ได้ไปเชิญธงชาติ, ร้องเพลงชาติ ในเช้าสาย ๆ ของวันหยุดที่โรงเรียนในชนบท

 

ผมเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัย เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว -
แน่นอน, ชมรมที่ได้รับความสนใจทั้งต่อผมและเพื่อน ๆ ย่อมไม่มีใครเกินกว่า "ชมรมอาสาพัฒนาฯ"  แต่ก็ยอมรับโดยดุษฎีว่าในวัน เปิดโลกกิจกรรมนิสิต   มีอยู่ครั้งเดียวเท่านั้นกระมังที่ผมลงชื่อเป็น "สาวก" หรือ "แฟนคลับชมรมอาสา"   นอกนั้นไม่ได้ลงชื่อเป็นสมาชิกเลย...ไม่เคยเป็นกรรมการชมรม ไม่เคยอยู่ค่ายจนตลอดรอดฝั่ง

แต่ก็ยังยืนยัน ในก้นบึ้งเป็นแฟนคลับชมรมอาสา ! และแฟนพันแท้ .. แฟนพันเปอร์เซ็นต์ !


ยุคหลัง ๆ ผมมักจะได้รับของที่ระลึกและของฝากจากน้องอาสาอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็น กระจก,  ที่คั่นหนังสือ หรืออื่น ๆ รวมถึงของฝากจากการเดินทางอันเป็นของขบเคี้ยวจาก "เจ้ากุ้ง"   "เจ้าตรี" (น้องสาวที่ไม่เคย "สวย" ) และคนอื่น ๆ  

แต่ในระยะหลังๆ   บรรดาของฝากหรือของที่ระลึกเริ่มหายไปบ้าง แต่ที่พบบ่อยจะเป็น “ตั๋วหนัง" แทนซะมากกว่า !

ช่วงที่ผมยังเป็นนิสิตนั้น,   ถ้าไม่นับความเป็น "ค่ายสร้าง" แล้ว  ชมรมอาสาในยุคนั้นจะมีกิจกรรมเรียกน้ำย่อยทางสังคมอยู่บ่อยครั้ง  นั่นคือ "ผ้าป่าหนังสือ"


ผ้าป่าหนังสือ --- ในยุคนั้น ผมถือว่าอาสาคือ "ต้นแบบ" และเป็น  "เจ้าแห่งผ้าป่าหนังสือ"  ที่ยากหาใครเทียมได้  และต่อมาก็มีองค์กรนิสิตอื่น ๆ เดินตามวิถีของชาวอาสา ซึ่งอาจจะเป็นแรงบันดาลใจ ทั้งโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว เช่น พรรคชาวดิน จัดต้านลมหนาวสานปัญญา  พลังสังคมผ้าป่าการศึกษา รวมถึงชมรมรุ่นสัมพันธ์และชมรมในสังกัดคณะการบัญชีฯ  ต่างก็เคยจัดกิจกรรมในทำนองนี้มาแล้วกันทั้งนั้น

 

ทว่าทุกวันนี้กิจกรรมผ้าป่าหนังสือกลับเร้นหายไปจากวิถีกิจกรรมของชาวชมรมอาสาพัฒนาแห่ง  มมส

หรืออาจเป็นเพราะสภาพสังคมและความแร้นแค้นแปรรูปไปตามยุคสมัยก็เป็นได้,  กิจกรรม "ง่าย ๆ งาม ๆ " อย่างผ้าป่าหนังสือของอาสาก็เปลี่ยนไปและยุติลงในที่สุด

ผมชอบผ้าป่าหนังสือของชาวอาสา, จนเป็นแรงบันดาลใจยุยงให้น้อง ๆ พรรคชาวดินได้จัดกิจกรรมที่มีชื่อว่า “ผ้าป่าอาหารสัตว์”  (ไม่เกี่ยวกันแต่มีต้นสายปลายเหตุอันเป็นแรงจูงใจเช่นนี้จริง !) 
อย่างไรก็ดี  เกี่ยวกับการเร้นหายตายจากของผ้าป่าหนังสือนั้น –


ผมเข้าใจว่า   อาจเป็นเพราะแนวคิดกิจกรรมของอาสาได้พัฒนาและเปลี่ยนรูปไปตามบริบทของสังคมก็เป็นได้ 

จะด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่   ผมให้ความเคารพในการตัดสินของชาวอาสาเสมอ   หากแต่อดที่จะระลึกถึงความ "ง่าย" และ ความ "งาม" ของกิจกรรมนี้ไม่ได้
 

