หมาน้อยเพื่อนรัก......             วันนี้เราได้ไปอ่านบทกวีของ Bradley Trevor Greive ในหนังสือ “ The Blue Day Book ”  อ่านแล้วรู้สึกอยากจะแบ่งปันให้นายได้อ่านบ้าง เราเลยตัดบางตอนที่เราชอบมาให้นายอ่าน  มันอาจจะตรงกับชีวิตจริงของพวกเราในบางช่วงเวลาก็ได้ 

  “ These are miserable days when you feel lousy,  lonely ……

    วันที่คุณรู้สึกห่อเหี่ยว... เดียวดาย

      Days when you feel small and insignificant …………

    วันที่คุณรู้สึกตัวเล็กกระจ้อย ไม่มีใครให้ความสำคัญ

     When everything seems just out of reach ……..

     อะไรๆ มันดูไกลเกินเอื้อมไปหมด     One blue days you feel like you are floating in an ocean of sadness …      วันแย่ๆที่คุณรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในห้วงมหาสมุทรแห่งความเศร้า      You are about to burst into tears at any moment and you don’t even know  why?......       พร้อมที่จะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ทำไม

       Maybe work is a pain in the butt ….

      บางทีอาจเป็นเพราะการงานเต็มไปด้วยอุปสรรค ขวากหนาม

       You are  under major pressure to fill someone else’s shoes ….. "

       รู้สึกกดดันที่ต้องสวมบทบาทคนอื่นอยู่ร่ำไป               หมาน้อยเพื่อนรัก.... นายอ่านแล้วเคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้างไหม.... เรามีคำตอบให้นาย.... ท่านผู้อำนวยการศูนย์อนามัยที่ 5   นายแพทย์สุเทพ   เพชรมาก ท่านเคยบอกว่า  คนเราท้อได้ ... แต่ห้ามถอย  ... สู้ๆ...สู้ตาย... เราใช้คำนี้บ่อยมากเลยเพื่อสร้างกำลังใจให้เราทำงานได้ต่อไป   อ้อ ! ในช่วงวันที่ 10-12 มกราคม 2550 ที่ผ่านมาเรามีโอกาสได้ไปฝึกปฏิบัติธรรมกับคณะของแม่ชีต้อย ที่สวนป่าสุขกาโร เขาใหญ่ โดยกรมอนามัยเป็นผู้จัด  ความรู้ที่เราได้มาหลังจากไปปฏิบัติธรรมในครั้งนี้คือ... การที่เราจะอยู่ร่วมกับคนอื่นได้อย่างมีความสุข   นั่นคือ การที่เราไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงคนอื่น... แต่จงเปลี่ยนวิธีคิดของตนเอง.. ซึ่งก็คือความคิดในเชิงบวก... เอาการกระทำของคนอื่นเป็นกระจกเงาสะท้อนให้แก่ตัวเอง การกระทำใดๆที่เราเห็นคนอื่นกระทำแล้วเราไม่ชอบ.... จงอย่าทำ..เพราะเมื่อเรากระทำกับคนอื่น เขาก็ไม่ชอบเหมือนกัน... ความขัดแย้งต่างๆก็จะไม่เกิดขึ้น... และที่สำคัญ อย่าทำอะไรนอกบทบาทที่ได้รับผิดชอบ... เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของเรา...

                หมาน้อยเพื่อนรัก... อย่าเพิ่งงง ! หล่ะ...  ที่เราบอกว่า.. คนเราชอบทำอะไรเกินบทบาทหน้าที่ของตนเอง  ก็คือ ถ้าเราเป็นหัวหน้า  บทบาทหน้าที่ของเราต่อผู้ใต้บังคับบัญชา เกี่ยวกับเรื่องการทำงานเท่านั้น แต่เราไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเขาถ้าสิ่งนั้นไม่มีผลกระทบต่อการทำงาน  เช่นถ้าลูกน้องเป็นคนชอบสูบบุหรี่  ก็ไม่ต้องไปว่ากล่าวตักเตือนเขาแต่อาจจะแนะนำถึงโทษของบุหรี่ให้เขาได้รู้   เมื่อเราได้แนะนำไปแล้วแต่เขายังสูบบุหรี่อยู่ก็ไม่ต้องไปพูดจาให้เขารู้สึกรำคาญ เพราะเขาอาจจะไม่พอใจก็ได้   เพราะนั่นไม่ใช่หน้าที่ของหัวหน้างาน.....ถ้าเราทำได้อย่างนี้ความสัมพันธ์ที่ดีก็จะเกิดขึ้น..... เราคิดว่าสิ่งที่เราได้จากการอบรมในครั้งนี้มีประโยชน์ต่อเรามากเลย จนเราอดไม่ได้.....ที่จะมาเล่าให้นายฟัง                                                                   

                                                                              .......รักจ๊ะ   ......

                                                                                     ซางคำ    

                                                                                   4 / 02 / 50