ขอขอบคุณอาจารย์วิภา...
- ผมเพิ่งอ่านหนังสือเรื่อง "รถเที่ยวสุดท้ายจากตองยี" ไปในช่วงวันเสาร์...
หนังสือเล่มนั้นกล่าวถึงความหนาวเย็นของรัฐฉาน (ออกเสียง "ชาน" ในภาษาพม่า หรือ "สยาม" ตามตัวอักษร) ซึ่งคาบเกี่ยวกับรัฐกะเหรี่ยงในพม่า... ไม่ไกลจากฝั่งไทย
- พออ่านบันทึกของอาจารย์... น้ำตาซึมเลย
- นึกถึงความทุกข์ของคนยามเย็น
เมื่อนึกถึงการที่เด็กๆ เหล่านี้ได้เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ไม่ต้องอยู่ท่ามกลางสนามรบในพม่า และมีคนไทยใส่ใจช่วยเหลือแล้ว...
- ขอแสดงความยินดีกับเด็กๆ เหล่านี้... เป็นลาภของท่านแท้ๆ ที่ได้อยู่อย่างปลอดภัย แม้หนาวสักหน่อยก็ยังน้อยกว่ากะเหรี่ยงฝั่งโน้น และยังมีคนใจบุญนำผ้าไปมอบให้
ขอกราบอนุโมทนาในกุศลเจตนาของครูบาอาจารย์โรงเรียน ท่านผู้ให้การอุปการะเด็กๆ ตลอดจนอาจารย์ บุคลากร นิสิต นักศึกษา และท่านผู้มีส่วนร่วมในกุศลครั้งนี้ทุกท่าน... สาธุ สาธุ สาธุ