ต่อจากบันทึกเรื่อง คุยกับคนรุ่นใหม่ หัวใจแช่มชื่น ตอนแรก จบลงตรงที่ เมื่อถามว่าแล้ว...อยากจะเขียนต่อกันมั๊ยเอ่ย...น้องๆ ตอบว่า....อยากเขียน แต่...
- ไม่อยากเขียนเรื่องงาน เพราะทำงานแต่ละวันก็เครียดพอแล้ว แล้วยังจะต้องมาเขียนเรื่องเครียดๆ อีก...เฮ้อ แค่คิดก็กลุ้มใจ
- เขียนแบบที่พี่ๆ เขียนใน smartpath น่ะ เขียนไม่เป็น ไม่ใช่แบบที่ถนัด (สงสัยว่าสำนวนของพี่ๆ ไม่จ๊าบพอ..)
- เขียนเรื่องงาน...ก็ไม่รู้จะเขียนอะไร มีแต่เรื่องเดิมทุกวัน ไม่มีอะไรพิเศษจนต้องมาเขียน
- ขอเขียนเรื่องสบายๆ เรื่องทั่วไป เรื่องหนุกๆ ได้ไหมคะ
และนี่เป็นคำตอบจากรุ่นพี่
- อ.ปารมี แย้งว่า ใครว่าเขียนเรื่องงาน แล้วจะต้องเขียนแบบเครียดๆ แบบเป็นวิชาการ เขียนแบบสบายๆ สนุก ๆ ก็ได้ (อันนี้ nidnoi คิดในใจว่า เขียนวิชาการให้อ่านสนุกน่ะทำยากนะคะท่าน)
- อ.ปารมี บอกว่า ไม่ใช่เขียนว่า การย้อม gram stain มีขั้นตอนดังนี้ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ แต่อาจจะเป็นว่า ไปพบโดยบังเอิญว่าเพิ่มเวลาย้อมสีจากเดิม 3 นาทีเป็น 5 นาที ปรากฏว่า ติดสีชัดเจนขึ้น อะไรประมาณนี้
- พี่ไมโต บอกว่า เรื่องงานประจำที่ไม่พิเศษของเรา อาจจะพิเศษและเป็นประโยชน์สำหรับคนอื่นก็ได้
- พี่นิดหน่อย บอกว่า เขียนเรื่องที่อยากเขียนก่อนค่ะ อย่างเช่น น้องอร ชอบภาษาอังกฤษ ก็เขียนเรื่องการสนทนาปราศัยภาษาอังกฤษก็ได้
- อ.ปารมีบอกว่า ให้เขียนเป็นแบบเรื่องเล่า อย่างเช่นไปเจอเหตุการณ์ที่ประทับใจ ก็เก็บมาเล่า เล่าไปเรื่อยๆ มันจะมีประเด็นที่น่าสนใจอยู่ในนั้น ถ้าเกรงว่าจะจำไม่ได้ก็ให้จดบันทึกในสมุดไว้ก่อน
พูดถึงเรื่องจดบันทึก มีน้องสองคนคือน้องอร และน้องลิ เขียนไดอารี่ เป็นประจำอยู่แล้ว อ้อ...อย่างนี้แจ๋วเลย นำเรื่องในไดอารี่นั้นแหละ มาถ่ายทอดลงในบล็อก และถ้าพิมพ์ไม่เก่ง อ.ปารมีแนะนำว่าใช้แบบ scan จากบันทึกโดยตรงก็ได้นะ เก๋ไปอีกแบบ ส่วนพี่ไมโตบอกว่า พี่ช่วยพิมพ์ให้ได้นะ (เต็มใจบริการครับผม)
และเมื่อน้องๆ อยากเขียนบันทึกในสไตล์ของตนเอง (แบบไม่เครียด) อ.ปารมีเลยยกตัวอย่างบันทึกของคุณจตุพร (เป็นคนที่ อาจารย์ เครซี่ ม๊ากๆ..มาก) จากบันทึกนี้ค่ะ แค่คิดถึง...ก็ชื่นใจ
อาจารย์ print บันทึกนั้น มาให้น้องปาย อ่านออกเสียงให้เพื่อนๆ ฟัง ปรากฏว่าน้องปายอ่านได้น่าฟังมาก มากพอที่จะ build อารมณ์ของเพื่อนๆ ได้ ทำให้หลายคนเห็นภาพว่าจะเขียนยังไงดี
