กระบวนการคิด...ของพี่ละมุนที่อยากทำงานวิจัย ด้วยใจที่อยากพัฒนางาน

Text : Ka-Poom
.........................................................................................................

----------->ช่วงบ่ายเมื่อวาน...ขณะที่ดิฉันกำลังก้มๆ เงยๆ...อยู่ในห้องกระตุ้นพัฒนาการ...
พี่ละมุน...ก็เดินมาทักพร้อมหอบเอกสาร...มาเต็มเลย
บอกว่ามีเรื่องมาปรึกษา...

พี่ละมุนเป็นหัวหน้าหอผู้ป่วยสูติกรรม1 ที่ไม่เคยเป็นอยู่นิ่งๆ เลย มักคิดทำนั่นทำนี่อยู่เสมอ...
ทำจนได้ชิ้นงานที่เป็นนวัตกรรมออกมาหลายเรื่องแล้ว...จนดิฉันได้มีโอกาสไปเยี่ยมที่หอผู้ป่วยถึงได้พบว่า...สิ่งที่พี่ละมุนทำนั้น เป็น R2R เลยแหละ...

และเรื่องที่มาปรึกษาวันนี้ก็เป็นเรื่อง..สานต่องานวิจัยเดิม
ที่พี่ละมุนอยากพัฒนางานในแง่เพื่อการแก้ไข..
งานพี่ละมุนจัดว่าเป็นงานตั้งรับ...คือ ผู้ป่วยที่มา คือ ป่วยแล้ว
ในมุมมองของพี่ละมุนมองว่า...หลายๆ case สามารถที่จะป้องกันได้...โดยที่ไม่ต้องรอให้ป่วยมากขนาดนี้...จึงส่ง
และโดยเฉพาะ...case ที่ทำแท้จากการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์...แต่ละรายที่มาถึงพี่ละมุนนั้นล้วนแล้วแต่...หนักทั้งนั้นจากสภาพการติดเชื้อ...หรือเกิดอาการแทรกซ้อน...

ดังนั้น พี่ละมุนได้พยายามรวบรวมทีม...จัดทำวิจัยเล็กๆ..เป็นการศึกษานำร่อง...
มาตั้งแต่ประมาณปลายปีที่แล้ว...เพื่อพยายามสร้างทีมเครือข่ายการทำงาน...
แล้วพบว่า...----------->การทำงานที่ร่วมมือกันทุกหน่วยนั้นได้จะไปได้สวย...เริ่มตั้งแต่โรงพยาบาลชุมชน โรงพยาบาลจังหวัด โรงเรียน และชุมชน...พี่ละมุนจึงสานต่องานดังกล่าว...เพิ่มเข้าไปในเรื่องการป้องกันการเกิดภาวะเสี่ยงต่อการเกิดภาวะแทรกซ้อนจากการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์...กิจกรรมหนึ่งที่มีขึ้น และเป็นความพยายามที่จัดประจำ...คือ ----------->การจัดทำ case conference ... ที่ร่วมหารือกันหลายๆ ฝ่าย...มากกว่าที่จะทำเฉพาะในตึกตนเองอย่างเดียว..

สิ่งที่มองเห็นคือ ความพยายามในการทำงานเป็นทีมและเครือข่าย...ที่มีความสัมพันธ์กันระหว่างหน่วยงานมากขึ้น...
นั่นแสดงให้เห็นว่า...กระบวนความคิดในการทำงานที่เมื่อก่อนต่างคนต่างทำ...แต่เริ่มหันมาเน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางจริงๆ...คือ-----------> ใช้ผู้ป่วยเป็นตัวตั้ง...และหันหน้ามาร่วมกันดูแล...เป็นความตั้งใจที่อยากลงมือทำจริง..มากกว่าเป็นการทำในกระดาษ...แม้ว่า เรื่องการทำงานเป็นทีม เป็นเครือข่าย เป็นการยึดผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางจริงๆ..จะมีการพูดกันมานานแล้ว...แต่ในทางปฏิบัติจริงๆ นั้น..ก็ยังคงทำได้น้อย...