หาอะไรในชีวิต.....

บนบานกลางอากาศ..........

            หาอะไรในชีวิต………. <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                    ตั้งแต่เด็กๆมาแล้ว ที่ฉันรู้สึกว่าฉันหาอะไรสักอย่างในชีวิต ตอนติดแพทย์ก็คิดว่าหาเจอแล้วคือความสำเร็จในการเรียนหนังสือ แต่ไม่ใช่ จบมาทำงานเป็นหมอก็คิดว่าเจอแล้ว ก็ยังไม่ใช่อีก ตอนหาเงินได้เยอะๆ(เยอะในความรู้สึกของฉันเองนะคะ)แล้วเอาไปซื้ออะไรที่อยากได้ พอซื้อเสร็จกลับรู้สึกโหวงเหวงยังไงพิกล </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                                                      ฉันทำงานมากี่ปีแล้วนะ 8ปีแล้วสิ ตอนนั้นฉันอายุขึ้นเลข 3 แล้ว บางวันนั่งตรวจอยู่ในห้องอัลตร้าซาวด์ นัดคนไข้ไว้ประมาณ 8 คนสำหรับตอนเช้าแต่มักจะมีคนไข้ฉุกเฉินมาแทรกด้วย วันๆนึงตรวจอัลตร้าซาวด์ประมาณ 10-15 คน แล้วคนไข้ในรพ.ประจำจังหวัดอย่างนี้ มักจะเจอโรคแทบทั้งนั้น ส่วนใหญ่ฉันจะพบวนเวียนอยู่กับตับแข็ง มะเร็งตับ นิ่วในถุงน้ำดี นิ่วในไต มะเร็งกระจายไปตับ ต่อมน้ำเหลืองโต มีน้ำในช่องท้อง ประจำวนเวียนอยู่อย่างนี้สำหรับห้องนี้ค่ะ แต่ถ้าไปตรวจเส้นเลือดในสมองก็จะเจอประจำคือเส้นเลือดแดงโป่งพอง(aneurysm) ห้องตรวจลำไส้ก็พบประมาณว่าแผลในกระเพาะอาหาร มะเร็งในกะเพาะ มะเร็งลำไส้ใหญ่ คนไข้ก็ตั้งแต่เด็กตัวเท่าแมวถึงรุ่นปู่ย่า อ่าพอก่อนๆเดี๋ยวจะกลายเป็นหมอx-ray กันหมด  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                 ถึงไหนแล้วนะคะ  อ้อ ฉันตรวจอัลตร้าซาวด์อยู่ ด้วยความเมื่อยล้าของสายตาและหัวใจ ทำไมคนไข้ถึงป่วยมากขึ้นเรื่อยๆนะ พวกเราตรวจกันไม่ทันค่ะ คิวยาวเหยียด บางคนรอยโรคเยอะมากต้องตรวจนานเป็นครึ่งชมเกือบชม.เลยก็มี บางทีก็คุยกับคนไข้บ้างอยากรู้ว่าเค้าดำเนินชีวิตอย่างไรทำไมถึงป่วย ช่วงนั้นฉันเจอชาวนาอายุแถวๆ 40เป็นมะเร็งตับกันเยอะ พวกชาวนาหลายคนก็เล่าถึงการทำนาซึ่งก็น่าจะเสี่ยงที่เค้าจะป่วยกันเพราะรับสารพิษเยอะมาก ตั้งแต่ใส่ยาฆ่าหอยเชอรี่ ยาฆ่าหญ้า ยาฆ่าแมลงอื่นๆ กว่าจะเป็นเมล็ดข้าวให้เรากินนี่ เค้านับให้ดูว่าเค้าต้องใช้ยาฆ่าอะไรหลายๆอย่างนี่ประมาณ 6 ครั้ง การป้องกันก็น้อย บางคนใส่ยาด้วยมือเปล่าๆนี่แหละค่ะ ผ้าคลุมหน้าปิดปากกะจมูกก็ไม่ใช้ เค้ารับสารพิษพวกนี้เป็นประจำ รับมากกว่าพวกเราคนกินข้าวเยอะ จึงเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งตั้งแต่อายุยังไม่มาก อายุ 40 กว่าก็เป็นมะเร็งตับกันแล้ว  บางทีตรวจๆไปเจอรอยโรคสวยๆ หมอก็กรี๊ดกร๊าดเรียกกันมาดูมาเรียน  หันไปมองหน้าคนไข้ก็สะท้อนใจ รอยโรคสวยๆของเรา แต่คือโรคภัยไข้เจ็บของเค้า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                 ตอนประจำอยู่ห้อง CT (Computerotomography) คือเครื่องเอ๊กซเรย์คอมพิวเตอร์ ตรวจได้ทุกส่วนของร่างกายค่ะ ฉันเคยเจอเด็กป่วยเป็นมะเร็งอายุแค่สี่ขวบเองพอถามไถ่ก็รู้ว่าเป็นตั้งแต่ขวบกว่าๆ แถมเป็นลูกชายของหมอ หน้าตาหมอคนนั้นเป็นทุกข์มาก มีความกังวลบนใบหน้าชัดเจนเพราะลูกเขาผ่าตัดมาหลายครั้งแล้ว แต่โรคมันก็กลับมาเป็นใหม่ไม่หายขาด เด็กบางคนก็ป่วยตั้งแต่ในท้องแม่ ทำอัลตร้าซาวด์เจอโรคหัวใจ หรือโรคไตตั้งแต่อยู่ในมดลูกแม่เลย ทำไมโชคร้ายตั้งแต่ยังไม่เกิดเลยนะ ฉันนึกสงสัยอยู่ในใจ  ในตำราที่เรียนมาโรคบางโรคมีสาเหตุชัดเจนแต่บางโรคก็ไม่รู้สาเหตุชัดๆบางคนดูไม่น่าจะป่วยเพราะครอบครัวก็อบอุ่นดี มีสตางค์ก็เยอะ อาหารการกินดี แต่ทำไมป่วยเป็นโน่นเป็นนี่นะ ดูลูกคนงานแถวบ้านเงินก็น้อย งานก็หนักแต่แข็งแรงดีแฮะ อืม อะไรมันก็ไม่แน่นอนเลย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">              </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>               ช่วงเวลานั้นมีหมอx-ray เหลืออยู่แค่สองคน ฉันกับรุ่นพี่หัวหน้าแผนกเท่านั้น เราทั้งสองคนทำงานกันหนัก วิ่งวุ่นเข้าห้องโน้นออกห้องนี้ ฉันล้าเต็มทีแล้ว เริ่มกลับมาครุ่นคิด ถ้าพวกเราตั้งรับตรวจกันอยู่อย่างนี้คงไม่มีทางทัน คิวนัดวันนี้อีกประมาณ 1เดือนถึงจะได้ตรวจก็มี สิ่งที่ควรจะทำคือควรต้องส่งเสริมสุขภาพให้คนไข้รู้จักดูแลตัวเองให้สุขภาพดี อะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ และสังเกตอาการผิดปกติของตัวเองตั้งแต่น้อยๆจะได้รีบมาหาหมอตั้งแต่เนิ่นๆ   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">               เวลาไปเที่ยวฉันเริ่มไม่สนุกเหมือนเก่า มันรู้ขั้นตอนไปหมดแล้ว เริ่มจากเข้าไปในร้าน ฟังเพลงดื่มเหล้า มึนๆ เพลงสนุกก็ลุกขึ้นเต้น วัยรุ่นกรี๊ดกร๊าด วัยดึกก็ร่าเริง วัยกลางๆเอ๊ยวัยผู้ใหญ่ตอนต้นอย่างฉันก็ครึ้มอกครึ้มใจ ฉันหันไปมองรอบๆร้าน แต่ละคนที่มาเที่ยวหน้าก็คุ้นๆกันแล้ว