GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

รู้อะไรมากๆ แล้วหนักมั้ย ?

สิ่งที่ผมจะพูดได้ ดัง และ ชัด ที่สุดน่าจะต้องเป็นเรื่องที่ผม รู้ และ เห็น มาแล้ว ด้วยตัวเอง ไมใช่อ่านตำรา หรือ เอาขี้ปากใครมาบอกต่อ

    สืบเนื่องจากมีผู้เข้ามา Post ข้อความถามผม พร้อมแสดงความชื่นชมในความรู้ความสามารถ คำถามนั้นก็คือ รู้มาก ๆ แล้วรู้สึกว่าตัวเองหนักไหม?  ผมเห็นว่าเป็นประเด็นน่าสนใจเลยขอนำมาตอบยาวเป็นบันทึกนี้ครับ

    ความตอนหนึ่งในคำถาม มีว่า ...

   " ..  พอผมได้เข้าไปศึกษาผลงานของอาจารย์แล้วรู้สึกว่าเหนื่อยแทนอาจารย์จริง ๆ ครับ  เพราะพึ่งจะรู้ว่า  คนเราในตัวคน  ๆ  หนึ่ง    ช่างน่าทึ่งเสียเหลือเกินครับ  เพราะท่านอาจารย์รู้มากจริง  ๆ  สาระพัดเรื่องร้อยแปดพันเก้า  ไม่ว่า  การศึกษา  การบริหารจัดการ  เทคโนโลยีสารสนเทศ  อิเล็กทรอนิกส์  การประดิษฐ์  ธรรมะธัมโม  สิ่งดี  ๆ ที่มีในตัวท่านอาจารย์ช่างมากมายเหลือเกินครับ  ถ้าหากท่านอาจารย์ได้นำสิ่งดี  ๆ  ที่มีอยู่ ของอาจารย์เป็นวิทยาทานแก่คนที่ยังมีอวิชชาอยู่ให้เขาได้ดวงตาเห็นธรรมโลกนี้คงน่าอยู่ขึ้นเยอะนะครับ  และสุดท้ายนี้ขอถามท่านอาจารย์เล่น ๆ  ว่า  รู้มาก ๆ  แล้วรู้สึกว่าตัวเองหนักไหมครับ . "

    ผมขอตอบว่า ...

          คำว่า "รู้มาก" มีความ หมายเชิงลบ อยู่ด้วย  พึงระวัง เช่นในคำถามที่บอกว่า " .. เพราะท่านอาจารย์รู้มากจริง ๆ " อาจแปลได้ว่า เห็นแก่ตัว มากจริงๆก็ได้  แต่เข้าใจว่าคนถามคงหมายถึง มีความรู้มากจริง ๆ เพียงแต่เขียนย่อไปหน่อยเท่านั้นเอง
      ผมยอมรับว่า มีความรู้และประสบการณ์หลายด้าน จริงครับ คนเขาพูดกันอย่างนี้เสมอ แต่ส่วนมากมักพูดผิดว่า ผม เก่งหลายด้าน ซึ่งขอยืนยันว่า ไม่เป็นความจริง  ถ้ารู้และทำได้หลายเรื่อง อันนี้ไม่ปฏิเสธครับ แต่ไม่ได้ เก่ง หลายเรื่อง   ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นได้ ก็ได้ทบทวนแล้วพบว่าผม ชอบเรียนรู้แทบทุกเรื่องที่เห็นว่าเป็นประโยชน์ เป็นมาตั้งแต่เด็กๆแล้วครับ  อยากทำอะไรได้เอง  ไม่อยากพึ่งใคร  อยากเก่ง  อยากเป็นพี่ เพราะผมมีแต่พี่ 5 คน ไม่มีน้อง  และเป็นความบ้าประจำตัวอย่างหนึ่งคือ ชอบความท้าทาย ไม่เชื่อ ใคร หรือ อะไร ง่ายๆ ต้องลองทำเองและ ถ้าไม่สำเร็จมักจะไม่เลิก อดหลับอดนอนเท่าไรก็ยอม  ขนาดลืมกินข้าวปลาก็บ่อย  แต่เดี๋ยวนี้ บ้า  น้อยลงแล้วครับ  จำได้ว่าครั้งหนึ่งสมัยเรียนชั้นมัธยมต้น เจ้าจักรยานคู่ชีพยี่ห้อ Standard ของผมซึ่งเป็นรุ่นที่มีเกียร์อยู่ด้วย เสียบ่อยในกล่องเกียร์นั่นแหละครับ  ผมต้องใช้เกียร์เพราะต้องปั่นจากตัวอำเภอไปบ้านซึ่งห่างออกไปราว 9 กม. และต้องข้ามเนินเขาสองครั้ง ไม่มีเกียร์ช่วยก็ปั่นขึ้นไม่ค่อยไหว .. ร้านซ่อมที่ชำนาญที่สุดเขายอมแพ้ บอกว่า ซ่อมไม่ได้  ผมเถียงในใจว่า มันต้องได้ แล้วก็เอามาถอดรื้อเอง ค่อยๆดู ค่อยๆทำไป สปริงตัวไหนอยู่ตรงไหน วาดรูปจดเอาไว้ อะไหล่ไม่มีก็ดัดแปลงเอาบ้าง  จำได้ว่าแก้ได้สำเร็จ แม้ว่าจะไม่ดีเหมือนเดิมก็ตาม ของแถมที่มีค่าคือตอนนั้นผม รู้เรื่องเกียร์จักรยานทะลุปรุโปร่ง เลยทีเดียว .. นอกนั้นก็เป็นเรื่องบ้า อิเล็กทรอนิกส์ ผมประกอบ ดัดแปลงเครื่องรับ-ส่งวิทยุ จนประกอบวิทยุขายได้มาตั้งแต่ชั้นมัธยมเช่นกัน ที่สนุกมากกว่าคืองานซ่อมครับ พออาการแปลกๆมาทีหนึ่งก็ สนุกแทบตาย ทีหนึ่ง  หมายถึงใจตื่นเต้น-สนุกที่ได้สู้กับมัน บางทีนั่งหลังขดหลังแข็ง วัน สองวันกว่าจะเจอสาเหตุและแก้ปัญหาได้ พอทำได้ก็ไชโยในใจว่า ชนะแล้ว ซ่อมฟรีก็ยินดีครับ  ผมเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาจากการมองปัญหาว่าคือ เครื่องท้าทาย  พอใครบอกว่ายาก หรือทำไม่ได้ก็จะ ตาลุกวาว ขึ้นมาทันที พร้อมบอกตัวเองในใจว่า มันต้องทำได้  และส่วนมากผมก็หาทางทำจนได้ และ เป็นโอกาสทอง ที่ได้เรียนรู้สิ่งที่คนอื่นยังไม่รู้

