เรื่องของคอกาแฟน่าจะรู้ดี หรือว่าครูอ้อยไม่ใช่คอกาแฟ ก็ว่าไปนั่น แต่มัน...กาแฟ...ทำให้ครูอ้อยหน้าแตก

เรื่องของความไม่รู้..หรือไม่มีประสบการณ์..ไม่ใช่โง่..แต่ไม่รู้จริงๆ

ที่โรงเรียนครูอ้อยจะมีชาวต่างประเทศมาสอนด้วย

ในเทศกาลปีใหม่  ฝรั่งคนนี้จะนำของขวัญมาให้ครูอ้อย  สามปีแล้ว  ปีแรกเป็น ส.ค.ส.  ปีที่สองเป็น ส.ค.ส.  ปีนี้พิเศษ  ของขวัญของเธอเป็นกาแฟ 1 ถุง

ครูอ้อยวางไว้ที่โต๊ะจนลืมไป

พอมาอยู่บ้าน  พ่อบ้าน  ชงกาแฟ  เสียงดังก๊องแก๊ง  แสดงว่ากาแฟหมด  ครูอ้อยปิ๊งว่า  ตัวเองมีกาแฟอยู่ที่โรงเรียน  พรุ่งนี้จะนำมาเอาใจพ่อบ้าน ได้การล่ะ

พอมาถึงโรงเรียนตอนเช้า ครูอ้อยก็หยิบมัน...กาแฟ  ทันที..มาดูนิดนึง  เชื่อมั่นว่าเป็นกาแฟ  เพราะ  ฝรั่งบอกว่ากาแฟ  และครูอ้อยก็อ่าน  เห็นคำว่า  coffee  ด้วย

ครูอ้อยวางมันลงกระเป๋าถือ  ที่ถือทุกวัน เพราะกลัวลืม  คิดอะไรออก  ต้องทำทันที

พอกลับมาบ้าน  ถึงเวลาพ่อบ้านชงกาแฟ  ครูอ้อยก็นำไปให้  เธอบอกว่า  " ดีมาก "  ครูอ้อยยิ้ม

สักครู่ใหญ่  ครูอ้อยก็ได้ยินเสียงพ่อบ้านคนกาแฟนานพอสมควร

เฮ้  !  กันใหญ่ค่ะ  กาแฟนั่นเป็นกาแฟที่ต้องใส่เครื่องต้มกาแฟค่ะ 

มิน่าเล่า  คนเท่าไร  กาแฟ ก็ไม่แตกสักที

ครูอ้อยค่ะ...ครูอ้อยหน้าแตก  แทนกาแฟถุงนั้นค่ะ