จำท่าเต้นแต่ละคนพอได้เลยแหละค่ะ ตีหนึ่งตีสองได้เวลาก็เช็คบิลกลับหอพักไปนอน  ฉันยังไปนอนคิดต่อ เอ ชีวิตฉันวันๆจะมีแค่นี้เหรอ ตื่นเช้ามาทำงาน เจอคนเจ็บป่วยแบบเดิมๆ ไปรับจ้างอยู่เวรหารายได้พิเศษ ได้มาก็เอาไปใช้จ่ายซื้อโน่นซื้อนี่ ไปเที่ยว  กลับมานอน  ตื่นมาวนเวียนแบบนี้อีก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>                                                 หัวหน้าแผนกและฉันเริ่มล้ามากขึ้นทุกที แล้วก็เหมือนสวรรค์มาโปรด 555 ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่มีประชุมวิชาการประจำปีที่อเมริกาของรังสีวิทยา เราได้ไปทั้งคู่นานสองอาทิตย์ นี่เป็นการประชุมใหญ่ที่รังสีแพทย์ทั่วโลกจะไปประชุมกัน ปีนั้นจัดที่ชิคาโก้ เราต้องบินจากกรุงเทพไปต่อเครื่องที่ญี่ปุ่นเมืองนาริตะ ฉันกระดี๊กระด๊ามากดีใจจังหนอจะได้ไปดูบรรยากาศการประชุมที่ใหญ่ที่สุดของx-rayและก็เที่ยวต่อที่ซานฟรานซิสโกด้วย                 </p><p>            วันเดินทางเราบินจากกรุงเทพไปถึงนาริตะ เจอฝนตกพอประมาณที่ญี่ปุ่น บินสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์  ขอสารภาพค่ะ เป็นคนกลัวความสูงมากนั่งเครื่องบินแล้วกลัวตลอด ยิ่งนั่งนานๆอย่างนี้ฉันยิ่งประสาท ต้องพึ่งสุรามาเป็นระยะระยะ เพราะอยากให้หลับ ส่วนอาหารนั้นพึ่งไม่ค่อยได้ ฉันไม่ชินกะอาหารฝรั่งเลย หันไปเจออะไรเขละๆก็พะอืดพะอม ตอนบินออกจากญี่ปุ่นมาได้ไม่นานก็เจออากาศแปรปรวน เครื่องโคลงเคลงไปมาฉันหน้าซีด เมาเครื่องบินค่ะ อยากจะอ๊วก อยากเข้าห้องน้ำ……….. </p><p>              กัปตันประกาศอะไรสักอย่าง แต่ฉันแปลไม่ค่อยออก ลุกจากที่นั่งจะไปห้องน้ำ เห็นแอร์โฮสเตสรีบวิ่งมาดุฉันให้รีบกลับไปนั่งที่ แล้วเครื่องบินก็วืดลงโคลงเคลงไปมา เสียงฝรั่งกรี๊ดกร๊าดโวยวายดังลั่น  ตัวฉันเองเงียบเป็นเป่าสาก มือเท้าเย็นเฉียบ เหงื่อชุ่มมือและเท้า หลับตาสวดมนต์แถมท่องพุทโธในใจ โอยฉันจะตายแล้วเหรอ กลัวตายๆไม่อยากตายๆ เพี้ยงถ้ารอดไปได้ฉันจะบวชเจ็ดวัน สลับไปกับสวดมนต์นึกบทไหนได้ก็งัดมาสวดหมด ประมาณครึ่งชั่วโมงได้ค่ะที่เครื่องโคลงเคลงมากและตกหลุมอากาศด้วย แล้วก็เริ่มสงบ โดยกัปตันประกาศขอโทษออกมาทางไมค์ พร้อมกับบอกว่าอากาศดีแล้ว  เฮ้อๆรอดมาได้อีกครั้งนึง โล่งอกไปทีค่ะ                                                 </p>