    ผ่านมาหลายปีก็ยังไม่วาย ออกอาการดังกล่าวอยู่อีก เช่น 4-5 ปีมาแล้วท่านคณบดี ซึ่งสมัยนั้นเรียกว่า หัวหน้าคณะวิชา คือ ดร.อรุณี สำเภาทอง บอกว่าจะมีผู้เชี่ยวชาญทางการศึกษาและเทคโนโลยีการศึกษา จากเวียตนามจำนวน 16 คนมาเยี่ยม ซึ่งดูตามคุณวุฒิแล้ว ก็น่ากลัวอยู่ไม่น้อย เพราะส่วนใหญ่จบปริญญาเอก อายุเฉลี่ยก็ไม่ต่ำกว่า 50 ผมเองนั้นมีคำนำหน้าชื่อว่า "นาย" เรียนในระบบมาก็น้อยนิด น่าจะปฏิเสธ แต่ผมกลับรับปากโดยไม่ลังเล  เพราะอยาก ลองของ
    งานนี้ต้องบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ และให้ล่ามแปลเป็นภาษาเวียตนามครับ .. ผมคิดๆดูแล้ว ตัดสินใจไม่ค้นคว้าตำราใดๆมาอ้างอิง เพราะมีความเชื่อมั่นในใจว่า สิ่งที่ผมจะพูดได้ ดัง และ ชัด ที่สุดน่าจะต้องเป็นเรื่องที่ผม รู้ และ เห็น มาแล้ว ด้วยตัวเอง  ไมใช่อ่านตำรา หรือ เอาขี้ปากใครมาบอกต่อ จึงตัดสินใจตั้งหัวข้อว่า ..
   " How to Face the Flood of Modern Technology in Our Changing World ? "  แล้วก็มานั่งลำดับความคิด พิมพ์ไปเรื่อยๆใน PowerPoint 
    งานนี้สำเร็จเกินคาดหมายครับ พูดจบเขามาแสดงความชื่นชม มอบหนังสือ แจกนามบัตร เชิญชวนเราไปเยี่ยมที่เวียตนาม ฯลฯ ทำเอาเรารู้สึกเหมือนเป็นดาราไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่ สติ จะมาเตือนว่า "อย่าบ้า"
     อีกกรณีหนึ่งคือเมื่อ 2-3 ปีมานี้ ท่าน ดร.อรุณี อีกนั่นแหละ ย้ายไปอยู่สถาบันอื่นแล้ว โทรมาบอกว่า  กลุ่มอาจารย์ (ส่วนมากเป็นวิศวกร) จากปากีสถานที่มาอบรมตามหลักสูตรพัฒนาการเรียนการสอน แสดงความไม่ชอบใจที่มีอาจารย์มาสอนเทคโนโลยีการศึกษาเป็นภาษาไทย แล้วให้คนแปลเป็นอังกฤษ เขาบอกว่ารำคาญ  จึงขอผมให้ไปช่วยหน่อย ก็รับปากด้วยความรู้สึก อยาก ลองของ อีกแล้ว .. เจอกันวันแรกโดนพ่อหนุ่ม วิศวกร จากปากีสถาน ลองของ จริงๆครับ แต่ก็เหมือนสิ่งท้าทายอีกตัวหนึ่ง ให้ผมได้นึกสนุกกับมัน สุดท้าย Happy Ending ครับ ปราบได้ราบคาบ ชนิดที่ไม่เหลือพยศให้เห็นอีกเลย ผมทำอย่างไร คงต้องเอาไว้เล่าเป็นอีกบันทึกหนึ่งจะดีกว่าครับ ..
     รายละเอียดเพื่อสนับสนุนความเชื่อที่ว่าผมมีประสบการณ์หลายด้าน ทำอะไรได้หลายอย่าง พอจะมีอ้างอิงได้บ้าง จาก บันทึกนี้ และ นี้ ครับ แต่ยังมีอีกมากที่ยังไม่ได้บอกใคร ก็คงได้ทะยอยมาบอกกล่าวกันผ่าน Blog นี้ในโอกาสต่อๆไปครับ ..
     มาถึงบรรทัดนี้ ผมรู้ดีว่ายังไม่ได้ตอบคำถาม แต่เป็นความตั้งใจที่จะเขียนสิ่งที่อยากบอก และเกี่ยวเนื่องกับสิ่งที่ถามเสียก่อน ตัวคำตอบมีนิดเดียวครับ .. เมือถามว่า ..รู้มาก ๆ แล้วรู้สึกว่าตัวเองหนักไหม? 
   ขอตอบว่า ไม่หนักเลย ตรงกันข้ามครับ กลับ เบาสบาย  ยิ้มได้ทุกที่ที่เราไป ก็เพราะรู้หลายเรื่องนี่เองทำให้เราถูกเรียกใช้หรือขอความช่วยเหลือ ตั้งแต่ ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ  ทั้งที่ขอ คำแนะนำ และขอให้ช่วย ทำ จริงๆ ผมจึงต้องพกกระเป๋าใบโตและอ้วนขึ้นเรื่อยๆ ในนั้นจะมีเครื่องมือ อุปกรณ์สารพัด ทั้งที่ซื้อมาและคิดดัดแปลงสร้างเอง ช่วยเขาได้ทีหนึ่งก็สุขใจ อิ่มใจครั้งหนึ่ง เบาสบาย จริงๆครับ ไม่หนักเลย  คนชอบถามผมว่า ไม่เหนื่อยบ้างรึไง คำตอบคือ เหนื่อย แต่มีความสุข  และรู้สึกว่า ชีวิตมีค่า ครับ 
    

