GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ชีวิตที่พอเพียง : 209. ความสุขที่พอเพียง

        เช้าวันอาทิตย์ที่ ๗ ม.ค. ๕๐ ผมตื่นสาย      เพราะเมื่อคืนนอนดึก    มัวสนุกกับการถ่ายเพลงจาก ซีดี ที่สะสมไว้โดยไม่ตั้งใจ เข้าเครื่อง iPOD     ผมเพิ่งเรียนรู้วิธีการใช้โปรแกรม iTUNES หลังจากมีเครื่อง iPOD มาเกือบปี     น่าหัวเราะเยาะความเขลาของผมไหมครับ

        เช้าวันนี้อากาศเย็นลงเล็กน้อย  ท้องฟ้ามัวแบบฝนทำท่าจะตก    ผมออกไปวิ่งตามปกติ    ที่จริงไม่ปกติ เพราะเป็นการวิ่งตอน ๗ น.     ตามปกติผมวิ่งตอน ๔.๓๐ น.     การวิ่งตามเวลาที่ไม่ปกตินี่แหละคือที่มาของบันทึกนี้      เพราะทำให้ผมได้เห็นความงามที่เมื่อผมพิจารณา ก็เกิดความสุข      เป็นความสุขที่ไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องลงทุนเลย     หรือจะให้ลึกอีกหน่อย ก็ใช้ทุนความช่างสังเกตและจิตใจที่ละเอียดอ่อนเท่านั้น     ทำให้ผมนึกชมตัวเอง ว่าโชคดีที่ผมสั่งสมความช่างสังเกต     และฝึกฝนจิตใจที่ละเอียดอ่อน    เป็นต้นทุนให้ผมเสพสุขได้โดยไม่ต้องเสียเงินหรือเสียสุขภาพ     หรือยิ่งกลายเป็นว่า ได้สุขภาพร่างกายด้วย และได้สุขภาพใจด้วย

         อย่าคิดว่าผมเกิดมาพร้อมกับจิตละเอียดและช่างสังเกตนะครับ     โดยจริตผมเป็นคนหยาบกระด้าง     แต่ได้พยายามฝึกฝนตนเองมามากหน่อยเท่านั้น     และเวลานี้ก็ยังเป็นเพียงนักเรียนประถมหรือมัธยมเท่านั้น     โชคดีที่ได้หัดไต่ชั้นอนุบาลมานาน     นี่คือมิติหนึ่งของการเรียนรู้ตลอดชีวิตครับ

         ผมเกิดความสุขจากการได้เห็นและพิจารณาฝักของต้นพญาสัตบรรณข้างบ้านครับ     โปรดดูรูป    ไม่ทราบว่าท่านผู้อ่านเห็นความงามอย่างผมหรือไม่     ผมไม่เคยเห็นต้นพญาสัตบรรณที่มีฝักดกอย่างนี้มาก่อน     ผมนึกถึงเมื่อเกือบ ๒ เดือนก่อนผมได้เล่าไว้แล้วว่าต้นพญาสัตบรรณในหมู่บ้านผมออกดอกทุกต้น    ดกบ้าง ไม่ดกบ้าง     ต้นที่บ้านผมก็ออกดอก แต่ไม่ดก     ต้นที่บ้านถัดไป ๒ หลังออกดอกดกมากทั้ง ๒ ต้น     ผมวิ่งไปชื่นชมทั้งความงามของดอกและกลิ่นที่จรุงใจ     บางคนบอกว่ากลิ่นของดอกพญาสัตบรรณฉุนเหลือทน     แต่ผมชอบ ผมว่ากลิ่นที่โชยมาไกลๆ หอมรื่นนาสา     วันนี้ผมได้ชื่นชมความงามของฝักที่ดกมากและห้อยลงมาเป็นพวงไสว

         วิ่งได้ครบ ๔๐ นาที ผมรีบกลับมาคว้ากล้องบอกภรรยาว่าจะออกไปถ่ายรูปสัก ๕ นาที     ภรรยาถามว่าวันนี้มาแปลก    ทำไมต้องขออนุญาตด้วย     ผมบอกว่าเพื่อแสดงความบริสุทธิ์    ตอนตายไปหากมีใครจูงเด็กมาเรียกร้องส่วนแบ่งมรดก (ซึ่งไม่ค่อยมีอยู่แล้ว) จะได้ไม่เชื่อเขา     เขาหัวเราะชอบใจ   

         แสงแดดตอน ๘ โมงเช้ามันช่วยให้ถ่ายรูปได้สวย     ผมจึงได้รูปต้นพญาสัตบรรณที่งามด้วยฝักดกเต็มต้นมาฝาก     ให้แฟนๆ ได้ชื่นชมเทียบกับความงามของดอก    เสียดายส่งกลิ่นหอมมาทางอินเทอร์เน็ตไม่ได้     จินตนาการเอาเองก็แล้วกันนะครับ

