เขียนลงบนพื้นทราย
เป็นเรื่องราวของเพื่อน 2 คนที่กำลังเดินทางอยู่กลางทะเลทราย เมื่อเดินทางถึงจุดหนึ่ง ก็เกิดการโต้เถียงกัน เพื่อนคนหนึ่งก็ตบหน้าเพื่อนอีกคนหนึ่ง เพื่อนคนที่ถูกตบหน้า ไม่ว่าอะไรสักคำ
แต่กลับเขียนข้อความไว้ที่พื้นทรายว่า
“วันนี้เพื่อนรักของฉัน ตบหน้าฉัน”
พวกเขาเดินทางกันต่อไป จนกระทั่งพบแหล่งน้ำกลางทะเลทราย พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำที่นั่น เพื่อนคนที่ถูกตบหน้าก็เกิดจมน้ำ
แต่โชคดีที่เพื่อนอีกคนช่วยชีวิตไว้ได้ เมื่อเขาหายตกใจจากการจมน้ำ เขาก็จารึกข้อความไว้ที่ก้อนหินว่า
“วันนี้เพื่อนรักของฉัน ช่วยชีวิตฉันไว้”
เพื่อนคนที่ช่วยชีวิตเขาและตบหน้าเขารู้สึกแปลกใจในการกระทำของเขา จึงเอ่ยปากถามว่า......
“ทำไมตอนที่ฉันทำร้ายเธอ เธอเขียนลงบนพื้นทราย แต่ตอนนี้เธอเขียนลงบนหิน”
เพื่อนอีกคนยิ้มและตอบว่า
“เมื่อเพื่อนทำร้ายเรา เราควรจะเขียนลงบนทราย เพื่อให้สายสมแห่งอโหสิพัดพา และลบมันทิ้งไป และเมื่อมีความประทับใจเกิดขึ้น เราควรจารึกไว้ในศิลาแห่งความทรงจำจากใจ ซึ่งสายลมจะมิอาจทำให้มันเลือนรางได้”
เรื่องดี ๆ จาก ข่าวสารคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ฉบับที่ 5/2550 วันที่ 29 มค -2 กพ. 2550 คัดลอกจาก http://www.geocities.com/supershhinnn/goodmessage/ml40.html
จากเรื่องเล่านี้ ทำให้ตนเองต้องเตือนตนว่า
“จงเรียนรู้ที่จะเขียนลงบนพื้นทราย”
คุณหมอคะ
แอบลุ้นอยู่ว่าคุณหมอจะมาอ่านที่สมพรสรรหามาเล่า(ตามคำขู่...เฮ้ย...คำเชิญชวนของคุณหมอ...รึเปล่า....)
ความระลึกถึงกันนี่มันเหมือนปฏิหาร์จริง ๆ นะคะคุณหมอ
ดีใจค่ะ ดีใจ.......
ตอนนี้ต้องฝึกแยกสิ่งที่เคยเขียนลงบนหินทั้งหมด โดยแยกเป็นส่วน ๆ ส่วนดีเขียนบนหิน ส่วนที่ไม่ดีก็ต้องเขียนบนพืนทรายค่ะ
คุณอิ่งอ๊อบคะ...
หนิงเคยอ่านที่ พ่อสอนลูกชายว่า เมื่อโมโหหรือโกรธเพื่อนให้ตอกตะปูลงบนรั้วบ้านที่เป็นไม้ค่ะ ถ้าหายโกรธเพื่อนแล้วให้ถอนตะปูออก พอเวลาผ่านไปสักระยะ พ่อให้ลูกดูไม้แผ่นนั้นค่ะ จิตใจและมิตรภาพก็เหมือนไม้แผ่นนั้น ถ้าเราโมโหหรือโกรธกันเหมือนตะปูพร้อมจะทำลายเนื้อไม้(จิตใจและมิตรภาพ)ของเรา แม้จะหายแล้วแต่เนื้อไม้ก็ไม่เหมือนเดิมต่อให้มีการปะหรือยาแล้วก็ตามไม่สามารถกลับมาเป็นเนื้อเดียวเหมือนเดิมได้ เพราะฉะนั้นต้องระวังจิตใจและรักษามิตรภาพให้ดีค่ะ
เช้านี้ตื่นมา ได้รับข้อคิดดี ๆ ไว้เตือนใจตน แต่เช้า จากมิตรดี ๆ วันนี้ทั้งวันคงเป็นวันแห่งความทรงจำดี ๆ ที่อยากจารึกไว้บนแห่งศิลา อีกวันหนึ่งคะ
สนุกในวันหยุดนะคะ วันนี้ ว่าจะตามใจลูก ๆ พาไปดูพระนเรศวร ซะหน่อย
แล้วบ่าย ๆ มีนัดกะคุณเมตตา ไปหาของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปฝากมิตรรักต่างแดนที่ขอนแก่น (อุ้ย เผลอหลุดปากไปได้งัยเนี่ย)
แล้วเย็น ๆ มีนัดประชุมกลุ่มย่อย กะ คุณไมโต คุณเมตตา ในที่อโคจร โอ๊ย โย๋ ไม่อยากจะคิดถึงเลย สยองแน่ๆ
อิ อิ
แกล้งเขียนให้คนแถวโน้น อิจฉาเล่น เผื่อวันนี้ว่าง ๆ จะได้หาทรายเขียนไว้พลาง ๆนะคะ
ยิ้ม ๆ
เอามาฝากคุณสมพรค่ะ
http://gotoknow.org/file/jantararat/sand_and_stone.pps
เรียนคุณจันทรรัตน์ค่ะ
ดิฉันแอบเปิดอ่านก่อนคุณสมพรแล้วเนี่ย คงไม่ว่ากันนะคะ
อ้อ
คุณสมพร เธอแปลความหมายไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะคะ เยี่ยมจริง ๆ
มาอ่านค่ะ….ที่ผ่านมาไม่ได้เขียนบนทรายและบนหินเลยค่ะ…เขียนไว้ใน ซีดี…ทั้งหมดเลย…ทำไงดี..
อ.หมอสมบูรณ์คะ
วันนี้เจ้าของบ้านหายไปไหนคะเนี่ย แวะเวียนมาหลายรอบแล้ว สงสัยยังวุ่น ๆ กะลูก ๆ อยู่แน่เลย
แวะมาทักทายรอบละครหลังข่าวค่ะ
คุณรัตติยาคะ
ไม่ว่ากันอยู่แล้วค่ะ อยากให้ทุกๆคนนั่นแหล่ะค่ะ แต่ว่าแอบแปะไว้แถวๆ ฝาบ้านคุณสมพร คงเห็นกันง่ายๆ ดี
...นะคะ..
สวัสดีทุกคนค่ะ
แอบหนีไปเที่ยวต่างประเทศมา
ไปกระจายรายได้ค่ะ
คุณติ๋วคะ
เพื่อเพื่อนน้อยกว่านี้ได้ไง เมื่อเพื่อนมีทุกข์ว่า...ให้ทำตนดังเม็ดทราย......ขยับเขยื่อนได้เมื่อถูกคลื่น...แต่ไม่ดูดซับน้ำเอาไว้.... ขอบคุณด้วยใจจริง ๆ สำหรับประโยคนี้ ...ขอเอาไปเล่าสู่เพื่อน ๆ ฟังด้วยนะคะ
คุณหนิงคะ
พี่(พยายาม)เลิกตอกตะปูแล้วค่ะ
มันไม่ดีเลยจริง ๆ และยังทิ้งร่องลอยแห่งความทรงจำ(ที่ไม่ดี)ไว้ด้วย ใช่ไหมคะ พาเด็ก ๆ ไปบ้านครูบาเมื่อไรอย่าลืมเอารูปมาฝากนะคะ
คุณแป๊ดขา
แอบหนีไปต่างประเทศมาค่ะ
ว่าแต่ว่าของที่ไปช๊อบมานะ น่าสนใจไหม....แล้วสมพรไปขอนแก่นจะได้ของฝากด้วยหรือเปล่า คงต้องดูของก่อนตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่...ยังมีเวลา....
ขอบคุณนะคะที่แวะมาดูแลบ้านให้....ดีนาที่ผู้หมวดขจิตแกมาเป็นผู้ตรวจด้วยอีกคน...จึงรู้ว่าสมพร...มีข้อหาอะไร...แต่ด้วยความใจดี...ก็แก้ไขให้เรียบร้อยแล้วค่ะ....ขอบคุณนะคะครูผู้น่ารัก(น่าขโมยมาไว้บ้าน)
อ.จันทรรัตน์ค่ะ
ภาษาอังกฤษถึงแม้จะไม่แตกฉาน แต่ที่อาจารย์กรุณา post ไว้ให้ในบันทึกนี้ ขอบพระคุณมากเลยนะคะ ขออนุญาตนำไปให้น้อง ๆ ที่ทำงานด้วยค่ะ
คุณเมตตาค่ะ
อ.หมอสมบูรณ์กับคุณติ๋ว กำลังรอของฝากค่ะ แต่สมพร กำลังรอดูว่าอะไรคือของฝาก....อิอิอิ....คงไม่ใช่คุณรัตติยาผูกโบว์นะคะ...แบบนั้นคุณขจิตจองไว้เพื่อมอบให้สมพรแล้วค่ะ....(วันไหนถ้าตอบคำถามถูก....ฮา....)
nutim คะ
ขอบคุณที่แวะมาเยือน คิดถึง blog สวย ๆ ของ nutim จัง ไว้จะแวะไปเยี่ยมนะคะ
ไปเที่ยวต่างประเทศมา กลับมารายงานตัวแล้วนะคะ
ไปเชียงราย แวะวัดร่องขุ่น แวะดอยตุง แวะแม่สาย และข้ามไปต่างประเทศ ไปกระจายรายได้มาค่ะ ไปกะพี่สาวคนโต พี่ชาย น้องสาวคนเล็ก พี่สะใภ้ ใครเป็นใครดูหน้าเองนะคะ คนไหนสวยที่สุดคนนั้นแหละสมพร (เอาแบบเล็ก ๆ ก็พอ)
ยินดีต้อนรับกลับมาตุภูมิค่ะ เมื่อคืนไม่ได้แวะเข้ามา เพราะคืนก่อนโน้น กลับดึกมาก พอดีไปทำธุระมา เสียงห้ายหมด นอนไม่เต็มอิ่ม เมื่อคืนเลยนอนตั้งแต่ยังไม่ 5 ทุ่ม เป็นครั้งแรกในประวัติการที่นอนเร็วมาก ส่วนของฝาก(ปากและท้อง) ไม่กลัวว่าจะไม่ถูกใจชาวขอนแก่นหรอกค่ะ แต่กลัวอย่างเดียวคือ กลัวคุณเมตตาหิ้วขึ้นเครื่องด้วยอะดิ อันนั้น ก้อตัวใครตัวมันนะ
โพสเพราะว่าเพลงเพราะดีค่ะ …แต่ไม่ได้อ่านภาษาอังกฤษเขาหรอกค่ะ อ่านภาษาไทยของคุณสมพรง่ายกว่า …
แวะมา Good night and sweet dream ค่ะ…คุณอิ่งอ๊อบ