งานก็มาก นับวันยิ่งมาก นับวันยิ่งลึกล้ำ แต่ยิ่งมากกว่าและลึกล้ำกว่า คืองานของชีวิต รู้จักจับหยิบมัน ก็จะรู้ค่า และสนุกกับมันเสมอ
เพื่อนของครูอ้อยคนเดิม  เธอโทรศัพท์มาหาครูอ้อย  ปรึกษาและพูดคุยกันสักพักหนึ่ง  เธอก็สบายใจ 
แต่ในวันรุ่งขึ้น  เธอก็มาหาครูอ้อยอีก  เธอบอกว่า  เธอตีลูก  ลูกสาวของเธอทำการบ้านไม่ได้  ขอร้องให้ครูอ้อย  ค้นคว้าหาข้อมูลทางอินเทอร์เนตให้ลูกสาวของเธอ 
ครูอ้อยเห็นว่า  เป็นเรื่องง่ายๆ  และเธอกำลังไม่สบายใจ  ครูอ้อยก็เลยรับอาสาทำให้  เท่าที่ทำได้ 
ลูกสาวของเธอก็พอใจ  มีงานไปส่งอาจารย์ได้ 
ส่วนเธอ  ก็พูดทุกครั้งที่เจอครูอ้อย  ขอบอกขอบใจ  ไม่เลิก 
ครูอ้อยก็เลยอิ่มอกอิ่มใจไปด้วยกับการได้ช่วยเหลือเพื่อน 
อ้อ...ลืมอีกแล้ว  หากท่านผู้อ่านยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้มีที่มา  คือ  เรื่องของชีวิต..ยากนักที่จะอธิบาย    และ  เรื่องของชีวิต..ยากนักที่จะอธิบาย (2)  
เมื่อถึงวันต่อมา  เธอก็หิ้วถุงผลไม้  มา 2 ถุง  เป็นมะม่วงมัน  กับส้มไร้เมล็ดมาฝากครูอ้อย    เป็นการตอบแทนความดีที่ครูอ้อยได้ทำให้เมื่อวันก่อน 
ครูอ้อยบอกกับเธอว่า  ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนใดๆ  เธอกลับบอกว่า  ยังไม่เท่าที่ครูอ้อยได้ให้เธอ 
ความสุขค่ะ  ครูอ้อยมีความสุขจังเลยค่ะ