ติดลมบน ขอร่ายเล่นๆ สักบันทึกเถิด

  • เปิดเพลง จอมยุทธ์ (คลิ๊กเลยขอรับ)ไปฟังด้วย

  • จะได้อารมณ์คนแต่งยิ่ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

มีเด็กชายตัวน้อย ต้องการฝึกวิชาให้เก่งกล้าเพื่อไปเป็นจอมยุทธ์

เด็กน้อยไปตระเวณหาที่ฝึกต่างๆ พบว่าการเข้าสำนักต้องใช้เงิน

เด็กน้อยไม่มีเงิน เพราะบ้านเป็นชาวไร่ที่พอมีกินไปวันๆ เท่านั้น

เด็กน้อยเลยวิ่งหาสำนักอื่น พบว่าแม้แต่วัดเส้าหลินก็ยังต้องให้ของเซ่นก่อนจึงเข้าฝึกได้...

เด็กน้อยท้อใจแต่มุ่งมั่นจะเป็นจอมยุทธ์ให้ได้ จึงยอมเป็นคนรับใช้สำนักหนึ่งเพื่อแอบขโมยฝึกวิชา พบว่าตนเองถนัดเพลงเตะมากจึงเน้นเพลงเตะเป็นพิเศษ

ผ่านไป 3 ปีเด็กน้อยแอบฝึกจนวิชาแก่กล้า แม้จะเคลื่อนไหวธรรมดาเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว จนเป็นที่ผิดสังเกตของคนรอบข้าง

ต่อมาจึงโดนจับได้จึงโดนไล่ออกจากสำนักพร้อมลงโทษอย่างหนัก ทำลายเส้นเอ็น เพื่อไม่ให้ขโมยวิชาไปใช้ได้จนกลายเป็นคนขาเป๋

จากความผิดหวังกลายเป็นความท้อแท้กลายเป็นขี้เมาชมจันทร์ไปวันๆ

จวบจนวันหนึ่งเมาตกเขาแต่ไม่ยักกะตายแถมได้เจอคัมภีร์รวมสรรพวิชาจากยอดคน

เขาเกิดแรงฮึดยังไม่ยอมแพ้ พยายามใช้ขาเป๋ฝึกต่อร่วมกับไม้เท้า ทุกคนที่รู้เรื่องต่างพากันหัวเราะเยาะที่เด็กน้อยไม่เจียมตน

20 ปีต่อมาเขากลายเป็นจอมยุทธ์ที่มีวิชาตัวเบาและเพลงเตะไม้เท้าที่กล่าวขานในยุคนั้น

 ศิษย์ของเขาถามว่า เหตุใดอาจารย์หลังขาเป๋จึงยังฝึกเพลงเตะต่อหากฝึกอย่างอื่นน่าจะประสพความสำเร็จเร็วกว่านี้

อาจารย์ตอบว่า ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ลอง เขาได้ลองทั้งเพลงหมัด พรรชนี อาวุธ เพียงแต่หลังจากลองฝึกเกือบ 10 ปีจึงพบว่า วิชาเหล่านั้นไม่เหมาะกับตน

มิหนำซ้ำ การที่ตนขาเป๋กลับทำให้ตนได้พบวิชาใหม่ที่ไม่มีใครพบมาก่อน หากตนไม่ขาเป๋อาจไม่มีชื่อเสียงเช่นนี้ก็ได้

นิทานเรื่องนี้สอนให้ว่า...ว่าอะไรดีขอรับท่านผู้ชม