[kmsabai]

สวัสดีครับ

•   อ่านบันทึกนี้แล้วผมสามารถยิ้มและหัวเราะได้ครับ
• สรุปว่าได้บวชหรือเปล่าครับ
• เห็นด้วยเรื่องส่งเสริมสุขภาพครับ  จะพยามทำครับ

[nash]

สวัสดีค่ะ คุณหมอ อนิศรา ที่รัก,
<p> </p><p>เอารูป เจ้า ฟูวาริ (ชื่อเขาแปลว่า soft and fluffy)  ที่ทำหน้าเมาเรือบินเหมือนหมอ มาฝากค่ะ </p><p> </p><p>
                   “…อูยย…ถ้ารอดไปได้จะบวชเจ็ดวัน…”</p><p> </p><ul><li>คุณหมอหารูปประกอบเก่งเหมือนเดิมค่ะ มีแมวเหนื่อยล้าเหมือนจะกลัวความสูงค้างอยู่บนต้นไม้ด้วยเนอะ</li></ul>
<ul><li>เคยคิดเหมือนคุณหมอเปี๊ยบเลย  เรื่อง คนเราก็มีอยู่แค่นี้หรือ  ตอนเที่ยวน่ะนะคะ  เพราะว่าทุกอย่างเป็น “สคริปต์” เดิมหมดเลย
</li></ul>
<ul><li>นั่นก็คือ  เจอกันวันศุกร์  กินข้าวประมาณนี้ ๆ  แถวนี้ ๆ  เสร็จแล้วไปต่อที่นี่  ๆ  จอดรถแถวนี้ เดินไปซอยนี้  แล้วต่อที่นี่  แล้วในสถานที่เที่ยว  มันก็เดิม ๆ  กิจกรรมเดิม ๆ คนเดิม ๆ  (แต่ท่าเต้นไม่เดิมนะหมอ ฮิ ๆ)</li></ul>
<ul><li>แต่คุณหมอมีบุญกว่ามาก  ที่ได้เห็นตัวอย่างเรื่อง เกิด แก่ เจ็บ ตาย ในอาชีพการงานด้วย</li></ul>
<ul><li>เรื่อง “หาอะไรในชีวิต”  ก็เคยคิดนะหมอ  ตลกจัง  ทำไมเหมือนกันอย่างนี้นะ  ดีแล้ว  วันหลังไม่ต้องเขียน  รอหมอเขียน  แล้วตามมาเขียนในคอมเม้นท์ว่า “สำเนาถูกต้อง” อย่างเดียว ฮิ ๆ ๆ เป็นการประหยัดพลังงานถวายในหลวง
</li></ul>
<ul><li>แต่้คุณหมอก็ยังฉลาดกว่าอยู่ดีนั่นแหละ  ที่คุณหมอดูเหมือนจะรู้ว่ากำลัง “หา” อะไรในชีวิต  ส่้วนทางนี้  ไม่รู้ตัวว่ากำลัง “หา”  รู้แต่ว่า  เป็นคนขี้เบื่อ  เบื่อง่าย  ทำอะไรไปได้สักพัก  ก็จะไปทำอย่างอื่นอีก</li></ul>
<ul><li>เพิ่งจะมารู้จักอาการนี้  ก็ต่อเมื่อปฏิบัติธรรมแล้วนั่นแหละว่า  อาการที่เราเืบื่ออะไรง่าย ๆ  ก็เพราะเราไม่ “เจอ” สิ่งที่เราคิดว่า “ใช่” จริง ๆ สักทีนั่นเอง</li></ul>
<ul><li>หรือ อีกนัยหนึ่ง  เรายังไม่พบสิ่งที่เรา “แสวงหา” นั่นเอง</li></ul>
<ul><li>พอมาปฏิบัติธรรมแล้ว  การเจริญสติคอร์สแรก  แค่ ๗ วันแรกของชีวิตนี้แหละ  รู้เลยว่า  นี่แหละ  คือ สิ่งที่เรา “หา” มาตลอดชีวิต  โดยที่เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเรากำลัง “หา”  โง่ดีไหมหมอ  คนมันนึกว่าชีวิตมันมีความสุขดีอยู่แล้วน่ะ</li></ul>
<ul><li>เพราะตั้งแต่เกิดมา  ชีวิตไม่เคยเติมเต็มอะไรขนาดนี้เลย</li></ul>
<ul><li>นี่ก็จะย่างเข้าปีที่ ๕ แล้วนะ  ๔ ปี จะครึ่งได้แล้ว
</li></ul>
<ul><li>ความรู้สึกเติมเต็มนั้นก็ยังมีอยู่นะ  เพราะพอเข้าใจในหลักการพื้นฐานแล้ว  ชีวิตมันก็มีคำตอบสำหรับทุกอย่าง</li></ul>
