“บ้าน”...ฉันไม่อยากอยู่ (1)

Vij
  ให้ลูกของเราอยู่กับเรา...อยู่ในบ้านของเราเถอะนะคะ...อย่าปล่อยให้ลูกไปอยู่บ้านเขาเลย เพราะบ้านหลังไหน ๆ ก็ไม่อบอุ่นเท่ากับบ้านของเรา ที่เราช่วยกันถักช่วยกันทอด้วยความรัก  

          เมื่อพูดถึงบ้านสิ่งแรกที่นึกถึง คือ ความอบอุ่น ภายใต้ความอบอุ่นของบ้านทำให้นึกถึงปีกอุ่น ๆ ที่ปกคลุมคุ้มครองคนในบ้าน...ต้นมิ๊กกี้เม้าท์ที่ปลูกไว้ในกระถางใบใหญ่หน้าบ้านมีใบเล็ก ๆ ปกคลุมเขียวขจีภายใต้ใบเขียวมีรังนกกระจิบเล็ก ๆ ที่หลุดลุ่ยตามกาลเวลา ห้อยแกว่งไกวไปตามสายลม...รังที่ไร้รัก  ก่อนหน้านี้ทุก ๆ เช้าฉันจะเพียรเฝ้ามองแม่นกกระจิบตัวเล็ก ๆ คาบเส้นหญ้าแห้ง ๆ บินถลามาถักทอก่อรวงรังเส้นแล้วเส้นเล่า วันแล้ววันเล่า บางครั้งกลัวเจ้านกจะตกใจก็แอบชะเง้อมองออกไปทางช่องหน้าต่างเพื่อดูการถักทอ ใบมิ๊กกี้เมาท์พันเกี่ยวร้อยเป็นเกลียวด้วยเส้นหญ้าแห้ง ภายในรังมีฟองนุ่ม ๆ ขาว ๆ คล้ายกับสำลีเพื่อใช้รองรับไข่ใบน้อย ๆ ฉันติดตามดูวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งแม่นกออกไข่ กกกอดด้วยปีกอุ่น และแล้วลูกนกหัวโล้น ๆ ก็โผล่ออกมา อ้าปากกว้าง ๆ รอแม่นกหาอาหารมาป้อน จวบจนปีกกล้าขาแข็ง แล้วเริ่มบินถลาออกจากรังในที่สุด นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่สิ่งที่ฉันพบอีกครั้ง คือ อีกประมาณสองหรือสามเดือนต่อมา มีแม่นกกระจิบมาวางไข่ที่รังเดิมอีกมีการซ่อมแซมเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเป็นแม่นกตัวเดิมหรือเปล่า หลังจากครั้งที่สองก็ไม่เห็นนกกระจิบอีกเลย ปล่อยรังให้รกร้างว่างเปล่า นี่คือธรรมชาติของนก ที่ทำให้ฉันคิดไปได้มากมาย...คุณกำลังคิดเหมือนฉันคิดหรือเปล่า... “เราจะปล่อยบ้านให้รกร้างว่างเปล่า หรือเราจะมาช่วยกันซ่อมแซมบ้านที่ผุพังของเราอีกครั้ง เพื่อให้เป็นบ้านที่น่าอยู่ดังเดิม”

          ฉันเริ่มนึกถึง “บ้าน”...คนทุกคนย่อมมีบ้าน จะอบอุ่นหรือไม่นั่นก็แล้วแต่ความสัมพันธ์ของคนในบ้าน ความผูกพันของคนในบ้าน บอกตัวเองโดยไม่อายใคร ๆ เลยว่าบ้านฉันอบอุ่นมากที่สุด ก็เพราะทุกคนในบ้านรักกัน ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ยอมรับฟังความคิดของกันเสมอ ให้อภัยกันและกัน เราไม่อึดอัดเมื่อนึกถึงบ้าน และอบอุ่นทุกครั้งเมื่อกลับบ้าน แต่มีคนอีกจำนวนไม่น้อยที่ไม่อยากกลับบ้าน โดยเฉพาะเด็กและเยาวชนด้วยแล้วน่าเป็นห่วงยิ่งหากเขาเหล่านั้นบอกว่า “ผม/หนู...ไม่อยากกลับบ้าน” เพราะเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ บ้านนั้นอาจไม่อบอุ่นเสียแล้วสำหรับพวกเขา บ้านที่ใช้การปกครองแบบเผด็จการ บ้านที่ไม่มีฟองนุ่ม ๆ มารองรับความบอบบางทางด้านจิตใจของเด็ก บ้านที่ไม่ได้ถักทอมาจากความรัก บ้านที่เด็กเห็นแต่รอยแตกร้าวของฝาผนัง และรอยรั่วของหลังคาบ้าน จนกระทั่งเด็กและเยาวชนหลายต่อหลายคนพากันไปอยู่บ้านหลังใหม่ ที่เรารู้จักกันในนาม “บ้านเมตตา บ้านกรุณา บ้านอุเบกขา และบ้านปรานี” ทำไมเด็กเหล่านี้ถึงได้มารวมตัวกันที่นี่โดยไม่ได้มีการนัดหมายล่ะ ถามคุณค่ะ...คุณอยากให้ลูกหลานของคุณอยู่บ้านหลังไหน?  บันทึกหน้า...จะมาบอกว่าบ้านหลังไหนเหมาะกับเด็กประเภทใดค่ะ แล้วอย่าลืมเลือกบ้านหลังที่อบอุ่นที่สุดให้ลูกคุณนะคะ