ประเมินจากที่คุยกัน...คิดว่าน่าจะมี blogger หน้าใสๆ มาเพิ่มความคึกคักใน smartpath อีกหลายคน ดีใจจังเลย เห็นแต่หน้าเดิมๆ มานานแล้วๆๆๆๆ มีคนใหม่ๆ แนวคิดใหม่ smartpath ของเราคงสดใสขึ้นเป็นกอง
สวัสดีค่ะ คุณแผ่นดิน (ประธานชมรมคนชอบกินหน่อไม้)
จากสมาชิกชมรมคนรักหน่อไม้
ยินดีครับท่าน...ประธาน
อีกอย่างหนึ่งนะคะ มองว่าน่าจะให้เค้ามีก๊วนของตัวเองใน gotoknow จึงจะอยู่ได้นาน กลุ่มวัยรุ่นเค้าคงอยากจะมีวัยเดียวกันเป็นเพื่อนที่สามารถแสดงความเห็น หรือแซวกันได้อย่างสนิทใจ
ใน gotoknow มีแต่ผู้ใหญ่ๆ บางทีเด็กๆ เค้าก็เกรงนะคะ
ก็ชวนน้องมาผูกเป็นเรื่องเป็นราว เป็นนิยายก็ได้นี่คะ
ตอนแรกๆอาจจะเขียนไม่ค่อยออก…ลงมือเขียนเถอะครับ เขียนในสิ่งที่อยากเขียน เขียนตามที่ปราถนา..เขียนแบบไม่ต้องกังวลใจ …เขียนๆ ไปเดี๋ยวก็ดีเอง แม้แต่ผมเองก็ยังหารูปแบบของตนเองไม่เจอ พยายามเขียนไปเรื่อยๆ ..เขียนเพื่อค้นหาตนเอง..นั่นแหละครับ..
เรื่องเกร็งในระดับคุณวุฒิและวัยวุฒินี่เป็นเรื่องที่ฝังลึกอยู่ในวัฒนธรรมไทยค่ะ ทำอย่างไรก็แยกไม่ออกค่ะ <div>
</div><div>แต่มีวิธิีหนึ่งที่อาจจะแก้ไขได้บ้างค่ะ คือ ปกปิดตนเองในระดับหนึ่ง เช่น ใช้นามแฝง ไม่ใส่รูปถ่ายตนเอง เป็นต้น แต่ยังคงใช้บล็อกเพื่อบันทึกเรื่องงาน หรือสิ่งที่ตนถนัดค่ะ </div><div>
</div><div>ผู้ดูแลระบบไม่ได้บังคับนะค่ะว่าต้องเปิดเผยตนเอง แม้อยากจะให้เปิดเผย เพราะอยากให้คนเหล่านี้ได้เป็น somebody และได้เชื่อมโยงแผนที่ผู้เชี่ยวชาญที่ถูกต้อง </div><div>
</div><div>แต่ถ้าเขายังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรค่ะ ขอเพียงให้เขาได้มีตัวตนที่เขาอยากจะเป็นในโลกออนไลน์เพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้อย่างสมัครใจก็เพียงพอแล้วค่ะ</div>
กำลังภาวนาให้น้องๆมาลุยเล้ย....
ขอเป็นสมาชิกชมรมคนรัก(ซุป)หน่อไม้ด้วยได้ไหมคะ ท่านประธานและคุณเลขา คิดถึงจัง เพิ่งนึกได้ว่ากลับมาตั้งปีกว่าๆแล้ว ยังไม่ได้กินซุปหน่อไม้ให้สมอยากเลย วันก่อนมีเลี้ยงได้กินนิ้ดเดียว....อยากกิน...อยากกิน....น้ำลายสอ....หากินที่ไหนดีคะคุณ nidnoi
นิดหน่อยค่ะ เราเขียนเทคนิคและประสบการณ์ในการทำงานแม้ว่าจะมีคำที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานก็ไม่เป็นไรนี่ค่ะ แต่การที่เขาไม่เขียน อาจจะเป็นที่นโยบายขององค์กร และ แรงจูงใจที่ยังไม่ชัดเจนสำหรับเขาก็เป็นไปได้มากทีเดียวนะค่ะ