...ไม่ไหว...ไม่ไหว.....ฉันเห็นผมหงอกแล้วสุดจะทน...เข้าใจเลือกที่เปลี่ยนสีซะด้วย...ด้านข้างๆบริเวณขมับงี้...บริเวณผมที่แสกงี้.....ขยันออกมารับแขกกันจริงจริ๊ง....

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา  ฉันมองดูตัวเองในกระจก...ไม่ไหว...ไม่ไหว.....ฉันเห็นผมหงอกแล้วสุดจะทน...เข้าใจเลือกที่เปลี่ยนสีซะด้วย...ด้านข้างๆบริเวณขมับงี้...บริเวณผมที่แสกงี้.....ขยันออกมารับแขกกันจริงจริ๊ง....

ฉันตัดสินใจเข้าร้านเสริมสวยเพื่อย้อมผม...บางคนเรียกโกรกผม.....บางคนก็พูดซะดูดีว่า...ทำสีผม...ดูสมัยใหม่ดี....... 

“พี่  เอาสีน้ำตาลแดงนะคะ” เจ้าของร้านถามความเห็น

“ค่ะ..ไม่เอาแดงมากนะ...พี่ไม่ชอบ”

“ค่ะ...พี่” 

 

เธอเคยทำให้ฉันหลายครั้ง...สีดำออกน้ำตาล...ดูกำลังดีเพราะของเดิมฉันมีผมเส้นเล็ก  สีน้ำตาล....นั่นเป็นครั้งเดียวที่ถูกใจ...

นอกนั้นดำไปบ้าง...ไม่เข้ากันเพราะคิ้วฉันสีน้ำตาล...หรือบางทีก็ดูแดงเกินไป...คล้ายคนขาดสารอาหาร...... 

ฉันเห็นเธอหายไปแป๊บเดียวก็เดินออกมา..ในมือถือขัน...คนๆๆ...น้ำยา....แล้วป้ายผม

“อุย...ทำไมมันแดงนักล่ะ” ฉันเริ่มติ 

“ไม่แดงค่ะพี่...กำลังดี...เดี๋ยวทิ้งไว้มันจะค่อยๆดำขึ้น”     

เอ!...ฟังดูแปลกๆ...ฉันเคยติเธอเรื่องดำไป...เธอเคยบอกว่า.....ทิ้งไว้...เดี๋ยวมันจะค่อยๆแดงขึ้นเอง...เอ๊ะ...มันยังไงๆชอบกล....  

เย็นวันนั้นฉันกับครอบครัวไปทานข้าวบ้านคุณตา-คุณยาย 

“แม่...แม่นึกยังไงไปทำผมทรงนี้” ลูกชายวัยรุ่น “พี่ตาตั้ม” ของฉันถาม

 “ทำไมเหรอ...แม่ก็ไม่ได้ตัดซะหน่อย...แค่ทำสีผมกับรีดผม” ฉันอธิบายต่อ

“แม่ก็บอกช่างแล้วว่าไม่เอาแดงมาก......”

“ไอ้ผมน่ะ...มันดูดีหรอกนะ...แต่หน้าน่ะมันไม่ให้...." ลูกชายฉันว่า

ทุกคนพากันหัวเราะ....ขณะที่ฉันเอามือลูบผม....ปากก็บ่นช่างว่าทำไม่ถูกใจ….แล้วเดินไปส่องกระจก 

......แค่ทำสีผมอย่างเดียวทำให้ลูกชายถึงกับเอ่ยปากเชียวรึ?... 

เช้าวันอาทิตย์   สามีของฉันไม่ได้ออกไปตีกอล์ฟ  เธอเล่นกับสุนัขพันธุ์โกลเด้น รีธีฟเวอร์  “เจ้าคอปเปอร์” ที่เพิ่งอาบน้ำเมื่อวันเสาร์ 

 ขนมันสวยเป็นเงา.....ในขณะที่ฉันกำลังรถน้ำต้นไม้.....  เสียงเขาคุยกับสุนัข.....          

“เอ้า..ไปคาบมา..คอปเปอร์”

“เอ้า....โดดๆ...”

“นั่ง..คอปเปอร์นั่งๆ...เออ..ดีมาก..” 

สักพักฉันได้ยินเขาพูด

“เออ...หัวแดงสวยดีนี่...” ฉันอมยิ้ม..... คิดว่าผมของฉันคงสะท้อนกับแสงแดดเป็นสีแดง...   สวยดี....   จนป่าป๊าต้องออกปากชม....ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย 

“เนี่ย...แม่ก็บอกช่างแล้วนะว่าไม่เอาแดงมาก........” ฉันออกตัวและ....ฉันพร่ามอยู่นาน.....เรื่องผมของฉัน....ที่มันยังเป็นที่ติดใจฉันอยู่......เพราะเจ้าลูกชายวัยรุ่น..... 

สักพักใหญ่ๆฉันได้ยินเขาถามว่า

“แม่พูดถึงเรื่องอะไร”

 “อ้าว....ก็พูดเรื่องผมแม่ไง”

 “ใครว่า...ป๊าพูดถึงขนไอ้คอปเปอร์ต่างหาก..ขนมันเป็นเงา...พอโดนแดดแล้วเป็นสีแดง....สวยดี๊”

      

.....เราสองคนหัวเราะ........ 

....เอ๊า.....ไอ้เราก็นึกว่า...พี่หมู....ชมผมน้องติ๋ว....ไม่คิดว่าจะ.....ชมขนน้องหมา...น่าจ๋อยไปเลย 

...โธ่...ความมั่นใจในหัวกลับมาแป๊บเดียว...ก็หายวั๊บไปและ..

....ว้า...แย้จัง..กึ๋ยยยย.....