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 71136
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 21
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (21)

จริงครับอาจารย์ "เหนื่อยแต่มีความสุข" เป็นผมก็ยอมเหนื่อยครับ  โดยเฉพาะหากเราทำแล้วผลประโยชน์เกิดขึ้นกับเด็กๆ นอกจากมีความสุขแล้วยังเกิดความภูมิใจครับ

อยากรู้เหมือนกันว่าใครบ้างที่แบกความรู้ไว้มากๆ แล้วคิดว่าหนัก  ผมมีความเห็นเป็นสองประเด็นนะครับ

1. ไม่หนัก  = ความรู้ไม่มีน้ำหนักที่เป็นปัญหาต่อการแบกรับไว้  เพราะฉะนั้นจึงไม่ควรหยุดรับความรู้ต่างๆ มาแบกไว้ เพราะคนเราสามารถเรียนรู้ได้ตลอดทั้งชีวิต

2. หนัก = หากคุณคิดว่าความรู้ที่แบบอยู่หนัก...คุณก็แบ่งความรู้ให้กับผู้อื่นสิครับ เพื่อที่จะได้ผ่อนภาระการแบกรับความรู้ของคุณไป  ได้บุญเป็นวิทยาทานด้วยนะครับ

ในส่วนตัวผมคิดว่าไม่ใช่ภาระหนักหนาอะไร  จึงชอบที่จะแสวงหาความรู้มากแบกไว้เสมอ

ตอนนี้ผมก็แบกของอาจารย์ไว้หลายเรื่องแล้วครับ..ซึ่งก็ต้องขอบคุณท่านอาจารย์เป็นอย่างสูง

  ขอบคุณครับ คุณ รตนญาณ  ที่เข้ามาต่อยอดแบบสายฟ้าแลบ เรียว่าวางปุ๊บ ก็ตอบปั๊บ เลย .. เห็นด้วยกับสิ่งที่เสนอเพิ่มเติมมาครับ

เห็นด้วยกับความคิดของอาจารย์ และขอแจ้งให้ทราบว่าผมได้เปิดblog แล้วในชื่อว่า "ร่วมคิดด้วยคน"

ผมชื่อ ประเสริฐ  นุนาบี  นักศึกษาโครงการอบรมผู้บริหาร รุ่น 4 มหาวิทยาลัยราชภัฎจันทรเกษม

วันนี้ยังไม่เขียนบันทึก  แต่จะลงมือเขียนเร็วๆ นี้ ครับ

ขอให้อาจารย์แวะเข้ามาเยี่ยมชมบ้างนะครับ

  • ผมทราบแล้วว่าทำไมเรือรบเข้าฝั่งไม่ได้เพราะ
  •  ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ
  • อาจารย์มีความสุขกับการทำงานนะครับ ผมดีใจมากที่พบคนดี คนเก่งใน gotoknow มากเหลือเกิน
  • ขอบคุณมากครับ

อาจารย์พินิจ ครับ

รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม ครับ

 ความรู้ยิ่งมาก ยิ่งเบา ครับ

รู้น้อย ยิ่งหนักครับ  รู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งหนักเท่านั้น เพราะเมื่อเรารู้น้อยเราก็จะแบกอะไรไว้มากมาย

ที่พระท่านว่า...แบกไม่ไหว วางไม่เป็น ลำเค็ญไปทั้งชาติ...นั่นล่ะครับ

พอรู้มาก เราก็จะเข้าใจชีวิตไปในลักษณะของ แบกไหว วางเป็น เย็นไปทั้งชาติ

กลับกันเลยนะครับ

อาจารย์เห็นด้วยไหมครับ..

