ถึงตรงนี้แล้ว... บรรยากาศมันให้เหลือเกิน ยุงก็เยอะ ทั้งมืด ทั้งเปลี่ยว... และแล้วคนขับรถและคณะเด็กรถก็ช่วยกันขนไม้เถื่อน ออกุน ออกุน เจริญ (ขอบคุณ ขอบคุณมาก)ที่ไม่ปล้น

                              

16.35 นาฬิกา... เราเช่ารถกระบะไปพนมเปญ ถนนในเมืองที่นั่นเป็นถนนลาดยางแบบเทยางมะตอยบางๆ

  • ถนน "อย่างบาง" แบบนี้เจอรถบรรทุกแล่นไปไม่นานก็เป็นหลุมเป็นบ่อ ขนาดถนนคอนกรีตเสริมเหล็ก หรือถนนคลุกยางกับก้อนกรวด (asphaltic concreter) แบบถนนไทยส่วนใหญ่ยังทนรถบรรทุกไม่ค่อยไหวเลย

ภาพที่ 1: รถขนส่ง ปอยเปต... คล้ายรถคันที่เราไปเลย โปรดสังเกตรถคันที่เราไป... กระจกรถแตกแล้ว ใช้สติกเกอร์ปะได้

 

พอออกนอกเมืองไปได้หน่อยเดียว... ถนนก็กลายเป็นถนนลูกรังชนิดเป็นคลื่นลอนบ้าง หลุมบ้าง ทำให้นึกถึงคำของท่านพระสุ เพียร... พระเขมรที่ไปเรียนที่วัดท่ามะโอ

  • "สบายแล้วโยม ถนนดี" ท่านว่าไว้อย่างนั้น บางทีท่านอาจจะมองโลกในแง่ดี หรือตั้งมาตรฐานถนนไว้ต่ำกว่าเราก็เป็นได้

ภาพที่ 2: ถนนออกจากเมืองปอยเปต
  • รถกระบะที่นั่นต้องแวะไปเสียภาษีใช้ถนนประมาณ 150 บาท แถวนั้นมีป้ายโฆษณาเบียร์ราชสีห์ด้วย อาจารย์สาเรนบอกว่า คำนี้อ่านออกเสียงเป็น "ราช-ชะ-ไส"

ภาพที่ 3: เบียร์ราชสีห์ (Tiger) หรือ "ราช-ชะ-ไส"

รถเหมา(จากปอยเปตไปถึงพนมเปญ)ที่นั่นไม่เหมือนเมืองไทย เขาจะแวะรับส่งคนอื่นไปตลอดทาง ทำให้การเดินทางช้ามาก ผู้โดยสารข้างทางท่านหนึ่งขนโต๊ะ เก้าอี้ไม้สักขึ้นรถไปด้วย

ภาพที่ 4: รถขนส่งออกจากปอยเปต

[คลิกที่นี่เพื่อชมภาพใหญ่... [          Click          ]]

ภาพที่ 5: มองรถขนส่งเข้าไปใกล้ๆ

(คลิกที่นี่เพื่อชมภาพใหญ่... [          Click          ]]

  • 17.35 นาฬิกา... รถไปถึงพระตระบอง (คนเขมรออกเสียงคล้าย "บัด-ดำ-บอง") คนขับรถคนคนเดิมขายทอดตลาดผู้โดยสารไปเรื่อยๆ แล้วแต่จะมีรถไหนรับขนต่อ

คนขับรถติดต่อรถกระบะเหมาอีกคันหนึ่ง เพื่อส่งคณะของเราต่อไปพนมเปญ รถคันนี้เป็นกระบะมีที่นั่งแบบแค็บคล้ายเมืองไทย

  • รถคันนี้ต่างจากคันแรกตรงที่คนขับเป็นวัยรุ่น ใจร้อน ขับรถเร็ว และรถไม่ติดแอร์...

