GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

โลกไม่เงียบเหงา..เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง

เพราะที่นี่ เปิดกว้าง ! เปิดใจ ! และเปิดรับการเรียนรู้อย่างไม่มีขอบเขต! เป็นเสมือนโลกแห่งการเรียนรู้ที่มีอาณาจักรอันกว้างใหญ่ ต่อเติมและเติมเต็มความหมายของ "ชีวิต" ได้อย่างน่าประทับใจ !!!

"โลกไม่เงียบเหงา เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง"  ณ  ห้วงเวลานี้ผมรู้สึกเช่นนี้จริงๆ  ....

ในคืนสุดท้ายของปีเก่า,  ผมเฝ้าเกาะติดสถานการณ์เหตุวางระเบิดในกรุงเทพมหานครอย่างไม่กะพริบตา  ส่งความห่วงใยและกำลังใจไปถึงผู้ต้องชะตากรรม หรือแม้แต่หลากหลายคนที่ยังเดินและกรีดกรายไปทั่วท้องถนนกรุงเทพฯ   เพียงเพราะรู้สึกว่า เราคือ คนไทยด้วยกัน คือ มนุษยชาติที่ยังต้องการความอาทรอย่างจริงใจ....

ถึงแม้เหตุการณ์ดังกล่าวจะก่อเกิดความสะเทือนใจต่อผมเป็นอย่างมาก  แต่ก็ยังถือว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่เปลี่ยวเหงา  เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง...

ถัดจากนั้นไม่นาน,  ผมก็จำต้องนั่งรับโทรศัพท์จากพี่น้องผองเพื่อนที่ส่งเสียงมาไกลจากสถานที่ที่แตกต่างกัน  แต่ทั้งหลายก็มาด้วยจุดประสงค์เดียวกัน คือ "การอวยพรปีใหม่"   บ้างส่งเสียงทักทายอย่างอบอุ่น แต่บางรายก็สุ่มเสียงโหยกเหยกโอนเอนด้วยน้ำเมา หรือไม่ก็กำลังร้องคาราโอเกะกระหึ่มเสียงอย่างสนุกสนาน  แต่ทุกคนก็ปักหลักฉลองกันภายในบ้านของตนเองกันทั้งนั้น และส่วนหนึ่งก็ส่งเป็นข้อความมาทางโทรศัพท์  ....ลำบากผมต้องสะดุ้งเป็นระยะ ๆ กับเสียงตี๊ด ๆ ๆ ... เพื่อเปิดอ่านข้อความแห่งความรู้สึกของมนุษยชาติผู้คุ้นเคย

เป็นค่ำคืนที่มีความหมายและอบอุ่นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าคืนบางคืนในรอบปีเก่าที่เพิ่งผ่านพ้นไป.... 

ถึงแม้ส่วนใหญ่ไม่ได้พูดคุยกันยาวนานนัก  เพราะต่างก็มาเพื่อบอกกล่าวความรู้สึกดี ๆ ในวันปีใหม่กันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น "สวัสดีปีใหม่, สุขสันต์วันปีใหม่, สุขภาพแข็งแรง อายุยืน, ร่ำรวยเงินทอง" และอีกจิปาถะ 

สำหรับผมแล้ว..มันเป็น  ค่ำคืนที่ไม่เปลี่ยวเหงา เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง...

ในทำนองเดียวกันนี้, ค่ำคืนนี้ก็ไม่เปลี่ยวเหงา เพราะยังมีคนที่กำลังคิดถึงเราอยู่เช่นกัน..

ซึ่งรวมความแล้วก็คือ โลกนี้ไม่เงียบเหงา  เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง..!!

จนท้ายที่สุด,  เมื่อล่วงเข้าวันใหม่และเกือบย่างเข้า 02.00 นาฬิกา เสียงทักทายต่าง ๆ จึงเริ่มเงียบหายไป แต่ก็ทิ้งกลิ่นอายแห่งความคิดถึง และความอบอุ่นห่มคลุมอยู่ให้ห้วงความรู้สึกของผมอย่างเต็มล้น

.......

การเงียบหายไปของเสียงแห่งความปรารถนาดีอันมีโทรศัพท์คอยทำหน้าที่เป็นสื่อบอกเล่าความรู้สึกอันดีงามมายังผม - ยังผลให้ผมได้มีเวลากลับมาเปิดโน้ตบุ๊คเพื่อเข้าสู่เวที "แลกเปลี่ยน - เรียนรู้" อีกหน หลังจากที่ก่อนหน้านี้ปิดเครื่องไว้ตั้งแต่ละครหลังข่าวเริ่มเปิดตัวขึ้น...

ผมเชื่อและรู้สึกอยู่อย่างหนึ่งก็คือเวทีแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ หรือแม้แต่ใครอื่นจะเรียกเวทีแห่ง "การจัดการความรู้"  ก็ช่างเถอะ,  เป็นอีกเวทีหนึ่งที่มำให้ผมรู้สึกว่า  โลกนี้ไม่เงียบเหงา  เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง..