อ่านแล้ว ไม่ได้ทึ่งในความเก่งของอาจารย์นะคะ  แต่ทึ่งที่อาจารย์เผื่อแผ่ความรู้ของอาจารย์ให้พวกเราได้ร่วมรับรู้ด้วย

อยากบอกว่า Handy  คงมีความหมายถึง โอบอุ้ม อุ้มชู  คงไม่ผิด ใช่ไหมคะ

เจริญพรอาจารย์

สัจจกนิครนถ์ (ชื่อนักบวชนอกพระพุทธศาสนา) สั่งให้สานุศิษย์ตีเหล็กเป็นแผ่นแล้วดามทำเป็นวงไว้รอบท้องโดยอ้างว่า ตัวเองมีความรู้มาก เกรงว่าท้องจะแตก จึงต้องมีแผ่นเหล็กดามไว้ ...(เรื่องอีกยาวครับ)

ฉะนั้น ใครก็ตามที่รู้ตัวว่ามีความรู้มากๆ ก็ควรที่จะใช้แผ่นเหล็กดามไว้ที่ท้อง ไม่เช่นนั้นท้องจะแตกเพราะความรู้ทะลักออกมา ...(5 5 5)

เจริญพร

  • สวัสดีตอนดึกค่ะ
  • รู้มาก เหนื่อยมาก หลายๆ คนพูดกันค่ะ
  • แต่ในความเห็นของดิฉัน การรู้มาก ช่วยลัดขั้นตอนการทำงาน ลดการสูญเสียค่ะ
  • และเรื่องบางอย่าง หลับตาไว้เสียข้างหนึ่ง ก็จะลดอาการปวดหัวข้างเดียวได้บ้างเหมือนกันค่ะ (ไม่ซีเรียสนะคะ)
  • นอนหลับฝันดีค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ เปิด blog มาก็หลายวันแล้วค่ะ แต่ยังไม่เห็นอาจารย์เข้ามาทักทายเยี่ยมชมเลยค่ะ (น้อยใจนิดๆ แต่ไม่เป็นไรค่ะ)อยากให้อาจารย์เข้ามาทักทายและให้ข้อเสนอแนะในการสร้างลานปัญญาในหัวสมองให้เพิ่มพูนขึ้นค่ะ ได้เข้ามาอ่านบทความจากบล๊อกของอาจารย์แล้ว รู้สึกว่าตัวเองมีความรู้ ความคิดเพิ่มขึ้นมาบ้าง ไม่มากก็น้อย ความรู้ที่อาจารย์ให้เป็นวิทยาทานที่มีค่ามากเลยค่ะ "รู้สิ่งใด ไม่สู้รู้วิชา รู้รักษา ตัวรอด เป็นยอดคน" การรู้วิชาความรู้เป็นสิ่งดี และไม่มีวันเป็นขยะในหัวสมองอย่างแน่นอน ถ้าความรู้นั้นนำออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ และคงไม่มีวันหนักสมองแน่นอนค่ะ อาจารย์ค่ะ...ในวัยเด็กแม่เคยว่าดิฉันหลายครั้งเวลาที่ทำอะไรไม่ถูกนักว่า "ฉลาด แต่ไม่เฉลียว" เพราะแม่บอกว่าดิฉันนั้นเป็นคนหัวดี เรียนหนังสือเก่ง แต่เวลาเกิดปัญาหาทีไรมักจะแก้ไม่ได้สักที สู้คนอื่นที่เรียนแย่กว่าแต่มีไหวพริบกว่าไม่ได้ ทุกครั้งที่โดนว่าแบบนี้ ด้วยความเป็นเด็กก็ยังไม่เข้าใจความหมายสักที จนโตขึ้นมาจึงพอจะเข้าใจคำนี้บ้าง ถ้าอาจารย์พอมีเวลาก็เข้ามาเฉลยเป็นวิทยาทานเพิ่มเติมบ้างนะคะ เพราะเมื่อได้ยินคำนี้ทีละ มันนึกสะกิดใจตัวเองทุกทีค่ะ วลัยพร กนกแก้ว นักศึกษาโครงการอบรมผู้บริหาร รุ่น 4 ม.จันทรเกษม

ตามมาดูของหนักครับ...

...อาจารย์เป็นสุดยอดบุคคลแห่งการเรียนรู้แล้วอ่ะครับ...สมควรให้พวกเราติดตามจริง ๆ ...

