เวลาพูดคุยกันในกระบวนการทำงาน หรือนัดหมายกันก็แล้วแต่ เราชอบแบ่งเวลาเป็น
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อวันก่อน วานนี้ วันนี้ เดี๋ยวนี้ สักครู่ และวันพรุ่งนี้</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมต้องสอน “นักศึกษา” (ที่บางทีผมก็ไม่แน่ใจว่า ใช่/ไม่ใช่) และต้องนัดหมายเวลา และการส่งงาน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สิ่งหนึ่งที่ผมพบก็คือ ถ้านัดกันเป็นวันนั้น วันนี้ จะมีความชัดเจนว่าจะทำอะไรกันตอนไหน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่พอนัดวันพรุ่งนี้ทีไร ก็มักมีอุปสรรคเป็นเหตุให้ต้องเลื่อนไปเรื่อยๆ เพราะวันพรุ่งนี้ไม่เคยมาถึงสักที ไม่ว่าจะนัดหมายทำอะไรก็เป็นอันต้องพลาดทุกที สู้การนัดหมายเป็นวันที่ และเวลาไม่ได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า การนัดวันที่ และเวลา จะได้ผลทุกครั้งนะครับ ก็มีบ้างที่พลาด แต่ก็น้อยกว่าครับ</p> ฉะนั้น ผมจึงพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการนัดหมาย และทำงานใน “วันพรุ่งนี้” <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตอนนี้ ผมมาพิจารณาว่าทำไม “วันพรุ่งนี้” จึงใช้ไม่ได้ สำหรับผม ก็ดูจะมีสาเหตุนะครับว่า</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">1. คำพระท่านว่า “วันพรุ่งนี้” ไม่เคยมาถึง-อันนี้เถียงยากจริงๆ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">2. และหรือ ผม และคนที่ผมทำผมทำงานด้วยมีภาระรับผิดชอบค่อนข้างมาก การจะจัด “วันพรุ่งนี้” ให้ว่างเป็นเรื่องยาก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">การนัดหมายใดๆ ต้องให้โอกาสทุกคนจัดสับหลีกกิจกรรมอื่นๆ และทำให้ “วันนั้น” ว่างพอสำหรับกิจกรรมที่วางแผนจะทำกัน วันพรุ่งนี้มันกระชั้นจนใครคิดอะไร หรือเตรียมการอะไรได้พร้อมนั้น ยากเกินไป</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การที่ผมไม่มี และเลิกใช้ “วันพรุ่งนี้” จึงคาดว่า อย่างน้อยจะเป็นข้อดีสำหรับผมเอง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะเป็นข้อดีสำหรับคนอื่น เพราะ “นักศึกษา” ของผม เพราะเขาก็ยังใช้ “วันพรุ่งนี้” ทำงานให้ผมอย่างเต็มที่อยู่ทุกครั้ง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ไม่ทราบว่า นักศึกษาที่เคารพ ทุกท่านจะใช้ “วันนี้” ในการทำงาน และเลิกใช้ “วันพรุ่งนี้” ได้หรือยังครับ </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากรอ และผมก็ไม่รู้ว่าผมจะมีเวลารอถึง “วันพรุ่งนี้” หรือไม่</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะตั้งแต่เกิดมาจนถึงวินาทีนี้ ผมยังไม่เคยมี “วันพรุ่งนี้” เลยครับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ถ้าไม่เชื่อ จะให้ไปสาบานที่วัดไหนก็ได้ทั้งนั้นครับ
สวัสดีตอนเช้าประมาณแปดโมงค่ะ...
เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ...."วันนี้"..คือ ความจริงที่เรามี...