        ที่จริงผมคงจะเคยเห็นต้นพญาสัตบรรณที่ฝักดกมาก่อน     แต่ผมคงจะไม่สนใจหรือไม่ได้สังเกต     แต่ปีนี้ผมติดใจพญาสัตบรรณเป็นพิเศษ    และผมติดใจในความดอกดกของต้นนี้เป็นพิเศษ     คือมีความหลัง มี tacit knowledge มาเป็นตัวกระตุ้นให้ผมเอาใจใส่พญาสัตบรรณต้นนี้เป็นพิเศษ     เมื่อวิ่งผ่านก็ "เห็น" ได้ง่าย      และสามารถใช้จินตนาการเข้ามาเสริม     เกิดการสร้างความสุขความพอใจขึ้นมาจากสิ่งที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเลย     ความสุขแบบนี้ น่าจะเป็นรูปแบบหนึ่งของความสุขที่พอเพียง     เป็นความสุขที่ต้องการการกระตุ้นจากภายนอกไม่มากนัก     และเป็นสิ่งกระตุ้นที่ธรรมดาดาษดื่น    แต่ด้วยการฝึกฝนตน ผมสามารถสร้างความไม่ธรรมดาขึ้นจากความธรรมดา     เอามาเสพเป็นความสุขแก่ตน     จึงน่าจะจัดได้ว่าเป็น "ความสุขที่พอเพียง"

         บันทึกเพิ่มเติมครับ     เช้ามืดวันที่ ๒๖ ม.ค. เทวดาดลใจให้ผมวิ่งไปทางซอยนี้อีกครั้งตอนตี ๕     ไปพบต้นพญาสัตบรรณต้นเดิมที่ผมถ่ายรูปฝักเมื่อ ๑๙ วันก่อนออกดอกอีกแล้ว      เป็นดอกรุ่นที่ ๒     หลังดอกรุ่นที่ ๑ เกือบ ๓ เดือน     ผมจึงได้ความรู้ว่าพญาสัตบรรณอาจออกดอก ๒ รุ่นได้     คือออกตอนต้นหนาว กับปลายหนาว     ผมรีบกลับบ้านมาคว้ากล้องไปถ่ายรูปไว้     โปรดดูรูปที่ ๔     มิน่าเมื่อวานซืนผมวิ่งไปก็แปลกใจไป ว่าได้กลิ่นหอมโชยมาคล้ายกลิ่นดอกพญาสัตบรรณ      และเย็นวานซืนนี้ได้กลิ่นหอมคล้ายกลิ่นดอกวาสนา     มาหาดอกพบเอาเมื่อเย็นวานที่บ้านผมเอง      ความสุขความพอใจเหล่านี้     ไม่ต้องเสียเงินซื้อเลยนะครับ

                       

                           ฝักพญาสัตบรรณถ่ายไกล

                      

                                    ถ่ายใกล้เข้ามา

                      

                                      สวยไหมครับ

                      

ดอกชุดใหม่ ถ่ายเช้ามืดวันที่ ๒๖ ม.ค. ๕๐  แสดงว่าต้นนี้เป็นพันธุ์ลูกดก

วิจารณ์ พานิช
๗ ม.ค. ๕๐  เพิ่มเติม ๒๖ ม.ค. ๕๐

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 75667
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

อยากเห็นต้นทั้งต้นเมื่อมองไกลๆได้ไหมคะ อาจารย์ เพราะดูจากทั้ง 4 รูปแล้ว (โดยเฉพาะรูปแรก) เหมือนต้นเค้าสู้ง สูง อยากทราบว่าถ้าเทียบกับตัวเราแล้ว ต้นเค้าขนาดไหนน่ะค่ะ กับสงสัยว่าต้นที่อยู่ทางเข้าที่จอดรถตึกเฉลิมพระบารมีฯของคณะแพทย์ม.อ.ใช่ต้นพญาสัตบรรณหรือเปล่า เห็นดอกเค้าคล้ายๆกับที่อาจารย์เคยถ่ายรูปมาฝากค่ะ ได้กลิ่นเวลาเดินผ่านแล้วคิดถึงอาจารย์ และสงสัยทุกทีว่าใช่เจ้าต้นนี้หรือเปล่าน่ะค่ะ จะเอารูปต้นที่ขออาจาย์คราวนี้ไปเปรียบเทียบดูว่าใช่ไหมน่ะค่ะ ขอบพระคุณอาจารย์ค่ะ

  • ความสุขกับการชื่มชมธรรมชาติ ไม่ต้องหาซื้อเป็นความจริงค่ะ  
  • ฝักดกจริง ๆ เลยค่ะ
  • ฝีมือการถ่ายภาพของอาจารย์หมอไม่เบาเลยนะคะ  แบบนี้ ชัดตื้น ชัดกลาง ชัดลึกได้เลยค่ะ
  • สวยค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ

I am impressed with ajarn's topics krub especially this one.

Ajarn's experience is an evidence to insist that happiness is actually inside our soul.

I wish I could have the way of thinking at least or partly similar to ajarn's krub.

 

นี่แหละครับความสุขและความงามที่มาเคียงคู่กัน ดูภาพแล้วสัมผัสได้ถึงจิตใจเลยครับ ขอบคุณครับ

อาจารย์หมอเป็นผู้ที่ถ่ายทอดอารมณ์ และความรู้สึกออกมาได้ละเอียดอ่อน ลึกซึ้งมากเลยค่ะ 

อยากให้อาจารย์ได้ถ่ายทอดวิธีการฝึกจิตละเอียดให้เป็นวิทยาทานบ้างค่ะ

นับถืออาจารย์มาก ๆ

เข้ามาชื่นชมด้วยค่ะ