 

เรื่องรู้มาก(หรือว่ารู้อะไรมากๆ)รู้น้อย...เป็นการคาดประมาณที่คนเราประเมินจากสมมติฐานของแต่ละคน... ซึ่งไม่สามารถเทียบเคียงได้การการรู้แจ้ง...ซึ่งรู้ได้เฉพาะตนอ่ะครับ...

 

เรื่องหนักหรือเบา...ผมเห็นว่าเป็นความรู้สึกของคน ๆ หนึ่งที่เอาไปวัดหรือเทียบเคียงกับใครก็ลำบากครับอาจารย์...

 

ทั้งสองเรื่องเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกันก็ได้...ไม่เกี่ยวข้องกันก็ได้(สำนวนที่ซึมซับจากพระอาจารย์ชัยวุธอ่ะครับ...อิอิ)...เป็นปฏิภาคโดยตรงก็ได้ เป็นปฏิภาคผกผันก็ได้...

 

รู้มากหรือไม่...ทุกคนเกิดมาจนป่านนี้ไม่มีใครรู้น้อยหรอกครับ(โรคขัดคอกำเริบ...อิอิ)

ถ้ารู้สึกหนัก...อาจเป็นเพราะ รับรู้แล้วไม่เลือกเฟ้น(เฉพาะที่เป็นวิชชา)... เลือกเฟ้นแล้ว...ไม่ปล่อยวาง

 

ยอมรับว่าองค์ความรู้ของอาจารย์ หาคนเทียบเคียงได้ยากจริง ๆ ครับ...

  ขอบคุณอีกครั้งสำหรับความคิดเห็นที่ได้ช่วยกันต่อยอด ขยายให้กว้าง และหลากหลายมากขึ้นครับ

  • คุณ 2hand .. เห็นด้วยก็มาช่วยกันต่อนะครับ .. เปิด Blog แล้วก็ขอให้ได้ทำให้เกิดประโยชน์ยิ่งๆขึ้นไปนะครับ ทั้งในการพัฒนาตน และหน้าที่การงานครับ
  • คุณ น้องชาย นาย ขจิต ฝอยทอง .. เอามุกเก่ามาเล่น แต่ก็เข้าจังหวะดี .. ใครๆก็รู้ว่าหนึ่งใน คนเก่งคนดี ใน Gotoknow นั้น ชื่อ ขจิต ไม่เชื่อก็ลองไปดู ป้าย ก็ได้ครับ ตัวอักษร โตว้นโตคืน และมันไม่ได้โตเองโดยไม่มีสาเหตุนะครับ
  • ดร. แสวง รวยสูงเนิน ..  เห็นด้วยครับอาจารย์ แต่คำสุภาษิต รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม  นั้น มีปัญหาสำหรับหลายคนเหมือนกันครับ คือเขา อยาก รู้ไปเสียหมด ก็เลยดิ้นรน หาความรู้ ด้วย ความอยาก จนกระทั่งค้นพบตอนหลังว่า ความรู้หลายอย่างไม่ได้มีประโยชน์  และตัวเองก็ไม่ได้ใช้ความรู้นั้นทำอะไรให้คุ้มกับที่เสียเวลาไปวุ่นกับมัน ก็เลยกลายเป็น ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด ก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไปครับ
  • คุณ คุณ รัตติยา เขียวแป้น .. ไม่ทึ่งน่ะดีแล้วครับ เพราะไม่ได้มีอะไร น่าทึ่ง .. ทุกบันทึกที่เขียนก็ล้วนหวังให้เกิดประโยชน์ครับ .. หากบังเกิดผลตามที่ตั้งใจ ก็อิ่มใจ พอใจ ครับ .. Handy จะแปลความหมายอย่างไรก็ได้ในทางที่เป็นกุศลนะครับ .. แต่ที่มา ก็คือ ผมเป็นประเภท สารพัดช่าง มาแต่ไหนแต่ไร ก็เลยเรียกตัวเองว่า Handyman มันยาวไปเลยตัดให้เหลือแค่ Handy มันทำให้ความหมายเดิมหายไป แต่ไม่เป็นไรเพราะมันคือ สิ่งสมมุติ ที่ใช้แทน สิ่งสมมุติ คือ ตัวตนของผมเท่านั้น ..
        Handy = เล็ก กระทัดรัด เบาสบาย ไม่รุงรัง พกพาไปไหนก็ได้ ไม่หนัก ผมอยากให้ชีวิตผมเป็นอย่างนั้น และดีใจที่ทำได้พอสมควรแล้วครับแต่ยังต้องพยายามอีกมาก
  • ท่าน BM.chaiwut .. กราบนมัสการครับ .. รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ท่านได้เข้ามา พร้อมของฝากที่ขำๆแต่น่าคิด .. คนในยุคนี้ที่รู้สึกอยากทำเหล็กดามท้องก็น่าจะยังมีอยู่ไม่น้อยครับ แต่คนใน Gotoknow ส่วนใหญ่คงไม่คิดทำครับ เพราะเชื่อว่า ต่างคนต่างก็ค้นพบ ความโง่ ของตนอยู่ทุกวัน จึงได้อ่านได้เขียนเพื่อให้ โง่น้อยลง ครับผม
  • คุณ Bright Lily .. ใช่ครับ รู้มากพอ ทำให้ทำอะไรได้ถูกต้องมากขึ้น รวมทั้งการเพิ่มประสิทธิภาพ ประสิทธิผลด้วย .. จำได้ว่าหลายปีมาแล้วเคยหัดเขียนโปรแกรมด้วยความรู้ งูๆปลาๆ แต่ด้วยใจรัก ผลปรากฏว่า work ครับ ด้วยคำสั่งอันยาวเหยียด ตอนหลังพบว่า โธ่เอ๊ย เขียนแค่ 4-5 บรรทัด ก็ทำงานแบบนั้นได้แล้ว  เขียนยาวก็เพราะ รู้น้อย รู้ไม่พอนี่แหละครับ
  • คุณ วลัยพร กนกแก้ว .. ขออภัยครับ .. ได้ตามไปอ่านและ ให้ความเห็นไว้หลายบันทึกแล้วครับ เห็นใครไม่รู้ ชื่อ สิทธิเดช ก็มาให้กำลังใจอยู่ด้วยนี่ครับ
  • คุณ นายขำ .. ท่านเพิ่งเข้ามา แต่ผมพบว่า มีอะไรน่าทึ่งในตัวท่าน ชนิด ต้องติดตามแล้วล่ะครับ ขอบคุณ และคงได้มีอะไรแลกเปลี่ยนกันต่อไปครับ
  • ด้วยความเคารพอีกครั้งคะอาจารย์

