เป็นผลพวงจากการเดินทางไปออกหน่วยบริการเคลื่อนที่ฯ (Mobile Unit) ที่โรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวง อำเภอท่าสองยาง  จังหวัดตาก  ในวันที่ 23-24 ธันวาคม 2549 ที่ผ่านมาทำให้ดิฉันอดที่จะเขียนบล็อคนี้ขึ้นมาไม่ได้ 

เด็กๆ โรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวงกับชุดแต่งกายประจำเผ่ากะเหรี่ยง

           ก่อนที่จะลงภาพกิจกรรมของการออกให้บริการของ Mobile Unit ดิฉันขอลงประกาศขอความอนุเคราะห์จากท่านผู้มีจิตเมตตากันก่อนค่ะ  เนื่องจากโรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวง  ตั้งอยู่ในหุบเขาแถบเทือกเขาถนนธงชัย ด้วยสภาพภูมิประเทศที่เอื้ออำนวยให้ภูมิอากาศในยามหน้าหนาวเช่นนี้หนาวได้ที่ทีเดียวค่ะ  คงต้องขอใช้คำว่าหนาวมากๆ หรือศัพท์วัยรุ่นหน่อยเค้าคงจะพูดกันว่า "หนาวโคตรๆ " เลยค่ะ

           ระหว่างการประสานงานของ Mobile Unit ดิฉันสังเกตเห็นเรือนหอพักของเด็กนักเรียนชายของโรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวง  จึงลองเดินเข้าไปดู  ภายในเรือนพักที่เป็นเรือนยาว  ดิฉันมองเห็นสัมภาระบางส่วนระเกะระกะอยู่ภายใน  ดิฉันมองแล้วมองอีกด้วยความแปลกใจว่า เอ๊....ทำไมนะข้าวของเครื่องใช้ของเด็กนักเรียนถึงมีน้อยขนาดนี้  ขนาดนี้ของดิฉันก็คือ เสื่อหนึ่งผืน  ผ้าห่มบางๆ หนึ่งผืน และเสื้อผ้าอีกไม่กี่ชุด (แขวนไว้บนหัวนอน)  และพบกล่องใบเล็กๆ ใส่ข้าวของอย่างอื่นอยู่บ้างไม่กี่กล่อง 

ภายในเรือนนอนของเด็กนักเรียนชาย

           อีกด้านของห้องดิฉันมองเห็นชั้นวางปิ่นโต และพบปิ่นโตวางอยู่หลายสิบอัน  บนผนังไม่ไกลกันนักมีแผ่นป้ายประกาศติดไว้  อ่านๆ ดูจึงพบว่าเป็นแผ่นป้ายประกาศเวรทำความสะอาดของน้องๆ ที่พักอาศัยอยู่ในโรงนอนนั่นเอง

ปิ่นโตของน้องๆ ที่วางไว้อีกด้านของเรือนนอน
.
ตารางเวรทำความสะอาดของเด็กๆ นักเรียนประจำ
.
.
ผมชื่อ เด็กชายอนุภาพ ครับ
.
.
ผมชื่อ เด็กชายเดชา ครับ...เวรของผมอยู่วันจันทร์ครับ
.
.

ราวตากผ้าของเด็กๆ อยู่ด้านหลังอาคารเรียน

           จากการเข้าไปพูดคุยและสอบถามกับเด็กๆ ที่ต้องพักอาศัยในโรงนอนแห่งนี้  ดิฉันได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาว่า อากาศที่นี่หนาวมาก และเด็กๆ ทุกคนต้องพยายามข่มตานอนให้หลับเพราะผ้าห่มผืนบางที่ห่มอยู่ทุกคืน ไม่สามารถต้านทานความหนาวไว้ได้  สำหรับเด็กนักเรียนตัวเล็กๆ อาจจะนอนไม่หลับทั้งคืน  เพราะไม่สามารถจะข่มตาเอาชนะความหนาวได้

ผศ.ดร. วิบูลย์  วัฒนาธร  กำลังพูดคุยกับเด็กๆ นักเรียนประจำ ที่นอนพักอาศัยในเรือนนอนแห่งนี้

           ดิฉันนิ่งอึ้งไปสักพัก....ก่อนจะอดยิ้มให้กับน้องนักเรียนไม่ได้  เพราะตลอดเวลาที่น้องๆ ตอบคำถาม  น้องๆ นักเรียนเหล่านี้จะยิ้มไปด้วย  ยิ้มเหมือนกับว่าความลำบากที่เค้ากำลังประสบอยู่  มันเป็นเพียงเรื่องปกติธรรมดา  หนาวก็ต้องอดทน  เพราะถ้าไม่ทนก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

อีกมุมหนึ่งของเรือนนอน

           ดิฉันมีเรื่องเล่าเยอะแยะมากมายทีเดียวค่ะ  สำหรับประสบการณ์ในการไปออกหน่วยฯ ในครั้งนี้  แต่ขอเก็บเอาไว้เล่าในครั้งหน้าละกันนะคะ  สำหรับครั้งนี้  ดิฉันขอเชิญชวนทุกๆ ท่านที่ผ่านเข้ามาอ่านบล็อคนี้  แล้วสนใจที่จะบริจาคเสื้อผ้า, ผ้าห่มหรือสิ่งของเหลือใช้ให้กับเด็กนักเรียนโรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวง  สามารถส่งสิ่งของของท่านมาได้ที่ หน่วยบริการเคลื่อนที่ฯ  สถาบันบริหารการวิจัยและพัฒนา อาคาร CITCOMS ชั้น 6 มหาวิทยาลัยนเรศวร 

           ในวันพฤหัสบดีที่จะถึงนี้ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวงจะเดินทางมาประชุมในเขตใกล้จังหวัดพิษณุโลกและสามารถแวะมารับสิ่งของบริจาคได้   เราจะทำการมอบสิ่งของบริจาคทั้งหมดให้กับทางโรงเรียนในวันนั้น  และหากท่านใดบริจาคมาหลังจากนี้ทางเราจะพยายามจัดส่งสิ่งของไปให้กับทางโรงเรียนภายหลังค่ะ

           ขอขอบพระคุณต่อความกรุณาของท่านผู้มีจิตเมตตาแทนน้องๆ โรงเรียนบ้านแม่สลิดหลวง มา ณ โอกาสนี้ค่ะ