สืบเนื่องจากบันทึกของ อ.หมอสมบูรณ์ และ "ทีมถุงลมดมยา” (ฉันขออนุญาตคุณพุ่มพวงตั้งชื่อทีมให้ค่ะ) ใน http://gotoknow.org/blog/somboonthienthong/73928 ซึ่งวันนั้นฉันเองก็นั่งฟังอย่างสนใจ จึงอยากเอามาเล่าให้เป็นบทเรียน ที่ไม่ต้องลงทุนด้วยตนเอง
แต่เป็นการนำเอาเรื่องของอดีต....มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับเพื่อนๆในห้องประชุม......เกิดประโยชน์ยิ่งนักค่ะ.... เป็นเรื่องเล่าใน M&M Conferences
ผู้ป่วยเป็นมะเร็งตับมาทำผ่าตัดตับ...”ดมยาตับ...ตัดตับ”....คงนึกว่าฉันจะเอา syringe pumpไปใช้ล่ะซี.... ผิดแล้วค่ะ......วันนั้นฉันไม่ได้ดมยารายนี้...
ผลการตรวจผู้ป่วยด้านอื่นๆปกติดีหมด ยกเว้นผลการทำงานของตับเองที่ดูไม่ดี การผ่าตัดได้ใส่สายคาเข้าที่ช่องไขสันหลังขณะดมยาสลบด้วยตามเทคนิคสมัยใหม่
ใส่ท่อช่วยหายใจเบอร์ 8 ความลึก 21 ซม. การผ่าตัดดำเนินไปเรียบร้อย เสร็จจากผ่าตัดคาท่อช่วยหายใจไว้ แล้วนำผู้ป่วยเข้า ICU
วันแรกที่ทีมดมยาตามเยี่ยม ผู้ป่วยยังคาท่อช่วยหายใจอยู่จึงไม่ทราบว่ามีเสียงแหบ
จากนั้น 5 วันหลังผ่าตัดพบว่ามีเสียงแหบ จึงส่งปรึกษาหมอหู คอ จมูก ซึ่งตรวจแล้วไม่พบว่ามีการเคลื่อนของกระดูกอ่อนแถวคอ แต่เป็นการเกิดอัมพาตของสายเสียงด้านซ้าย
แพทย์อธิบายให้ผู้ป่วยเข้าใจ และนัดอีก 1 เดือนให้มารับการตรวจอีก 2 สัปดาห์ผ่านไป ผู้ป่วยกลับมาตรวจด้วยอาการหวัด วิสัญญีแพทย์เจ้าของได้ออกไปช่วยกันดูเพื่อให้ความเห็นร่วมกันในการรักษา
อาจารย์ท่านเล่าว่า เสียงคนไข้แหลมๆ เล็กๆ แตกเป็นสองเสียง และมีอาการสำลักง่ายเนื่องจากสายเสียงปิดไม่สนิท ผู้ป่วยต้องระมัดระวังตนเอง และมีการส่งผู้ป่วยเข้า speech therapy ตอนนี้อยู่ระหว่างรอ follow up
เราแลกเปลี่ยนความรู้และข้อคิดเห็นในสาเหตุความน่าจะเป็นของผู้ป่วยรายนี้สรุปเป็น 3 ประเด็นคือ
1.ท่อช่วยหายใจอาจจะตื้นไปแล้วเลื่อนขึ้นได้ขณะขยับศีรษะผู้ป่วย จนอาจจะเป็นเหตุให้กด recurrent laryngeal nerve
2.อาจจะความดันในท่อช่วยหายใจที่เราใส่ไว้กันลมหายใจรั่วออกกด แต่ได้เอาฟิล์ม X-ray มาดูก็เห็นว่าท่อช่วยหายใจอยู่ในตำแหน่งปกติ อาจจะเลื่อนในOR หรือเปล่า ไม่รู้....และที่สำคัญ...มิได้วัดความดันในถุงลมท่อช่วยหายใจในกรณีผ่าตัดนานๆ...
3.อาจจะจากการติดเชื้อไวรัส
มีอาจารย์ท่านหนึ่งกล่าวว่าเคยพบ และใช้เวลานานประมาณ 8 เดือนถึงเป็นปกติ
อาจารย์เจ้าของผู้ป่วยรายนี้เล่าว่า...ที่รู้สึกแย่มากๆคือ...เขามีอาชีพซ่อมเครื่องเสียง เขาชอบทำงานไปร้องไปเพราะต้องทดสอบเสียง...แต่เขาทำไม่ได้...เขาร้องได้ไม่เหมือนเดิม......
คนที่นั่งฟังในห้องประชุมหัวเราะ(อย่างไม่เจตนา)....ในความบังเอิญ....
แต่ฉันไม่เห็นอาจารย์ท่านที่เล่าจะหัวเราะ.....เธอได้แต่เล่าด้วยน้ำเสียงที่แสนเศร้า
......ลึกๆเธอสงสารผู้ป่วยอย่างแน่นอน ฉันว่า.....