    ที่หนูบอกว่า ไม่ได้ทึ่งในความเก่งของอาจารย์  เพราะมันเกินกว่าคำว่าทึ่งค่ะ มันมีความหมายมากกว่านั้น  นั่นคือ ความศรัทธา  อยากเปรียบอาจารย์เป็นเสมือน ครูผู้ให้ จริง  ๆค่ะ

     

                    สวัสดีค่ะอาจารย์พินิจ  ดิฉันได้เข้ามาอ่าน

    รู้อะไรมากๆแล้วหนักมั้ย? ได้อ่านบทความนี้แล้วมี

    ความรู้เพิ่มมากขึ้นและมีความคิดเพิ่มเข้ามาบ้าง

    ความรู้ที่อาจารย์ให้เป็นวิทยาทานที่มีค่ามากค่ะ

    "รู้สิ่งใด  ไม่สู้รู้วิชา  รู้รักษาตัวรอด  เป็นยอดคน"

                 

        ขอขอบคุณท่านอาจารย์พินิจมาก  ๆ  ครับที่การจุดประเด็นจากคำถามกวน  ๆ ของผมที่ถามอาจารย์ว่า  รู้มาก  ๆ  แล้วหนักมั้ย   ด้วยความบริสุทธิ์ใจของผมและท่านอาจารย์ก็กรุณาตอบคำถามของผมจนเต็มอิ่มเลยครับและหลังจากนั้นผมก็ได้อ่านข้อคิดที่มีประโยชน์จากหลายท่านที่กรุณาแสดงความคิดเห็นมาล้วนแต่มีประโยชน์ในการก่อเกิดปัญญา  ไม่ว่าท่านอาจารย์  ดร.แสวง    รวยสูงเนิน  คุณรตนญาณ    คุณวลัยพร  กนกแก้ว  คุณรัชฎาภรณ์   รอดเจริญ  คุณ 2hand    คุณขจิต  ฝอยทอง  คุณรัตติยา  แป้นเขียว  คุณBrigh  Lily     พระคุณเจ้า BM.chaiwut    และที่ผมเห็นด้วยมาก  ๆ  คือข้อคิดของนายขำที่ว่า  อาจารย์คือ  อาจารย์เป็นสุดยอดบุคคลแห่งการเรียนรู้      ซึ่งตรงกับความรู้สึกส่วนตัวของผม  คือผมมองว่าองค์ความรู้หรือปัญญาที่มีในตัวบุคคลจะดูดีและลงตัวนั้นคือต้องรู้ทั้งสองด้านคือ  ทางโลกย์  และ  ทางธรรม  และได้นำมาปฏิบัติเพื่อพัฒนาตนเองและสังคม  โดยเฉพาะความรู้ทางธรรมจะทำให้โลกอยู่รอด  ความไม่เห็นแก่ตัว  ไม่โลภ   ไม่หลงตนเองที่คิดว่าความคิดของตนเท่านั้นที่ถูกต้อง  ไม่กอบโกย  รวยเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ  ดังที่กำลังเกิดขึ้นกับสังคมไทย   ผมสงสารคนไทย  สังคมไทย    และ  เด็กไทย    ที่เราขาดผู้นำที่มีธรรมนำพาชาติไปสู่สังคมที่มีสันติสุขได้   ไป  ๆ  มา  ๆ  ไหงเป็นการเมืองไปได้  ต้องขอโทษอาจารย์มาก  ๆ  ครับ     วันนี้แย่ง  Computer  ลูกมาได้และได้เข้าไปดู  http://wwwgotoknow.org/handyman    ของอาจารย์  ที่บ้านผมมี  Computer  หนึ่งเครื่องครับพ่อซื้อแต่ลูกเป็นเจ้าของและนั่งคุม(เล่น)ตลอด  ต้องอาศัยเวลาลูกหลับ  จึงได้เข้ามาดูความรู้และความคิดดี  ๆ  ของท่านทั้งหลาย    ขอบคุณอาจารย์และเจ้าของความคิดทุกท่านที่เอ่ยนามมา  วันนี้ไปเรียนเห็นหน้าท่านอาจารย์พินิจแวบหนึ่ง  อยากขอบคุณอาจารย์ท่านอาจารย์ก็หายไปแล้ว    โอกาสหน้าจะมาแสดงควมคิดเห็นใหม่ครับ  จากผม  นายโสภณ  คำสวาสดิ์  นักศึกษา  ป.บัณฑิต  รุ่นที่ 4  ครับ