<ul><li>มันหมดความเคลือบแคลงสงสัย</li></ul>
<ul><li>มันหมดจด ลงตัว จริง ๆ นะ</li></ul>
<ul><li>มันรู้สึกว่าสามารถหยุดอยู่ได้  ไม่ต้องวิ่งแสวงหาอะไรอีกต่อไปแล้วน่ะ</li></ul>
<ul><li>เราถึงบอกคนเสมอว่า  ไม่ต้องไปคิดสร้างโมเดลทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียงในเชิงมหภาคอะไรให้มันยากเย็นเข็ญใจ  โดยการพยายามใช้หลักทางวิชาการ  และวิทยาการ (methodology) แบบตะวันตกหรอก  ให้เสียเวลา  เสียพลังงาน </li></ul>
<ul><li>ใครอยากเข้าใจ ก็ให้มาเข้าคอร์สการเจริญสติ ๗ วันนี้แหละ  อยู่</li></ul>
<ul><li>ความพอเพียงมันต้องเริ่มจากข้างใน “ใจ” ของแต่ละคนก่อน  จริงไหมหมอ</li></ul>
<ul><li>เพราะพอใจเรา “พอ” แล้ว เราก็ไม่้ต้องไปแสวง “หา” อะไรอีกต่อไปแล้ว</li></ul>
<ul><li>ก็แค่ศิษย์ร่วมสำนัก แวะมาพักรำพึงความหลังด้วยคนดัง ๆ เท่านั้นน่ะนะหมอ</li></ul>
<ul><li>เดี๋ยวรอฟังเวอร์ชั่นหมอไปปฏิบัติหนแรกดีกว่า  ปีอะไรเอ่ย  อยากฟังจัง  ตื่นเต้น  ปฏิบัติหนแรกเป็นอย่างไรบ้างเอ่ย  อย่าลืมเก็บตกรายละเอียดให้ได้หมดเลยนะหมอนะ</li></ul>
<ul><li>หมอเล่าเก่งอยู่แล้ว  คงจะเป็นประโยชน์กับคนหมู่มากที่สนใจ  และไม่เคยรู้มาก่อนแน่ ๆ</li></ul>
<ul><li>โดยเฉพาะอาชีพหมอด้วยกันนี่แหละ</li></ul>
<ul><li>จากที่เราย้อนกลับไปเรียนหนังสือใหม่  เราพบว่า  ในวงวิชาการ คนที่ยิ่งเรียนสูง  หรือมีปัญญามาก  ก็จะยิ่งเชื่อยาก  ซึ่งมันก็เป็นไปตามหลักเหตุผลทางตรรกวิทยา  ถ้าจะให้อธิบายตามก้นฝรั่ง</li></ul>
<ul><li>แต่เราว่าเป็นเรื่องของเหตุปัจจัย</li></ul>
<ul><li>คนที่เชื่อยาก ๆ นี้แหละ  มักจะเป็นโทสะจริต  ท่านสงเคราะห์เข้าให้เป็นพุทธจริตได้</li></ul>
<ul><li>แปลว่าอะไร  แปลว่า ถ้าปฏิบัติแล้วจะเรียนรู้ได้เร็วนั่นเอง</li></ul>
<ul><li>เหมือนอย่างหมอนี่ไง  เป็นวิสัยของผู้มีปัญญา  เพราะเห็นอารมณ์ชัด  กำหนดชัด  กำหนดแล้วไม่ชอบ  กำหนดแล้วปล่อย  กำหนดแล้วไม่เอา  ไม่หน่วงเหนี่ยวอารมณ์  นั่นแหละดี</li></ul>
<ul><li>ตรงกับลักษณะการปฏิบัติแบบวิปัสสนาเปี๊ยบเลย เห็นไหม  เพราะกำหนดแล้วต้องปล่อย</li></ul>
<ul><li>ว่าแล้วก็ต้องขอชิงอนุโมทนาล่วงหน้า  กับกุศลใด ๆ ที่จะเกิดขึ้น  จากการที่คนทั้งหลายจะได้มาอ่านบล๊อกของหมอนี้  แล้วคิดสนใจ  จะไปหัดเองสักวัน</li></ul>
<ul><li>ที่สำคัญ  ขอให้คนเหล่านั้น ได้มีโอกาสหัดกับครูบาอาจารย์๋ที่ดี  ที่สามารถชี้แนะ ประกบ ปรับอินทรีย์ ให้เหมาะควรกับจริตของเราไปได้ตลอดด้วยเทอญ</li></ul>
<ul><li>แล้วจะกลับมาอ่านอีกค่ะหมอ</li></ul><p>
สวัสดีค่ะ,</p><p> </p><p>ณัชร </p>