ภาพที่ 6: ป้ายจอดรถข้างทาง

ภาพที่ 7: ย้ายรถกันหน่อย

ภาพที่ 8: คนขับ (ภาษาเขมร = เนี้ยก-บะเฮิ้ก-ลาน) กับอาจารย์สาเรน

ภาพที่ 9: เตรียมออกรถ

ภาพที่ 10: เข้าเมืองพระตระบอง โปรดสังเกตเทวรูปกลางวงเวียนแบบพราหมณ์(ฮินดู)

ภาพที่ 11: แม่ค้า พ่อค้าขายแว่นตาที่สถานีขนส่งพระตระบอง

ภาพที่ 12: รถขนส่งอีกคันที่พระตระบอง

ภาพที่ 13: มีขนมปังฝรั่งเศสมาขาย (ภาษาเขมร = "นม-ปัง") โปรดสังเกตเฟอร์นิเจอร์ไม้บนรถ

 18.35 นาฬิกา... รถออกจากพระตระบอง คนขับรถแวะเติมน้ำมันที่ปั๊มพ์ข้างทาง น้ำมันดีเซลที่นั่นตกลิตรละ 30 บาท
  • ผู้เขียนนั่งที่กระบะท้ายรถ... อาจารย์สาเรนบอกว่า มีผู้โดยสารท่านหนึ่งพูดไทยได้ ท่านเป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยบัดดำบอง(พระตระบอง)

ชะตาชีวิตของท่านผูกพันกับเมืองไทยมากเป็นพิเศษ... เริ่มจากเรียนต่อเศรษฐศาสตร์ปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

  • ผู้เขียนเรียนท่านว่า คนที่เรียนเศรษฐศาสตร์ได้คงจะเก่งมาก เพราะผู้เขียนเรียนปริญญาตรีเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชไม่จบ (อีกแล้ว)

ท่านแต่งงานกับคนอรัญประเทศ ลูกสาวอยู่เมืองไทย เลยต้องเข้าๆ ออกๆ เมืองไทยบ่อยหน่อย
  • 21.00 นาฬิกา (3 ทุ่ม)... คนขับแวะบ้านหลังหนึ่งข้างทาง ขนไม้ขึ้นรถอีกจนรถขับไปไม่ค่อยไหว เลยสตาร์ทติดบ้างไม่ติดบ้าง มีลูกน้อง 2 คนคอยซ่อมรถให้ เห็นเปิดกระโปรงรถ ไขเครื่องอะไร 2-3 ทีก็วิ่งได้แล้ว ดูจะซ่อมได้เร็วมากทีเดียว

ภาพที่ 14: เด็กรถซ่อมรถได้เก่งมาก

  • 22.20 นาฬิกา (4 ทุ่ม 20 นาที)... คนขับรถจอดข้างทาง ตะโกนเรียกคนขายข้าวให้ตื่นมาขายข้าว คนขับและผู้โดยสารบางท่านลงไปกินข้าว กับข้าวเป็นผักกาดดองต้มกับหมู กินกับข้าวสวย

หลังกินข้าว... รถสตาร์ทไม่ติด ผู้โดยสารและเด็กรถเลยต้องช่วยกันเข็นรถ ออกแรงนิดหน่อย นัยว่า ผู้โดยสารจะได้สัมผัสบรรยากาศให้เต็มที่ (ใช้ให้คุ้ม)
  • คนขับรถวัยรุ่นเปิดเพลงแบบกันตรึมเสียงดังลั่น เสียงเพลงเป็นภาษาเขมรสลับกับภาษาไทยแบบอีสานใต้ เข้าใจว่า น่าจะเป็นเทปจากเมืองไทย

ท่านสามเณรบอกให้ปิด คนขับดูจะไม่ค่อยพอใจ เลยสูบบุหรี่มวนต่อมวน

  • เที่ยงคืนผ่านไป... ผู้เขียนลองแหงนดูฟ้า ยามนี้ฟ้าเขมรช่างใสเหลือเกิน มองจากรถขึ้นไปเห็นดาว และทางช้างเผือก มองไปที่ถนน... ยังคงเห็นรถบรรทุกแล่นไปแล่นมา เฉลี่ยประมาณ 8-10 นาทีต่อคัน

หลังเที่ยงคืน... คนขับรถแวะจอดข้างทาง ไปบ้านหลังหนึ่ง ตอนแรกบ้านหลังนั้นเปิดไฟดูโทรทัศน์คล้ายชาวเขมรทั่วไป

  • พอรถเข้าไปเทียบสักพัก... ไฟก็ดับพรึ่บ...