....ทีมแพทย์ให้กำลังใจผู้ป่วย.....คาดว่าน่าจะดีขึ้นเรื่อยๆและคงหายดีเป็นปกติในที่สุด....ซึ่งเขาก็เข้าใจดีค่ะ.....
เราสรุปกันเรื่องของการวัดความดันถุงลมของท่อช่วยหายใจทุก 2 ชม. เพื่อป้องกันหนึ่งในสาเหตุของการเกิดเหตุการณ์นี้ไว้ก่อน......
...ไม่มีใครอยากให้เกิดเลยค่ะ.....ไม่ว่าจะกับใครหรืออาชีพใดๆก็ตาม...
.....ก่อนออกไปร้องเพลงคาราโอเกะ...กรุณาตรวจสอบสายเสียงของท่านก่อนค่ะ
พออ่านบันทึกจบ..เกือบสลบ ครับ
สวัสดีค่ะคุณติ๋ว...
ไปออกข้อสอบต่อค่ะ หนาวไหม คิดถึงค่ะ
สวัสดีค่ะ..คุณสายน้ำแห่งความคิด...
สวัสดีค่ะครูอ้อย
กรุณาติดตามอ่านเรื่องเล่า "คุณอำพราง" ขอบคุณครับ
เสียงแหบ ใคร ๆ ก็ไม่อยากให้เกิดแน่ค่ะ เพราะเดี๋ยวร้องคาราโอเกะ ไม่เพราะ (เกี่ยวกันรึเปล่าคะเนี่ย)
ครูอ้อยขา…เอาใจคุณพ่อบ้านเยอะๆค่ะ…ตอนนี้อากาศเปลี่ยนแปลงมาก…บรรดาคุณพ่อบ้านชอบนอนถอดเสื้อก็ต้องบังคับให้ใส่หน่อยค่ะ..ไม่งั้นหวัดถามหา…ขอให้หายไวๆนะคะ…ด้วยความห่วงใยจากการบินไทย เอ๊ย! “กฤษณา”…รักคุณเท่าฟ้า..ค่ะ
สวัสดีค่ะ..คุณสายน้ำแห่งความคิด..ที่ทำงานดิฉันก็มีหลาย “อำ” เช่นกันค่ะ…อำนาจ…อำมหิต…อำไปเรื่อยๆๆ…ก็มีค่ะ…ไม่ช้าก็อำลาค่ะ…
ใช่ค่ะ..ท่าน อ. หมอสมบูรณ์…บางครั้งเราฝึกหัดกันในโรงเรียนแพทย์พอจะได้เห็นหัตถการที่เสี่ยงสูงแบบนี้ค่ะ…ใช่ค่ะ..ต้องระวังอย่างมากเลย…ยิ่งกว่าการถูกฟ้องร้องคือความรู้สึกผิดที่ติดตัวค่ะ….
แน่นอนคุณติ๋ว ครูอ้อยเอาใจพ่อบ้านอยู่แล้วค่ะ <div class="content">
ที่มาของเพลง..กลับบ้านเรา...รักรออยู่ (0) </div>
คุณรัตติยาขา….เกี่ยวกันแน่นอนค่ะ เพราะร้องเพลงต้องใช้เสียงที่เกิดจากลมผ่านเส้นเสียงออกมา….ถ้าเสียงเริ่มแหบก็ต้องดูแลหน่อยค่ะ..สังเกตจากเวลาเป็นหวัดก็ได้…หรือบางคนชอบพูดตะโกนโดยอาชีพเช่นอาจารย์ทั้งหลายต้องส่งเสียงแข่งกับเด็กๆ….ไม่งั้นร้องเพลงไม่เพราะจริงๆค่ะ..ยกเว้นเพลงของ ศิริพร อำไพพงษ์ เช่น ทำบาปบ่ลง…เสียงแหบมหาเสน่ห์ค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณอ้อขา…ทราบค่ะทราบ…เพราะพี่เองก็ใช่ว่าจะอยากไปถ้ามันไม่ใช่ที่ทำเงิน….ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ…ทุกท่านที่มีภาระหน้าที่นั้น…พี่มองว่าทำงานหนักกันทุกคนค่ะ..บนความรับผิดชอบในบทบาทที่ตนพึงกระทำต่อแผ่นดินไทย…ใครว่านิ้วที่ไม่เท่ากันความสำคัญจะต่างกัน…ไม่หรอกค่ะ…สุดแต่ว่าช่วงไหนจะเอานิ้วไหนออกใช้มากกว่าค่ะ..แต่สุดท้ายก้คือต้องสามัคคีทั้ง 5 นิ้วถึงจะได้งานค่ะ…..สำคัญทุกงานและทุกหน้าที่ของทุกคนค่ะ…ขอบคุณอีกครั้งค่ะ…..เรื่องตลกไม่ต้องห่วงค่ะ..จะเก็บตกมาฝากเป็นระยะๆค่ะ
สวัสดีค่ะ ครูอ้อย….ใช่ค่ะ…กลับบ้านเรา…รักรออยู่ค่ะ…และมีคนรอรักเราอยู่ที่บ้านด้วยนะคะ
สวัสดีค่ะ คุณแผ่นดิน....