      อาจารย์โสภณ ..
         ขอบคุณมากครับ .. หากไม่มีคำถามของท่าน ความคิดที่จะเขียนของผม ก็ไม่เกิด  สรุปว่าเพราะท่านถาม  ผมถึงได้คิด และเขียน จนเป็นเหตุให้ได้อ่านความคิด ความเห็นของอีกหลายๆท่าน ดังที่ปรากฏไงล่ะครับ
         เรื่องที่ว่าเห็นแว้บเดียวแล้วหายนั้น .. จริงๆก็อยากอยู่ร่วมฟังวิทยากรด้วยเหมือนกันครับ แต่ติดงานอีกรายการคือเป็นกรรมการสอบสัมภาษณ์ นักศึกษาที่กำลังจะรับเข้ามาใหม่  เลยเข้ามาแว้บเดียวเพื่อบอกว่าตอนเย็นจะขอมาพบพวกท่านและคุยด้วยสัก 4-5 นาที และผมก็ได้มาตามนัด ได้บอกกล่าวเรื่องงานและการแบ่งกลุ่ม ฯลฯ ไม่แน่ใจว่า ท่านอยู่หรือกลับไปก่อน ยังไงก็สอบถามสมาชิกท่านอื่นได้ครับผม และอย่าลืมไปติดตาม ที่ .. http://learners.in.th/blog/innoworld ด้วยนะครับ

    อ่าว...กลายเป็นอาจารย์โสภณหรอกหรือครับ....ที่จุดประกาย....5555

     

    โลกเราก็ประมาณนี้แหละครับ...คอมฯที่เราซื้อมา...จะไปยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นของเราก็มิได้... แย่งลูกเล่นก็ถือเป็นกิจกรรมหนึ่งที่ผมตกที่นั่งเดียวกับอาจารย์ครับ...

     

    แต่ของผมแย่กว่า...เพราะแม่กับลูกเขาพิมพ์สัมผัสได้...เขาเลยไม่ยอมหาคีย์บอร์ดมาทดแทนภาษาไทย ที่เลือนหายไป...ผมยื้อแย่งมาได้ก็พิมพ์ไม่ถนัด...ทั้งแม่ทั้งลูกก็ไม่ปลื้ม...จบ.....5555

    สวัสดีครับอาจารย์ พินิจ

    การได้รู้อะไรมากๆจะเรียกว่าหนักหรือเบาคงไม่สามารถหาเครื่องมือใดมาชั่งเพราะการได้รู้อะไรถือเป็นประสบการณ์ที่สามารถจะนำมาประยุกค์หรือพัฒนาตามความต้องการของแต่ละบุคคลปัญหาอยู่ที่ว่าอยากจะรู้อะไรมากๆอยากจะรู้อะไรทั้งหมดสุดท้ายกลับไม่รู้อะไรเลยต่างหากที่ทำให้คนคิดว่ามันหนักในความรู้สึก

    ....เอาไว้แค่นี้ก่อนนะครับ

    นาย วุฒิพงษ์ อินทิแสง (max นิคดอน)