[เขียนเมื่อ 24 ม.ค. 2550 13:07 น.24 ม.ค. 2550]

• อ่านแล้วเพลิน
• อ่านแล้วหวาดเสียว
• อ่านแล้วสลด
• อ่านแล้วเศร้า
• อ่านแล้วให้มีความกล้าหาญ

ดีครับ

[อนิศรา]

      สวัสดีค่ะคุณหมอสุพัฒน์และคุณณัชร

         ได้บวชหรือไม่ต้องติดตามตอนต่อไปค่ะ น้องสุพัฒน์

          โห คุณณัชร พูดเอ้ยพิมพ์มายาวเหยียด ห้ามลักไก่ไม่เขียนเน้อ รายละเอียดชีวิตคนเราไม่เหมือนกันหรอกค่ะ หมอจดลิขสิทธิ์ชีวิตไว้แล้ว เพราะฉะนั้นคุณณัชรโปรดเขียนมาแลกเปลี่ยนประสบการณชีวิตกันนะคะ

                   หมอนิด(เดี๋ยวนี้ไม่เมาแล้วค่ะ)

[ครูอ้อย แซ่เฮ]

สวัสดีค่ะคุณหมอ

• เหมือนได้กินยำรวมมิตรเลยค่ะคุณหมอ สนุกดีค่ะ  เอาใหม่ค่ะ เขียนเยอะๆนะคะ  ครูอ้อยชอบค่ะ

ขอบคุณค่ะ

[อนิศรา]

อ่ามีแฟนคลับมาเพิ่ม สวัสดีค่ะคุณนม.

         ขอบคุณมากนะคะ โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ  เร็วๆนี้ค่ะ

[อนิศรา]

      เหมือนยำรวมมิตรเลยเหรอคะ คุณครูอ้อย ชอบกินเหมือนกันค่ะ ใส่พริกเพิ่มไหมคะ หรือว่ากำลังอร่อยดีแล้วคะ  นี่คือชีวิตจริงเลยค่ะ ไม่ได้ใส่ไข่เพิ่มเลยสักฟอง

     

[ครูอ้อย แซ่เฮ]

• ดีแล้วค่ะคุณหมอ   ไม่ต้องใส่ไขน่ะดีแล้วค่ะ 
• ว่าแต่ว่า  กรุณาทายชื่อดอกไม้นี้ให้ครูอ้อยหน่อยค่ะ  นี่คือดอกอะไรเอ่ย

