น   นอกจากความงดงามของสถาปัตยกรรมแล้ว  สิ่งหนึ่งที่ประบใจผมครั้งนี้   ก็คือ  มัคคุเทศก์น้อย  จากโรงเรียนการกุศลวัดหนองแวง    2 หนุ่มน้อยในชุดเรื่องแบบนักเรียน  ทราบว่าทั้งสองกำลังเรียนอยู่ระดับชั้น ป.4    นำคณะของเราไปชมแต่ละชั้น   คอยอธิบายภาพบนฝาผนัง  อาทิ  ภาพคะลำ  (พฤติกรรมที่ไม่ควรทำ)   เครื่องมือทำมาหากินของถิ่นอิสาน  อาทิ   เครื่องมือหาปลา  เครื่องทอผ้า เครื่องสังฆภัณฑ์เก่าๆที่วางอยู่แต่ละชั้น  และยังมีเรื่องอื่นๆอีกมากมายที่ทั้งสองหนุ่มต้องคอยตอบคำถามจากผู้มาเยือน

จากการบอกเล่าของสองหนุ่ม  ได้ความว่าโรงเรียนการกุศลวัดหนองแวง นั้นได้จัดเวรให้เด็กนักเรียนแต่ละชั้นมาทำหน้าที่คอยต้อนรับแขกที่มาเยือนที่วัด  และเข้าใจว่ามีการแบ่งหน้าที่กันทำในหลายๆอย่าง  เช่น  เป็นมัคคุเทศก์  ขายหนังสือ  เป็นต้น   อย่างเช่นวันนี้   วันที่ผมไปมานั้นเป็นวันเสาร์  ซึ่งเป็นวันที่โรงเรียนปิด  แต่ก็มีนักเรียน 5 คน มาประจำอยู่ที่นี

เด็กนักเรียนโรงเรียนการกุศลวัดหนองแวง  จึงต้องถูกฝึกให้รู้จักทำหน้าที่เป็นคนดูแลศาสนสถานของชุมชน    ต้องรู้เรื่องราวทั้งในด้านศาสนา เรื่องราวของชุมชน   เรียนรู้สิ่งดีๆ ผ่านการทำหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติกันจริงๆ     ฝึกให้เป็นคนที่ซื่อสัตย์   ครั้นเมื่อผู้มาเยือนประทับใจให้เงินเล็กๆน้อยๆเป็นทิป   ผมก็มองดูตามหนุ่มน้อยทั้งสองที่เอาเงินที่ได้มาไปเก็บ  ณ  จุดหนึ่ง  เข้าใจว่าเป็นจุดที่ทุกคนเมื่อได้ทิป  ก็จะเอาเงินมารวมกัน

เด็กที่ถูกฝึกในลักษณะนี้   ผมมีความเชื่อว่า  เขาเหล่านั้นกำลังเรียนรู้ "ความดี"   ผ่านการทำงานในโลกของความเป็นจริง    เป็นบทเรียนทีมีหลายวิชาผนวกอยู่ด้วยกัน  เด็กได้เรียนรู้ผ่านการทำหน้าที่เหล่านั้น    เด็กจะได้พบผู้คนที่หลากหลาย  ได้ฝึกการนำเสนอตั้งแต่วัยเยาว์   ลองหลับตานึกดูว่าหลังพวกเขาจบ ป.6  ไปแล้ว  เด็กเหล่านี้ได้สะสมประสบการณ์การนำเสนอไปตั้งกี่ครั้ง    เป็นวิธีการการเรียน การสอนที่น่าสนใจอีกวิธีหนึ่งครับ