ทุกครั้งที่ท่องเข้าสู่เวทีนี้...  ผมจะพบปรากฎการณ์แห่งกำลังใจ  ความปรารถนาดี  การแบ่งปันไม่รู้จบ และการบ่มเพาะปัญญาอย่างเอื้ออาทร! รวมถึงความรู้สึกอันดีงามที่ผู้คนหยิบยื่นให้กันและกันอย่างเป็นกันเอง

จึงไม่แปลกที่ผมมักจะกล่าวไว้เสมอในเวทีแห่งนี้ว่า "โลกนี้ไม่เงียบเหงา   เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง.." และกล้าที่จะแอ่นอกพูดอย่างไม่อายปากว่าคนในเวทีแห่งนี้  คือคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ผม "คิดถึง" และ "หลงรัก"

เพราะที่นี่ เปิดกว้าง !  เปิดใจ ! และเปิดรับการเรียนรู้อย่างไม่มีขอบเขต!   เป็นเสมือนโลกแห่งการเรียนรู้ที่มีอาณาจักรอันกว้างใหญ่ ต่อเติมและเติมเต็มความหมายของ "ชีวิต" ได้อย่างน่าประทับใจ !!!

.....

ขอบคุณพี่น้องผองเพื่อนที่ส่งความรู้สึกอันดีงามผ่านมายังโทรศัพท์ในค่ำคืนปีเก่าและขานรับปีใหม่ก่อนพระอาทิตย์จะฉีกยิ้มกับขอบฟ้า  รวมความถึง ขอบคุณเวทีแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ช่วยให้ผมรู้สึกเสมอว่า "โลกนี้ไม่เงียบเหงา  เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง.."

เช่นกัน,  ขอบคุณที่เติมเต็มและทำให้ "ชีวิต" มีความกระจ่างชัดขึ้น  ...

.....

การนิยามความหมายของชีวิต

ย่อมแตกต่างไปตามแต่บุคคล

เพราะแต่ละคน

ย่อมมีโอกาสได้เรียนรู้ชีวิตในแง่มุมที่ต่างกัน

แง่มุมชีวิตที่แตกต่างกันนั้น

ย่อมสะท้อนความหลากหลายของเรื่องราว

ซึ่งหมุนเวียนสัญจรเข้าสู่จังหวะชีวิตของแต่ละคน

ฉะนี้แล้ว

การแลกเปลี่ยนเรื่องราวอันเป็นแง่มุมชีวิตสู่กันและกัน

ย่อมช่วยให้การนิยามความหมายของคำว่า "ชีวิต"

มีความกระจ่างชัดและสมบูรณ์ขึ้นเท่าตัว

.....

ขอบคุณ (อีกครั้ง)  กับทุก ๆ ชีวิตที่ทำให้โลกนี้ไม่เงียบเหงา เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): โลกและชีวิต
หมายเลขบันทึก: 70412
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 16
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (16)

  • สวัสดีปีใหม่ค่ะ คุณแผ่นดิน 
  • โลกนี้ไม่เหงาจริงๆค่ะ เพราะมีคนให้เราคิดถึงและคิดถึงเรา
  • แต่เวลานั่งคิดถึง...ก็ทำให้เหงาได้นะค่ะ 
  • สวัสดีปีใหม่ มิตรใหม่ค่ะคุณแผ่นดิน

เขียนดีจังเลยค่ะ...

เช่นเดียวกันกับที่ฉันไม่เคยไปไหนได้ไกลเพราะใจมีเพียง GotoKnow.org ดูสิ ป่านนี้แล้วยังมาเปิดอ่าน และเขียนบันทึกอยู่เลย ไม่รักเธอแล้วจะรักใคร GotoKnow.org

สวัสดีปีใหม่จ๊ะ GotoKnow.org

อาจารย์ paew

  • ใช่ครับ  บางครั้ง หรือบ่อยครั้งการนั่งคิดถึงใครสักคนก็ทำให้เราเหงาได้...แต่ก็เป็นความสุขที่ได้นั่งคิดถึงนะครับ
  • และผมก็มองว่าความคิดถึง เป็น "ดนตรีของชีวิต"  และมนุษย์ต่างก็เกิดมาเพื่อที่จะรักและถูกรัก ...ขึ้นอยู่กับว่าใครจะอยู่ในห้วงสถานะใดเป็นสำคัญ
  • ขอบคุณอีกครั้งครับ

คุณ nutim

  • เมื่อครู่เข้าไปทักทายที่ bloq แล้วนะครับ ขอชมว่าbloq  มีชีวิตชีวา สวยงามมาก
  • ทั้งเพลงก็ไพเราะ ฟังสบาย ง่ายและงาม
  • สวัสดีปีใหม่นะครับ

อาจารย์ Vij

  • ขอบคุณครับในถ้อยคำแห่งกำลังใจ
  • และอื่น ๆ อีกมากมายที่มีมาอย่างต่อเนื่อง
  • "คำใดจะเอ่ยได้ดังใจ"  ดีหนอ....ขอบคุณอีกครั้งครับ
  • เราจะไม่ทอดทิ้งกันครับ

