มีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้อยากบันทึกความคิดในเรื่องนี้ไว้ค่ะ นึกถึงคุณครูคนแรกๆที่สอนเด็ก แต่จะมีใครสักกี่คนจำได้ว่า เรารักที่จะเรียน รักที่จะเขียนอ่านเพราะใคร

คิดถึงตัวเองว่า เราระลึกรู้บุญคุณผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเราได้ไม่ถ้วนทั่ว  ท่านเหล่านั้นจะรู้ไหมว่า สิ่งที่ท่านได้ให้กับเรามาได้ส่งผลให้ชีวิตเรามาถึงจุดนี้ได้ สิ่งที่ท่านได้รับตอบแทนก็คงเป็นเพียงความภาคภูมิใจ ที่ได้รู้เห็นความสำเร็จของเรา งานสร้างคน สร้างโอกาสให้คน มักจะเป็นงานที่ผู้ทำไม่ได้รับการให้เครดิต บางครั้งเป็นการปิดทองหลังพระด้วยซ้ำ เพราะคนที่ประสบความสำเร็จทั้งหลายย่อมคิดว่า ทำได้ มาได้ เป็นได้เพราะตัวเองกันทั้งนั้น

อยากขอบคุณ ทุกๆท่านที่รับบทบาทเช่นนี้ จงภูมิใจเถิดว่าแม้ผู้ที่ถูกสร้าง ถูกบ่มเพาะมาทั้งหลายจะไม่รู้ตัว หากท่านมีส่วนทำให้เขาตื่น เขารู้ เขาคิด เขาเป็นอย่างที่เป็นอยู่ ท่านได้ทำกุศลอันยิ่งใหญ่ให้บ้านเมืองแล้ว ท่านจะเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่นรับบทบาทเช่นเดียวกันต่อๆไป เป็นทุนทางสังคมที่ลงไปเถิดค่ะ แม้กำไรจะไม่ได้เกิดกับผู้สร้าง แต่ผลลัพธ์ต่อบ้านเมือง ต่อโลกนี้นั้นดีแน่นอนค่ะ