ในวันนี้พวกเราได้ริเริ่มที่จะออกแบบการเรียนรู้โดยเอาวิชาการผสมผสานกับวิชาชีวิต เรากำลังคิดหลักสูตรทางเลือกที่มีวิชาชีพควบคู่วิชาสามัญ เพื่อสานฝันให้เด็กและเยาวชนกลุ่มหนึ่งที่ปรารถนาวิชาชีพเมื่อจบการศึกษาภาคบังคับแล้ว อาทิเช่น วิชาเพาะเห็ด ( ภาษาไทย คณิตศาสตร์ ) หมายถึง การเรียนวิชาเพาะเห็ด แต่ได้เกรดวิชาภาษาไทยและคณิตศาสตร์ ฯลฯ

                              วันนี้ที่ มหาสารคาม อากาศค่อนข้างหนาว ในความหนาวทำให้ผู้คนแต่งแต้มสีสันผ่านการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สดใส ซึ่งบนความหลากหลายแห่งสีสันเหล่านั้น เป้าหมายสำคัญคือการให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย  ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมากมายส่งผลให้ตัวผมเองเข้าใจความหมายของการจัดการความรู้(Knowledge   Management) มากขึ้น   ด้วยตระหนักว่าศาสตร์แห่งการจัดการความรู้มีอยู่ในตัวของผู้คนทุกผู้ทุกนามมาช้านาน   นับแต่การมีวิวัฒนาการของมนุษย์จวบจนปัจจุบันและในอนาคต                      
               อากาศดีๆเช่นวันนี้ ทีมงานเม็กดำ ส่วนหนึ่งอันประกอบด้วยครูพยงค์ การิเทพ  ครูเจริญ  ขาวเมือง  ครูบัวผิน  ฝาแก้ว  ได้มีโอกาสเข้าเยี่ยมคารวะครูบาสุทธินันท์  ปรัชญพฤทธิ์ ที่สวนป่ามหาชีวาลัยอีสาน  ใจความสำคัญเป็นการตั้งวงคุยกันถึงความเป็นมาและจะเป็นไปในอนาคต  มีครูศิริพงษ์  สิมสีดา  นักศึกษาปริญญาโท  มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี  ร่วมวงด้วยอีกคนหนึ่ง  วงสนทนาเริ่มออกรสออกชาติ ด้วยพวกเราคาดหวังว่าการศึกษาจะนำพาให้ผู้คนอยู่เย็นเป็นสุข  ทุกความคิดเห็นมีความหลากหลายในจังหวะและลีลา  แต่ทุกคนปรารถนาในเป้าหมายเดียวกัน  ปรารถนาให้ผู้คนตระหนักและเห็นความสำคัญของการมีส่วนร่วมในกระบวนการจัดการศึกษา โดยเฉพาะการศึกษาขั้นพื้นฐาน  ที่มีสถานศึกษากระจายอยู่ในทุกพื้นที่ของเมืองไทย ทำให้เราคิดถึงความหลากหลายของชุดความรู้ในท้องถิ่นกับความหลากหลายในการออกแบบการเรียนรู้จากครูถึงนักเรียน จะเชื่อมโยงถึงกันได้อย่างไรและเมื่อเชื่อมโยงถึงกันแล้ว ความยั่งยืนก็เป็นคำถามที่จะต้องหาคำตอบต่อไป  และในวันนี้พวกเรามีความข้อสรุปร่วมกันว่า ถ้าการศึกษาจะเป็นไปเพื่อให้ผู้คนอยู่เย็นเป็นสุข  ต้องทำให้ทุกคนมีความสุขในการเข้ารับการศึกษา   ดังนั้นความเป็นไปในกระบวนงานของเม็กดำ จึงจะเป็นการทำงานบนฐานของการจัดการความรู้ในท้องถิ่น  อย่างมีคุณภาพและต่อเนื่อง                     
           

         การจัดการความรู้ในท้องถิ่น  ที่ผ่านการผสมผสานพลังกาย พลังใจ ของครู นักเรียน   ชุมชน  ตลอดจนพันธมิตรทางวิชาการ  เกิดเป็นห้องเรียนของคนหลายวัยในเม็กดำ  ที่พวกเราทำงานร่วมกันมาช่วงหนึ่ง  เห็นจุดอ่อน  จุดแข็ง  โอกาสและข้อจำกัด วันนี้เรามีความคิดว่าจะสร้างสรรค์โอกาสทางการศึกษาที่จะนำพาให้เกิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขได้อย่างไร  บนฐานการทำงานในปัจจุบันจะสานฝันถึงอนาคตได้อย่างไร  ด้วยรูปแบบกระบวนการใด                       
              ในวันนี้พวกเราได้ริเริ่มที่จะออกแบบการเรียนรู้โดยเอาวิชาการผสมผสานกับวิชาชีวิต  เรากำลังคิดหลักสูตรทางเลือกที่มีวิชาชีพควบคู่วิชาสามัญ  เพื่อสานฝันให้เด็กเยาวชนกลุ่มหนึ่งที่ปรารถนาวิชาชีพเมื่อจบการศึกษาภาคบังคับแล้ว  อาทิเช่น      วิชาเพาะเห็ด ( ภาษาไทย   คณิตศาสตร์ )  หมายถึง การเรียนวิชาเพาะเห็ด แต่ได้เกรดวิชาภาษาไทยและคณิตศาสตร์  ฯลฯ                                                                                                                                       อาจจะฟังดูสับสนนิดๆ เนื่องจากกำลังเริ่มคิด    ท่านผู้รู้ทุกท่านคิดอย่างไร ขอความกรุณาได้แลกเปลี่ยน….ครับ