 

  • ขอบคุณครับคุณออต
  • สวัสดีปีใหม่ค่ะ
  • ขออำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และบารมีขององค์ในหลวง โปรดคุ้มครองให้คุณพนัสมสุภาพกายแข็งแรง สุขภาพใจเข้มแข็ง มีพลังสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามให้แก่คนรอบข้าง สังคม และการศึกษาตลอดไปค่ะ
  • สวัสดีปีกุนค่ะ

คุณ ปวีณา ธิติวรนันท์

  • ขอบคุณมากครับ
  • ขอให้คุณปวีณา  ได้รับแต่สิ่งดี ๆ  เช่นเดียวกัน
  • มีความสุขกับการใช้ชีวิตและมีแรงพลังในการสร้างสรรค์สังคมสืบไป

กฏแห่งกรรมมีจริงๆ นะคะ

ความรักมีไว้ช่วยโลกให้พ้นจากความเศร้า

^____^

ยิ้มกว้างอีกครั้ง...เมื่ออ่านบันทึกนี้....ตรงใจดิฉั๊นจริงๆ...ดิฉั๊นก็เป็นค่ะ..แต่ไม่กล้าสารภาพว่า...."คือคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ผม "คิดถึง" และ "หลงรัก"
ขอบคุณที่สารภาพ...

...."คือคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ผม "คิดถึง" และ "หลงรัก"

  • เป็นเช่นนี้จริง ๆ ค่ะ พิจารณาแล้ว (หลายรอบ) ซึมซับ และเข้าใจความรู้สึกคุณแผ่นดินค่ะ
  • ตอนนี้กำลังบำบัดโรค G2Kmania ค่ะ

ขอบคุณ อีกครั้ง ทุก ๆ ชีวิต (ในG2K) ที่ทำให้โลกนี้ไม่เงียบเหงา เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง

  • และเพราะประโยคนี้อีกเช่นกัน ที่ทำให้ชีวิตต้องเวียนวนอยู่แถว ๆ นี้
  • ตอนนี้ใช้วิธีบริหารเวลาค่ะ 
  • การเข้ามา ลปรร. ทำให้เราได้รับความหลากหลายและเติมเต็มค่ะ
  • จริง จริง
  • ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆค่ะ
  • ในขณะที่เราคิดถึงใคร ก็อาจมีใครกำลังคิดถึงเราอยู่เช่นกัน.......
  • เห็นด้วยค่ะ (^_^)
  • ขอส่งกำลังใจให้ผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนในคืนวันที่ 31 ธ.ค. 49 ด้วยนะคะ
  • สวัสดีปีใหม่ค่ะ

คุณ  IS

  • เห็นด้วยครับกฎแห่งกรรมมีจริง ถึงแม้บางครั้งก็น้อยใจว่าทำไมช่างเดินทางช้าเหลือเกิน...
  • เมื่อความเศร้าจากหายเราจะยิ่งเห็นคุณค่าของความรักและความปรารถนาดีทบทวีขึ้นก่ายกอง
  • และเราจำเป็นอย่างยิ่งที่จะหันหน้ามาใช้ความรักเป็นเครื่องมือในการบำบัดและเยียวยาสังคมในขณะนี้ โดยเพาะประเทศของเรา

และอาจารย์ เมตตา

  • ที่ผมสารภาพไปก็ดูจะแปร่ง ๆ เขิน ๆ อยู่มากโขแต่ก็ยืนยันครับว่ารูสึกเช่นนั้นจริง
  • ผมยิ้มเสมอเมื่อเปิดเข้าสู่เวที ลปรร  ยิ้มทั้ง ๆที่ยังไม่ลงมืออ่าน blog ใด ๆ เลยก็ตามเถอะ เพราะเชื่อว่าสิ่งดี ๆ กำลังรอให้เราได้แลกเปลี่ยนและเรียนรู้อย่างไร้ขอบเขต
  • ผมเรียนรู้อย่างหนึ่งจากเวทีนี้ก็คือ  การกล้าที่จะชื่นชมและผมก็นำไปใช้กับคนในองค์กรถี่ครั้งขึ้น หลังจากที่ก่อนนี้ยอมรับครับว่า ไม่บ่อยนักที่จะเอ่ยขานชมคนด้วยวาจาตรง ๆ เต็มที่ก็เขียนหรืออื่น ๆ แทนไปซะทั้งหมด
  • เขินที่จะชื่นชม  แต่ตอนนี้กล้าหาญขึ้นเยอะครับ และเป็นความกล้าหาญที่สัมผัสและเรียนรู้จากเวทีนี้จริง ๆ

คุณ Rin และ Miss somporn poungpratoom

  • ขอบคุณมากครับ
  • อย่างน้อย ณ จุดนี้ก็รู้สึกดี เพราะโลกนี้ยังมีคนคิดเหมือนเรา และเราก็ยังคิดเหมือนคนอื่น
  • โลกนี้ยังเป็นโลกของกาเรียนรู้และแบ่งปันเสมอ