ขออนุญาตท่านผู้อ่าน..ในบันทึกนี้ขอเขียนเรื่องราวในอดีต  ถึงเพื่อนคนหนึ่งเมื่อ 25 ปีผ่านมาแล้ว..เขียนถึงเธอ..ในเมื่อขณะนี้เธอได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว..เธอไปสบายแล้ว
ต๋อย..ทำงานเก่งมาก  มีความรู้ความสามารถทางด้านคณิตศาสตร์  สร้างสื่อการเรียนการสอน  และมีความคิดก้าวหน้าทันสมัย
ต๋อย..มีน้ำใจ  ชอบช่วยเหลือเพื่อน  เมื่อเพื่อนขอร้องให้ช่วยทำอะไร  ต๋อยจะเข้ามาช่วยทุกเรื่อง  ไม่ว่างานนนั้นๆตนเองจะทำไม่ได้  แต่ก็ให้ข้อคิดและนำพาไปสู่ความสำเร็จบ่อยครั้ง
ต๋อย...เป็นผู้มีอัธยาศัยใจคอดี  ผู้ใหญ่รักใคร่  เป็นผู้ชายที่เอาใจผู้ใหญ่ได้เก่งมากมาก ไม่ใช่ประจบ  แต่ต๋อยจะใช้การทำงานเป็นการเอาใจผู้ใหญ่
ต๋อย...จะเข้าข้างครูอ้อยเสมอ  เราเป็นก๊วนเดียวกัน  ที่มีแนวความคิดไปด้วยกันตลอดเวลาที่ทำงานด้วยกัน  ดังนั้น  เห็นต๋อย  จะต้องเห็นอ้อย  และแวว  เสมอ
เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา  ครูอ้อยได้รับโทรศัพท์จากแวว  ว่า  ต๋อยประสบอุบัติเหตุจากการปีนต้นไม้ไปติดตั้งเครื่องขยายเสียงบนต้นไม้ที่โรงเรียน  เพื่อจัดเตรียมงานวันเด็กที่จะถึงนี้
ครูอ้อยอึ้งอยู่นาน  กว่าจะกลับมาสภาพเดิม  ถึงแม้ว่า  ต๋อยจะไม่ได้เข้ามาในชีวิตครูอ้อยหลังจากที่ย้ายเข้ากรุงเทพฯแล้ว  แต่ครูอ้อยก็อดนึงถึงความดีของต๋อย  ผู้เป็นเพื่อนไม่ได้
ยามที่เดือดร้อน  คนที่จะเป็นเพื่อนได้ดี  เปรียบเหมือนมิตรแท้  คือ  ยามที่ครูอ้อยลำบาก  ครั้งแล้วครั้งเล่า  ต๋อยทำหน้าที่ของความเป็นเพื่อน  ได้ดีกว่า  เพื่อนผู้หญิงบางคนเสียอีก
และวันนี้  วันศุกร์ที่ 12 มกราคม  2550  ซึ่งจะถึงวันครบรอบวันเกิดของต๋อย   แต่เธอต้องมาเสียชีวิตเสียก่อน
จากอาการกระโหลกร้าว  ไม่ได้สติจนเสียชีวิตไปในวันนี้  เวลา 13.30 น.
ครูอ้อย..ยังอาลัยอาวรณ์  เพื่อคนนี้เสมอ

สู่สุคติเถิดเพื่อน..ชาติหน้ามีจริง...ขอให้เราได้มาเป็นเพื่อนกันอีกนะ.....ต๋อย