เมื่อไฟดับอย่างกระทันหันสิ่งแรกที่ท่านนึกถึงคือไฟฉายหรือไม้ขีดไฟกับเทียนไข
จากนั้นท่านจะพยายามคลำทางไปหาสิ่งของดังกล่าว แม้จะเป็นบ้านของท่านเองแต่ก็ต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะเจอหรืออาจจะไม่เจอ หนำซ้ำท่านยังต้องเจ็บตัวจากการชนกับสิ่งต่างๆ หรือชนของเหล่านั้นตกแตกเสียหาย สุดท้ายก็ ต้องนั่งรออยู่นิ่งๆ จนกว่าไฟจะมาเพราะทำอะไรไม่ถูก หรือไม่กล้าจะทำอะไรอีก
ประสบการณ์ข้างต้นคงทำให้ท่านรู้สึกอึดอัดหรือหงุดหงิดอยู่บ้าง โชคดีที่มันไม่ได้เกิดขึ้นกับท่านทุกเดือน ทุกวัน หรือทุกชั่วโมง แต่โชคไม่ดี ที่อาจมีคนที่ท่านรัก เพื่อนบ้าน หรืออย่างน้อยก็พี่น้องร่วมชาติของท่านที่อาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรอแสงแห่งความหวัง
O&M ให้อะไรกับคนตาบอด
Orientation and Mobility หรือทักษะการทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและการเคลื่อนไหวเป็นกระบวนการที่มุ่งเพิ่มศักยภาพให้แก่คนตาบอดในลักษณะต่างๆ ดังนี้
- เสริมเสร้างทักษะให้คนตาบอดสามารถปรับตัวให้เกิดความเคยชิน และเข้าใจกับสภาพแวดล้อมที่ตนเองอยู่ได้อย่างเหมาะสม
- เสริมสร้างทักษะด้านการเคลื่อนไหวและการเดินทางเพื่อให้คนตาบอดสามารถเคลื่อนไหวและเดินทางไปในที่ต่างๆด้วยตนเองอย่าง สะดวก ปลอดภัย และเป็นอิสระ
- ส่งเสริมให้คนตาบอดสามารถพัฒนาทักษะในการใช้ประสาทสัมผัสต่างๆที่เหลืออยู่ ตลอดจนการประยุกต์ใช้เทคนิควิธีเพื่อการทำกิจกรรมต่างๆโดยไม่ต้องอาศัยตามอง
- เสริมสร้างความมั่นใจและบุคคลิกภาพที่ดีในการดำรงชีวิต และพัฒนาตนเองให้แก่คนตาบอด
(ที่มา : สถาบันคนตาบอดแห่งชาติเพื่อการวิจัยและพัฒนา)
ฉะนั้นการฝึก O&M จังเป็นประตูบานแรกเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนตาบอดค่ะ
DSS ไม่ใช่แค่เพื่อบริการสนับสนุนนิสิตพิการเท่านั้น เรายังต้องสร้างอาสาสมัครเพื่อนช่วยเรียน เพื่อช่วยกันดูแลให้นิสิตพิการสำเร็จในหลักสูตร จบการศึกษาเป็นบัณฑิตที่พึงประสงค์และสามารถดำรงชีวิตอิสระ จึงมีโครงการตาม link ข้างล่างนี้
อบรมอาสาสมัครเพื่อนช่วยเรียน รุ่นที่ 1 , อบรมอาสาสมัครเพื่อนช่วยเรียน รุ่นที่ 2 และ 3 , อบรมอาสาสมัครเพื่อนช่วยเรียน รุ่นเยาว์
มีการสร้างสถานการณ์เพื่อให้อาสาสมัครเข้าใจว่า เพื่อนตาบอดมีความคับข้องอย่างไร นำไปสู่การช่วยเหลือมุ่งพัฒนาไม่ใช่การช่วยเหลือแบบเอื้ออาทร ซึ่งต่างกันในหลายๆกระบวนการค่ะ
อิอิ ถามง่ายจัง
ตกลงพี่หนิงบันทึกไม่จบหรือนี่...
เป็นประจำพี่สาวเรา มือเร็วไปหน่อย ไม่ใช่ MSN นะครับพี่ อุอุ
ปิดประตูบ้านล๊อคกุญแจก่อนอื่นค่ะ น้องหนิงขา......
อ้าว..บันทึกยังไม่เสร็จหรือคะ…ครูอ้อยเปิ่นอีกแล้ว
ขอบคุณสำหรับโครงการดีดีครับ ผมก็เคยสงสัยมานานแล้ว ที่เห็น นิสิตมาปิดตาถือไม้เท้าเดินอยู่ข้าถนนหน้าตึกบรมฯ เข้าใจแล้วครับ
คราวหน้าจะเชิญคุณแจ๊ค มาฝึกร่วมกันนะคะ พี่หนิงสามารถเอาไว้ใช้ตอนไฟดับ หรือตอนขับมอเตอร์ไซด์เจอฝุ่นค่ะ
อิอิ สู้ๆนะค่ะ จะรออ่านอีกครั้งตอนจบนะคะ ถ้าพี่หนิงมีรูปภาพหรือข่าวต่างๆเกี่ยวกับ DSS ก็ส่งมาหานุ้ยได้ตลอดเลยนะคะ จะช่วยประชาสัมพันธ์บนเว็บไซต์ให้ค่ะ
ขอบคุณค่ะน้องนุ้ย โปรแกรมเมอร์สาวสวย ของกองกิจการนิสิตเรา ไปหนิงส่งไป ที่นี่ อยู่ 2 หนค่ะ แต่ยังไม่เห็นรูปเลยค่ะ ฝากด้วยนะคะ
อิอิ…O&M ไตรมาสแรก (ปฐมวัย) ของพี่หนิง โปรดสังเกตให้ดีนะคะ มันกำลังจะกลายเป็นตำนาน เพราะต่อไปนี้ มมส. ของเราจะไม่มีเกาะกลางถนนอีกแล้ว
พ่อกามนิตหนุ่มเอ๋ย.. ไม่รู้ว่าบุญหรือบาปหรอกน้อง...พี่เองก็ยังสับสน 555
ขอบคุณค่ะพี่อนงค์ นักจิตวิทยาคนเก่งของมมส.
ขอขอบคุณแทนธรรมิกชนฯและศูนย์พัฒนาคนพิการและเครือข่ายจังหวัดมหาสารคามและทุกท่านที่มีส่วนเกี่ยวข้อง อย่างหลาย !!!!เด้อครับ