บรรยากาศมันให้เหลือเกิน ยุงก็เยอะ ทั้งมืด ทั้งเปลี่ยว... และแล้วคนขับรถและคณะเด็กรถก็ช่วยกันขนไม้เถื่อน... ออกุน ออกุน เจริญ (ขอบคุณ ขอบคุณมาก)ที่ไม่ปล้น

ภาพที่ 15: ช่วยกันขนไม้เถื่อน เปิดไฟสลัวๆ ไว้ดวงเดียว ได้บรรยากาศชวนปล้น

  • ช่วงที่คนขับรถขนไม้เถื่อนใส่รถจนเพียบนี้... ผู้โดยสารต้องรอ เพราะไม่มีรถอื่นให้เลือก

ภาพที่ 16: โชเฟอร์ (ภาษาเขมร = เนี้ยก-บะ-เฮิ้ก-ลาน) ตรวจสอบอย่างดี ให้ไม้ดี (โต๊ะ เก้าอี้) อยู่ข้างบน ไม้เถื่อนสอดไว้ข้างใต้ไม้ดีอีกที

ผู้โดยสารที่ขนเฟอร์นิเจอร์ไม้สักเป็นภรรยาตำรวจเสียด้วย อาจารย์สาเรนบอกว่า สามีท่านเป็นตำรวจเศรษฐกิจ(คงจะคล้ายกับศุลกากรอะไรทำนองนั้น) ท่านโทรศัพท์ไปบอกสามีเรียบร้อย

  • หลังขนไม้เถื่อนเสร็จ... โชเฟอร์วัยรุ่นก็บึ่งรถไปพนมเปญอย่างเร็ว ผู้เขียนคิดว่า คนเขมรคงจะอยู่แต่ในเมืองใหญ่

ทว่า... สังเกตดูกลับมีบ้านเรียงรายอยู่ 2 ฟากถนนแทบจะตลอดทาง ประมาณ 100-200 เมตรจะพบบ้านประมาณ 1 หลัง

  • อาจารย์สาเรนเห็นท่าไม่ดีเลยใช้โทรศัพท์ติดต่อท่านพระสา แอม ขอให้นำรถวัดมารับพวกเราก่อนถึงพนมเปญ...

    เชิญอ่านตอนต่อไป:

  • โปรดคลิกที่นี่ เพื่ออ่านตอนต่อไป... [          Click          ]
  • ถ้าต้องการอ่านตอนที่ (1) โปรดคลิกที่นี่ (บรรทัดถัดไป)
  • โปรดคลิก... [          Click          ]

        แหล่งที่มา:

    • นพ.วัลลภ พรเรืองวงศ์. จัดทำ > 12 มกราคม 2550 > ยินดีให้ท่านผู้อ่านนำไปใช้โดยไม่เกี่ยวกับการค้าได้ครับ.

        เชิญอ่าน:

    • ขอแนะนำ "ศูนย์กัมพูชาศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี" >>> [          Click          ] หรือที่นี่... http://www.ubru.ac.th/ccu/khmer_index.php
    • บันทึกย้อนหลังบน Gotoknow ย้อนหลังได้... โดยเลือกจากปฏิทินกิจกรรมด้านขวามือของบล็อก
    • บ้านสุขภาพ > http://gotoknow.org/blog/health2you
    • ดาวน์โหลดบทความ > www.lampangcancer.com > ขอขอบคุณ webmaster โรงพยาบาล > คุณณรงค์ ม่วงตานี.