โดนจนได้...นึกว่าจะรอดแล้วเชียว...

-____-"

ขอเล่าความรักแบบเป็นตัวเป็นตนดีกว่าเนอะๆ..

บ้านหมูอยู่ใกล้ รพ.อินทร์บุรี

ทาง วพบ.ชัยนาท เขาก็จะส่ง นศ.พยาบาล...มาฝึกงานที่นี่

ก็แซวไปตามประสาวัยรุ่นล่ะคับ^^ 

เลยได้แฟนเป็น นศ.พยาบาล กะเขา 1 คน ขอบอก 1 คนเท่านั้น

เขาจะกลับไปส่งงาน อ.พยาบาล ทุกๆวันศุกร์...หมูก็เทียวไปรับ

ไปส่งตลอดคับ...มอเตอร์ไซด์ ด้วยนะคับ...วพบ.ชัยนาท

จะห่างจาก รพ.อินทร์บุรี ประมาณ 35 กิโลเมตร

เล่นเอาว่าไป วพบ.ชัยนาท จนไม่ต้องแลกบัตรกะยามหน้า

ประตูจนเขาจบเลยล่ะคับ... คบกันได้ประมาณ 1 ปีนิดๆ

เขาก็จบแล้ว...เป็นวันซ้อมใหญ่ก่อนที่จะรับที่สวนอัมพร

นายหมูรีบอาบน้ำแต่เช้า ซื้อดอกไม้ lilly ช่อใหญ่

หาเป้ใบใหญ่ๆใส่ดอกไม้ไป... มอเตอร์ไซด์อีกตามเคยT____T

  พอไปถึง...คนเยอะจังแฮะ...

หาเจอจนได้...เขาบอกว่าให้รอแป๊ปนึง...เด๋วมาหา

รอแล้วรอเล่าก็ไม่มาซักกะที... นายหมูกลายเป็นก้อนหินไปแล้ว..

ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือ ถ่ายรูปกะเพื่อน...น้องรหัส...น้องเสี่ยง

น้องเถาว์..หรืออะไรก็ไม่รู้...ตอนนั้นไม่เข้าใจระบบพยาบาลเขา

ว่า..อาจารย์...น้อง..เพื่อน...สำคัญกว่า...เป็นแบบนี้ทุกที่หรือป่าว

หมูก็ไม่รู้... หมูเลยกองดอกไม้ไว้ตรงนั้น... แล้วก็กลับบ้านเลย

หมูใจร้ายไปไหม?

ทำไมหมูไม่อดทนรอเขาล่ะ?

ซักพักเขาเขาทำงานใช้ทุนก็เริ่มห่างกัน

 พอทราบอีกทีเขาแต่งงานกับ บุรุษพยาบาล E.R. รพ.นั้นไปแล้วคับ

  เลยเดินคอตกออกมาถึงหน้าประตูรั้วของ วพบ.

เจอสาว 2 คน เดินถือดอกไม้มา 1 ช่อ

พอดีหมูเคยเจอพี่เขา มาฝึกงานที่ตึกพี่สะไภ้หมูเลยรู้จักกัน

ก็เลยขอเบอร์พี่เขาไว้ คุยไปคุยมา . .

เลยได้รู้จักกับแฟนคนปัจจุบันหมูนี่แหละคับ

คบกันมา 7 ปีแล้ว..ทะเลาะกันหลายพันครั้งแล้วมั้งคับ

แต่ไม่ถึงกับเลิกกันเลย

อยากบอกหมูรักป๊อปจังคับ..