งานเลี้ยงก็ต้องมีการเลิกรา  การไปเที่ยวของครูอ้อยและครอบครัวก็ต้องจบลง  ด้วยการเดินทางโดยรถไฟเช่นเคย 
แต่ออกเดินทางในเวลาบ่ายสามโมงกว่า  ทำให้เห็นภาพทิวทัศน์สองข้างทางด้วยใจระทึก  เพราะขามานั้นเราหลับกันมา  ไม่ได้เห็นอะไรระหว่างการเดินทางเลย 
มีตอนหนึ่งที่อดที่จะไม่เล่าไม่ได้  คือ  การลอดเข้าถ้ำขุนตาน
ก่อนเข้าถ้ำ  พ่อบ้านของครูอ้อย  มือไวมากในการบันทึกภาพ  ภาพนี้รับรองว่า  น้อยคนนักที่จะได้เห็นภาพนี้  ท่านจะคุ้มค่ากับการได้เข้ามาในบันทึกนี้

   
เห็นหรือยังคะ  ทางเข้าถ้ำขุนตานอันลือเลื่อง 
ขุนตาน  ครูอ้อยเขียนตามที่เขียนไว้ที่สถานีขุนตาน  นะคะ 
ส่วนหน้าตาของคนในภาพนี้  ไม่ต้องสนใจมากค่ะ  เพราะกำลังรู้สึกว่าจะเข้าถ้ำแล้ว....
ท่านจะรู้สึกอย่างไรคะ  ท่านผู้อ่าน...ถามได้...มึดน่ะสิคะ