“เราเรียนรู้ไปทำไม....ทำไมต้องเรียนรู้”

เมื่อคืนหลังจากที่เรายึดสวนป่าของครูบาได้แล้ว เราก็เป็นฉลองความสำเร็จด้วยคาราโอเกะ จนถึงเที่ยงคืน แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน  การนอนของพวกเรานั้นมีทั้งนอนในบ้านหกเหลี่ยม และนอนในเต๊นท์ ซึ่งทั้งสองที่ก็ได้บรรยากาศที่แตกต่างกันไปครับ ..คนที่นอนในเต๊นท์ ก็ได้สัมผัสกับอากาศที่หนาวเย็น อากาศที่สวนป่าช่วงนี้หนาวมากครับ ขนาดผมเป็นคนเหนือที่คุ้นเคยกับอากาศหนาวเป็นอย่างดี  ยังต้องงก ห่มผ้าตั้งสามผืนครับส่วนคนที่หลบหนาวเข้าไป  นอนในบ้าน  ก็ต้องเผชิญกับเสียงกรน ไม่ใช่กรนคนเดียวด้วยนะครับ  กรนกันเป็นทีม ประสานเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ..คงผิดที่ทีมคุณอำนวยอีกแหละครับ  ที่ให้เขาทำงานเป็นทีม  เรียนรู้เป็นทีม พอถึงเวลานอน  เขาก็กรนกันเป็นทีม..แต่ก็ไม่มีใครว่าใครครับ  เพราะถือว่าเป็นประสบการณ์  ถ้าไม่งั้นก็คงไม่มีเรื่องอเล่า  ในวงกาแฟตอนเช้าๆ...

          มาถึงการเรียนรู้สำหรับเช้าวันนี้ครับ..หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าแล้ว..ก่อนที่จะออกไปเรียนรู้กับการทำงานประจำวัน  พวกเราก็มานั่ง ทบทวนกระบวนการ  พร้อมกับ วางแผนการทำงาน ประจำวันกันครับ..วันนี้เรามีโจทย์ ที่ต้องเรียนรู้เยอะมากครับ..ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเคลียร์สถานที่   การจัดเตรียมของ  เตรียมการรับแขก  เตรียมพิธีทางสงฆ์  และอีกหลายๆบทเรียนซึ่งวันนี้คงวุ่นกันทั้งวันแหละครับ..แต่สำหรับคุณอำนวยแล้ว  ยิ้มครับยิ้ม ยิ่งเจอโจทย์เยอะๆก็ยิ่งได้บทเรียนรู้เยอะ...เมื่อมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้กันเยอะแยะมากมายอย่างนี้ ก็เลยมี คำถาม ให้ได้คิดกันเล่นๆว่า..... “เราเรียนรู้ไปทำไม....ทำไมต้องเรียนรู้” ....รอให้กลุ่มผู้เรียนได้คิดกันก่อนนะครับ  แล้วผมจะนำสิ่งที่เขาสรุปกันแล้วมา แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอีกที...ลองคิดกันเล่นๆก่อนก็ได้นะครับ ตามคำถามดังกล่าว...ท่านใดมีคำตอบแล้วอย่าลืมนำมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันบ้างนะครับ....ขอบคุณล่วงหน้าครับ...