ขอบคุณค่ะ

[พิชัย กรรณกุลสุนทร]

แวะมาเยี่ยม ตรวจวอร์ดหมอนิด

พบคนไข้เยอะมาก และหมอก็ร่าเริง ยิ้มจนตาหยีสวยเหมือนแมวที่มีลูกอยู่ข้างบน

ครั้งแรกๆที่เจอหมอ นึกคุ้นๆว่า เอ!? เวลาหมอยิ้มเหมือนอะไรน้อ

ตอนนี้เจอคำตอบแล้ว เหมือนแมวยิ้มนั่นเอง

[เขียนเมื่อ 26 ม.ค. 2550 20:10 น.26 ม.ค. 2550]

      โอย ขำหนอๆ555555555

       ตัวที่อาจารย์บอกคือตัวที่มันมีลูกขี่หลังอยู่ใช่ไหมคะ แฮ่ๆ แม่มันหน้าบึ้งอยู่นี่คะ หมอยิ้มน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคะ...น้า คุณณัชร 

[nash]

เห็นด้วยกับอาจารย์ ฮิ ๆ แมวตัวนั้นทำหน้าเหมือนคุณหมอตอนกำลังปฏิบัติธรรมอยู่เล้ย  อาจารย์จำแม่นจริง ๆ  ขนาดโยคีเป็นหมื่น ๆ คนในรอบ ๒๐ ปีนะนี่

 

โดยเฉพาะศูนย์ ๒ ขอบอก  ก่อนวันไข่เจียวจากสวรรค์ เอ๊ย จากอาจารย์ศิริพรจะลอยลงมา  หน้าคุณหมอเป็นแบบแมวทุกวันเลย  สงสัยจะตั้งใจกำหนดเอาคะแนนเต็มจริง ๆ ด้วย

 

สู้เราไม่ได้กำหนดดูความงามของศูนย์ ๒ เพลินจนหนนึงโดนท่านสยาดอร์ดุว่าไม่เก็บสายตา ฮิ ๆ  แหม....นึกว่าเวลาพักแล้วท่านจะไม่เห็นแล้วเชียวนะ  ขอทำท่าเหม่อชมนกชมไม้เหมือนอยู่รีสอร์ทเมืองหนาวหน่อยไม่ได้หรือเจ้าคะ  บรรยากาศออกจะให้เสียขนาดน้านนนนน ฮี่ ๆ ๆ

 

สวัสดีค่ะ,

 

จาก ณัชร  ผู้ไม่ค่อยจะยอมกำหนดทุกข์

[มาโนช]

คุณหมอนิดครับ ตอนขึ้นเครื่องเนี่ยเหมือนกับที่ผมเจอเมื่อหลายปีก่อนเลย
ช่วงนั้นหน้าฝน ไปสอนนศพ.ที่พุทธชิราช ช่วงนั้นไปบ่อยมาก (เสียดายตอนนั้นยังไม่มี G2K)
วันนั้นขากลับเจอพายุฝนเครื่องบินโคลงเคลงตกหลุมอากาศ บางครั้งเหมือนกับเหินไปข้างหลังตามแรงลม ผู้หญิงนั่งข้างหน้าผมร้องไห้ตลอดเลย ผมเองตอนนั้นใจสั่นมาก คิดว่าเออ ชีวิตคนเรามันเอาแน่เอานอนไม่ได้นะ อยู่ๆ จะตาย แป๊บๆ ก็ตายเลย มันยังงั้นจริงๆ 

"Life is absurd!"