ยึดเรื่องการมี "วันนี้"....มานานแล้วค่ะ....เพราะนี่คือ สิ่งจริงแท้ที่จับต้องได้ เป็นจริงที่ไม่เป็นหลอกตนเอง
อยู่กับความจริงที่เป็นอยู่ในวันนี้ นั้นดีที่สุดสำหรับการเป็นอยู่ในโลกที่ยิ่งสับสนและวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ....เพื่อที่เราจะได้ไม่ไปวุ่นวายตามความสับสนนั้นของโลก
ขอบคุณสำหรับบันทึกเรื่องเล่านี้ค่ะ
(^______^)
กะปุ๋ม
เข้ากับบรรยากาศเรื่องของวันนี้คำกล่าวที่ว่า Today is the first day of the rest of your life, so why not do it now. น่าจะสอดคล้องกับที่อาจารย์ ดร.แสวง ต้องการทำวันนี้ให้ดีที่สุด ใช่ไหมครับ
หนูเป็นนักศึกษาค่ะ หนูมีความคิดเห็นว่า การไม่มีวันพรุ่งนี้ มีความหมายได้ว่า คือการทำวันนี้ให้ดีที่สุดใช่มั้ยค่ะ การทำงานในวันนี้ดีกว่าการพลัดวันประกันพรุ่ง เพราะว่าในวันพรุ่งนี้เราอาจจะไม่มีโอกาสทำงานหรือทำสิ่งอื่นได้และเราไม่สามารถรู้ถึงอนาคตได้ เพราะฉะนั้นบทความของอาจารย์ทำให้หนูคิดได้ว่าเมื่อมีงานหรือได้รับมอบหมายงานมาวันไหนควรจะทำในวันนั้นเลย
ขอบคุณครับ
บทความฉบับนี้ ผมพยายามสกิดคนที่ชอบผลัดวันประกันพรุ่ง และชอบใช้คำว่า วันพรุ่งนี้เป็นการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า แต่ไม่เคยจริงจังกับคำพูดของตนเอง และทำให้ผมต้องรอ ว่า เมื่อไหร่วันพรุ่งนี้จะมาถึง ผมจะได้รับการติดต่อจากผู้ที่สัญญาผมไว้ว่าจะทำโน่นทำนี่
นี่คือสาระหลัก ครับ
และก็มีสาระรอง ในเชิงปรัชญาของการดำรงชีวิต ที่เราไม่ควรรอวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างที่ทำได้ควรทำในวันนี้ และใช้วันนี้ให้เป็นประโยชน์มากที่สุด เหมือนอย่างที่ ผอ.ดิศกุล กล่าวไว้นั่นล่ะครับ
ใช่อย่างที่อาจารย์พูดเวลานัดกันทีไรถ้าเป็นวันพรุ่งนี้ก็จะถูกเลื่อนออกไปเรื่อย
อ่านแล้วค่ะ อาจารย์เขียนได้เจ๋งมากเลยค่ะ เพราะหนูก็มักจะใช้คำว่า วันพรุ่งนี้ อยู่บ่อยๆ
อาจารย์สกิดตรงจุดพอดีค่ะ เพราะชอบใช้คำว่า วันพรุ้งนี้บ่อยๆ
อ่านแล้วคะ พรุ่งนี้ ก็คือ พรุ่งนี้ มันไม่เคยมาถึงสักที ทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าวันพรุ่งนี้ไม่เคยมาถึงสักที แต่ทุกคนเวลาจะทำอะไรก็จะรอแต่วันพรุ่งนี้ แล้วจะมีสักกี่คนกันละคะ ที่จะขจัดคำว่า พรุ่งนี้ ออกไปจากชีวิตได้ สำหรับบางคนแล้วก็มีแต่พูดว่าจะทำให้ได้จะต้องทิ้งคำว่าพรุ่งนี้ออกไปจากชีวิต ต่อไปจะมีแต่วันนี้และจะต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด พูดแล้วต้องทำด้วยสิคะ อย่าลืมสิคะว่า “การพูดสำคัญ แต่การกระทำ สำคัญกว่าการพูด”
จริงๆค่ะไม่เคยมีใครหาวันพรุ่งนี้เจอสักที
เวลาเป็นสิ่งสำคัญมากดังนั้นไม่ว่าเมื่อวาน วันนี้ วันพรุ่งนี้หรือวันไหนก็พึงละรึกเสมอว่าเรากำลังคิดอะไรและกำลังทำอะไร
ใช่คะวันพรุ่งนี้ไม่มีจริงมีแต่วันนี้ และเราควรทำวันนี้ให้ดีที่สุด เพราะวันพรุ่งนี้ไม่มี
อ่านแล้วนะคะอาจารย์ ก็เป็นจริงอย่างที่อาจารย์ว่าล่ะค่ะ
ผมจะส่งงานเรื่องนี้และวันนี้ละครับอาจารย์ สวัสดีครับ
อืมจริงค่ะวันพรุ่งนี้ไม่มีจริงๆๆ