ง่าย,   เพราะกิจกรรมนี้ไม่ได้ซับซ้อนในเรื่องรูปแบบอะไรมาก การตระเตรียมก็ไม่หนักหนาอะไรเลย  เพียงประชาสัมพันธ์พอเป็นพิธี  กระแสศรัทธาของคนในและนอกมอก็หลั่งไหลไม่ขาดสาย ที่สำคัญ มีบางปีที่ประสบความสำเร็จเชื่อมประสานกับองค์กรภายนอกรับบริจาคหนังสือได้มากมายก่ายกอง  กลายเป็นกิจกรรมใหญ่โต ก็เคยมีมาแล้ว...
 

    งาม,   เพราะกิจกรรมนี้สามารถนำพานิสิตไปเรียนรู้และสัมผัสกับกิจกรรมนอกรั้วมหาลัย...ใช้เวลาเพียงน้อยนิด  สร้างเสริมวันหยุดให้มีค่าต่อการเรียนรู้ ก่อเกิดผลึกความคิดด้าน "สำนึก" ต่อสังคม
 

    ได้ไปเชิญธงชาติ,    ร้องเพลงชาติ ในเช้าสาย ๆ ของวันหยุดที่โรงเรียนในชนบท    
    ได้ไปวิ่งเล่นกับน้องตัวน้อยที่หยุดเรียนแต่ไม่หยุดเล่น
    ได้ไปรื้อค้นห้องสมุดและห้องเรียนที่รกรุงรังให้มีสภาพน่าอยู่  น่าเรียน   
    ได้ไประลึกถึง "วันและวัยที่อ่อนโยน" ของตัวเองที่ผ่านพ้นมา..


จะว่าไปแล้ว, ผมยืนยันว่าผ้าป่าหนังสือคืองานที่ง่ายและงามเสมอ 

ถึงแม้มิได้มีกิจกรรมอื่นใดในกิจกรรมนี้ แต่การมอบแค่ "หนังสือ" ก็ถือว่าเป็นการมอบ "คัมภีร์ชีวิต" ให้กับน้องตัวน้อย ... ที่เหลือก็คือตัวเขาจะเป็นผู้สังเคราะห์ เรียนรู้และเติบใหญ่จากวัตถุดิบที่เรามอบไว้ให้....   เพราะโดยส่วนตัวผมเชื่อและศรัทธาอยู่เสมอว่า  "ชีวิตคนเราเติบโตได้จากการอ่านหนังสือ" 

ทุกวันนี้, วันเวลาผ่านพ้นมาหลายปี   ผมไม่เคยเห็นการกลับมาของผ้าป่าหนังสือของชาวชมรมอาสาฯ   อีกเลย    หากแต่พอรู้มาว่าการออกค่ายแต่ละครั้งก็มีการบูรณาการเรื่องสื่อการศึกษาไปในค่ายนั้นอยู่บ้าง,

     ผมคิดถึง เพราะยังตราตรึงกับความง่ายและงามของกิจกรรมนี้ - 
     วันหยุดที่มีความหมาย และมีกิจกรรมง่าย ๆ ที่ยิ่งใหญ่ให้ได้ทำประโยชน์ต่อสังคม
     หวนกลับมาสู่วันนี้, วันหยุดเสาร์ อาทิตย์ ถูกรัดตรึงอยู่กับการเรียนการสอน กิจกรรมถูกบีบรัดเวทีลงอย่างน่าใจหาย  กอปรกับทุกวันนี้แทบไม่มีกิจกรรมใดที่จะพามวลชนออกไปสัมผัสโลกภายนอกอย่าง  ง่าย ๆ งาม ๆ และมีคุณค่า  

กระนั้น,  สำหรับผมแล้ว  ผมไม่เคยลืมที่จะบอกกับตนเองว่าผ้าป่าหนังสือคือแรงบันดาลใจที่ให้คิดกิจกรรมผ้าป่าอาหารสัตว์และการเกิดแนวคิดต้านลมหนาวสานปัญญาของพลพรรคชาวดิน..
 

แต่ก็ช่างเถอะ, ถึงแม้ผ้าป่าหนังสือจะเป็นวิถีที่จากหายไปจากชาวอาสาแล้ว  แต่ก็ไม่มีใครพรากเรื่องราวและภาพชีวิตของกิจกรรมนี้ไปจากผมได้

ทว่าก็ขอยืนยันอีกที,..... ผ้าป่าหนังสือ คือ ความทรงจำอันไม่รู้จบของผม !!