    หลักสูตร ป.บัณฑิตบริหารการศึกษา รุ่นที่ 4 มรภ. จันทรเกษม

           ท่านนายขำที่เคารพ     ผมชอบใจในความคิดเห็นของท่านเกี่ยวกับ Computer ที่ว่า Computer  ที่ซื่อมาเล่นกันและใช้ประโยชน์   ก็ยอมรับครับว่ามันมีประโยชน์จริง  ๆ ที่บ้านผมเป็นคนหนึ่งที่ต่อต้านการเล่น  Internet  แบบไม่ลืมหูลืมตา  ถ้าเป็นการค้นคว้าหาความรู้ก็ไม่ว่ากัน  คือลุกสาวของผมก็เล่นสนทนาก้บเพื่อน  ๆ  ของเขาบางวันถ้าผมไม่อยู่บ้านเขาก็จะสนทนากับเพื่อนเขาทั้งวันเลยครับ  ผมมีความเป็นห่วงเขามาก          แต่ก็พยายามอธิบายให้ลูกฟังว่ามันมีอ้นตรายแฝงอยู่มากคือการหลอกลวงกัน  เพราะแกอยู่ในวัยรุ่นคือพึ่งเรียนอยู่  ม.2  เท่านั้น  เมื่อปีที่แล้วครูสอนภาษาอังกฤษจาก  อุบลราชธานี ที่เล่น Online   โดนแขกหลอกลวงมาฆ่า   และก็หลายกรณีที่เกิดขึ้น ก็พยายามนำข่าวที่เกิดขึ้นมาบอกลูก  เขาจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่รู้  เพราะการสนทนา  ผมไม่เก่งในเรื่องพิมพ์ผมใช้วิธีจิ้มทีละตัว  แต่ลูกสาวเขาพิมพ์สัมผัสเก่ง  ผมมองว่าบางทีความเก่งในการใช้เทคโนโลยี่  แต่ไม่รู้เท่าทันโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายของการเอาเปรียบ  การหาประโยชน์จากการรู้ไม่เท่าของผู้อื่นซึ่งมีอยู่มากมายในปัจจุบันจะมีทางออกอย่างไร    ซึ่งปัญหานี้ผมเคยเรียนถามท่านอาจารย์พินิจ  ว่าเทคโนโลยี่ที่เราบริโภคอยู่ในปัจจุบันนี้มันเกินพอดีหรือยัง  ซึ่งผมเป็นห่วงเด็กและเยาวชนมาก  ๆ  ครับ        โดยเฉพราะพวกเวบไซด์สกปรกทั้งหลายซึ่งผมคิดว่าเด็ก  ๆ  ไม่สามารถแยกแยะได้    คิดไปก็เครียดเปล่านะครับ  หากท่านนายขำมีข้อแนะนำอะไรดีผมยินดีรับฟังครับ    ขอบคุณท่านนายขำมากนะครับ

    คุณโสภณครับ...

     

    ปัญหาลูกติดคอมฯนี่...ผมก็ยังแยกแยะไม่ถูก...ว่ามีข้อดีข้อเสียมากน้อยเพียงใด....

    ที่จริงผมไม่อยากโทษกระแสสังคมเลยนะครับ... แต่ว่า...พอเขาไปโรงเรียน... เพื่อนทั้งห้องคุยกันเรื่องนี้...แล้วถ้าเขาไม่รู้เรื่องเลย....ก็ไม่มีเพื่อนคุย(แบบได้จัย...อิอิ)

    ครั้นจะให้เขาปลีกตัวออกจากสังคม...ทำแต่สิ่งที่เราคิดว่าดี... แต่ไม่มีเพื่อนฝูง.... อันนี้ก็ลำบากครับ...(ดูตัวอย่างเราเองก็เถอะ....ต้านทานกระแสสังคมได้ยาก)

     

    สิ่งที่เราพอจะทำได้ก็คือ...ทำความเข้าใจกับความจริงในชีวิตอ่ะครับ...(แม้ว่าจะไม่ถึงขั้นบรรลุธรรมขั้นสูง) แล้วตั้งสติคอยวิเคราะห์ เหตุ-ผล ความเป็นไปของชีวิตให้เขารับรู้...

     

    ผมบอกเขาไว้ว่า...ไม่จำเป็นต้องเชื่อพ่อในวันนี้... แต่เมื่อไรที่เกิดความทุกข์... ความสงสัยในชีวิต... ก็กลับมาคุยกับพ่อ....

    สวัสดีค่ะอาจารย์พินิจ

    หนูได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้รุ้สึกถึงเรื่องงานต่างๆที่อาจารย์ มอบหมายให้ทำจะน้อยกว่าที่อาจารย์เขียนนัก แต่หนูคงได้ไม่ถึงครึ่งของอาจารย์ เพราะว่าหนูจบมาน้อย ( กศน ) หนูยอมรับว่าเวลาอาจารย์สอนบางครั้งหนูไม่ค่อยเข้าใจมากนัก ต้องคอยถามเพื่อนๆเสมอ ถ้าอาจารย์จะกรุณาช่วยสอนหรือพูดให้ช้าลงได้ใหมค่ะ หนูต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยที่หนูอาจจะใช้คำพูดที่ไม่เหมาะสม

     

    นายขำครับ

                   ขอบคุณนายขำมากครับ    ที่ให้ข้อคิดถึงการบ่นของผมถ้าได้รับการชี้แนะก็ทำให้เกิดดวงตาเห็นธรรมได้เหมือนนะครับ  การทำความเข้าใจกับชีวิตคือสิ่งที่ดีที่สุดเหมือนอย่างที่ว่าหละครับ  แต่บางครั้งดวงตาก็มืดมน(กิเลสครอบงำ)มองไม่เห็นธรรมเหมือนกันนะครับ   บางทีความทุกข์ของคนก็คือการที่อยากให้คนอื่นคิดหรือชอบเหมือนเรา     ซึ่งก็ถือว่ามีแต่โลกส่วนตัวโดยลืมคิดถึงผู้อื่น  ขอบคุณข้อคิดดี  ๆ  ครับ