Jean-Paul Sarte และ Albert Camus เขาว่าไว้ยังงั้น และมันก็เช่นนั้นจริงๆ

[อนิศรา]

        ฮั่นแน่ะ จับได้แล้ว อาจารย์ให้สนใจแต่ตัวเอง เก็บสายตา นี่แอบมามองแมวเอ๊ยหมอหน้าเคร่งเหมือนแมว สงสัยจะคล้ายๆแมวตอนจะจับหนูมั๊งเนอะ คุณณัชร        

         แก้ยากจังเลย เวลาไปปฏิบัติที่ศูนย์ชอบจริงจังเกินไป กล้ามเนื้อเกร็งตลอดปวดเมื่อยไปหมดเลยแหละค่ะ 555

         อาจารย์หมอมาโนชคะ อาจารย์มาสอนที่พุทธชินราชบ่อยเหรอคะ แหม ตอนนั้นไม่รู้จักกัน หมอลาออกจากรพ.พุทธชินราชมาหลายปีแล้วค่ะ ส่วนความรู้สึกกลัวตายตอนเจอเคริ่องตกหลุมอากาศนั่น พอหมอมีวิชาฝึกสติแล้วก็ดีขึ้นค่ะ ก็ดูความกลัวไปตามเรื่องตามราว ดูอาการมือเย็นเท้าเย็นของตัวเอง แต่ก็ยังกลัวอยู่เลยค่ะ อาจารย์ กลัวทุกครั้งที่อยู่บนเครื่อง แล้วก็คิดอยู่เหมือนกันนะคะว่าเอ ถ้ามันตกแล้วตายนี่จะมีสติทันไหมนะ พิมพ์แล้วก็นึกหวาดๆค่ะ

         เอ่อ สองคนนี้เป็นใครเหรอคะ อาจารย์หมอมาโนช Jean-Paul Sarte และ Albert Camus

[มาโนช]

เขาเป็นพวก exixtentialism ครับ กามูร์เขาเขียนนวนิยายไว้เยอะ มีแปลไทยหลายเล่ม เช่น ความตายอันแสนสุข มนุษย์สองหน้า (ผมชอบเล่มนี้มากครับ อ่านแล้วเหมือนถูกถีบเลย)

http://gotoknow.org/file/manote/TheFall.jpg

[k-jira]

 

หาอะไรในชีวิต.. ถ้าหาไม่เจอ ลองนึกย้อนเวลาถอยหลังดูสิคะ 

บางทีสิ่งที่เราหานั้น เรารู้คำตอบแล้ว  เพราะเราเป็นเก็บไว้ในกล่องเองตอนวันเด็ก  ซ่อนไว้ใต้หมอน หรือขุดฝังไว้หลังบ้าน รอวันที่เรากระทำภารกิจ ที่เราคิดว่าจะต้องทำก่อน พอเสร็จแล้วค่อยไปเปิดออกมา

แต่บางครั้ง..เวลาผ่านไป เราก็ลืมมันค่ะ แล้วมัวแต่คิด มัวแต่สงสัย มัวแต่หาว่า... เราหาอะไรกันแน่ ?

เป็นกำลังใจให้หาเจอไวไว (ไม่ใช่มาม่าน้า) นะคะ

 ^____^

 

[อนิศรา]

     ขอบคุณค่ะ อาจารย์หมอมาโนช โหอ่านแล้วเหมือนถูกถีบ555 แล้วตกเก้าอี้เลยไหมคะ งั้นหมอจะนอนอ่านแทนละกัน

     คุณ k-jira เดี๋ยวจะรีบไปหาให้เจอไวไวค่ะ แฮะๆแต่จริงๆแล้วชอบมาม่าต้มยำกุ้งมากกว่าค่ะ แต่ไวไวเส้นหอมดีเนอะ อ่าออกนอกเส้นทางไปอีกแล้ว ถ้าอ่านตอนต่อไปจะรู้ว่าหมอหาเจอแล้วค่ะ.....ไม่ต้องไปขุดกล่อง หรือเปิดหมอนแล้ว คุณk-jira หาอะไรเจอในกล่องคะ เดี๋ยวจะไปตามอ่านค่ะ

[PAN]

เหนีอยมั้ยคะเนี่ย

แต่ถ้าเป็นงานที่เรารักถึงเหนื่อยก็มีความสุขใช่มั้ยคะ