ให้ลูกของเราอยู่กับเรา...อยู่ในบ้านของเราเถอะนะคะ...อย่าปล่อยให้ลูกไปอยู่บ้านเขาเลย  เพราะบ้านหลังไหน ๆ ก็ไม่อบอุ่นเท่ากับบ้านของเรา ที่เราช่วยกันถักช่วยกันทอด้วยความรัก

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน psychology

คำสำคัญ (Tags)#ครอบครัว#เด็กและเยาวชน#ครอบครัวเข้มแข็ง#บ้าน#ความรักความเข้าใจ#พฤติกรรมก้าวร้าว

หมายเลขบันทึก: 68213, เขียน: 19 Dec 2006 @ 15:33, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 16:47, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 13, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (13)

พรหมลิขิต
เขียนเมื่อ 19 Dec 2006 @ 17:52
มันก็พูดยากนะครับ คือ ผมยังไม่มีลูกหน่ะ แต่ก็มีหลานแล้วหล่ะ แน่นอนก็อย่างที่ คุณ Vij เขียนไว้นั่นแหล่ะครับ เลือกบ้านที่อบอุ่นที่สุด ถ้าใจผมแล้วถ้ามี แฟน มีลูก ผมปล่อยอิสระครับ เหมือน "นก" ให้เค้าเลือกโบยบินเองแล้วแต่ใจเค้า โดยจิตสำนึกของนก หรือของคน ก็ไม่น่าต่างกันนะครับที่ว่า ที่ไหนปลอดภัย อบอุ่น สุขใจ ก็จะเลือกที่นั่นแหล่ะ    ว่ามั้ยครับ
Vij
เขียนเมื่อ 19 Dec 2006 @ 20:39

ขอบคุณ คุณ พรหมลิขิต ค่ะ

เอ้าตกลงยังไม่มีแฟนเหรอค่ะ...แล้วนั่นลูกใครค่ะเดินตามหลังมา อ่อ...หลานนั่นเอง ให้เขาอิสระและโบยบินเอง แต่ต้องเคยประคับคองดูแลให้เขาโบยบินอย่างสวยงามด้วยนะคะ ให้เขาได้รับรู้ว่าเราไม่ได้ทิ้งเขาขณะที่ปล่อยให้เขาโบยบิน เขาจะได้บินอย่างไม่โดดเดี่ยวค่ะ บินโดยเอากำลังใจจากเราไปด้วย บินอย่างมีความสุข และสนุกกับการบิน(ไทย)...ยิ้ม ๆ ค่ะ

พรหมลิขิต
เขียนเมื่อ 19 Dec 2006 @ 21:17
คุณ Vij ครับ ผมว่าลงมาคุยกันบนพื้นดินดีกว่ามั้ยครับรู้สึกว่ามันจะหวิวหวิวยังไงชอบกลแล้วหล่ะ
Vij
เขียนเมื่อ 19 Dec 2006 @ 21:29

ขำ ขำ ค่ะ...ก็ว่าอยู่เหมือนกันแหละ...ยิ่งคุย ยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ  กลัวถูกเครื่องบินเฉี่ยว...เอ้า!! ลงก็ลงค่ะ ลงมาคุยกันบนดินแล้ว ฮ่าย!! ค่อยยังชั่ว ลงมาบนดินแล้วก็ว่ากันด้วยการปลูกผักปลอดสารพิษต่อแล้วกัน (ยิ้ม ๆ)

พรหมลิขิต
เขียนเมื่อ 19 Dec 2006 @ 21:36
คุณ Vij จำได้ไหมครับว่าครั้งสุดท้ายที่คุณถอดรองเท้าเหยียบบนพื้นดิน ช่วงเช้าๆ หรือตอนเย็นๆ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง???  นอกจากเฉยๆ หรือแค่เปื้อนเท้าอะไรประมาณนั้น ผมเชื่อว่ามันจะทำให้คุณรู้สึกดีเอามากๆเลยแหล่ะ
  • สวัสดีครับพี่ Vij
  • บ้านเป็นสถานที่ที่มีความสุขที่สุด
  • บ้านเป็นสถานที่สุดท้ายที่เราคิดถึงเมื่อมีสุข
  • บ้านเป็นสถานที่แรกที่เราคิดถึงเมื่อมีทุกข์
  • แต่บ้านและคนในบ้านไม่เคยจากเราไปไหน ยังรอเรากลับบ้านไม่ว่าเราจะทุกข์หรือสุข เพราะบ้านอย่างไรก็คือบ้าน เพราะบ้านอย่างไรก็มีสุข เพราะบ้านอย่างไรก็มีรัก
  • ความรักและความสุข อยู่ที่บ้าน
  • ขอร่วมแรงใจให้พี่น้องไทยกลับมาอยู่บ้านแห่งความสุขกันเยอะ ๆ ครับ
Vij
เขียนเมื่อ 19 Dec 2006 @ 22:57

 คุณ พรหมลิขิต

แน่นอนค่ะ...เป็นคนชนบท เลยรับรู้ถึงสัมผัสที่เท้าได้เหยียบลงบนพื้นดินดีค่ะว่ามันดีและวิเศษขนาดไหน ความรู้สึกแตกต่างกันนะคะระหว่างพื้นคอนกรีตกับพื้นดิน พื้นดินคือชีวิตค่ะ ดินอ่อนนุ่มชุ่มเท้ารู้สึกดีทุกครั้งค่ะที่เท้าได้สัมผัสบนพื้นดิน ยิ่งเป็นผืนดินบ้านเกิดด้วยแล้วยิ่งดีกว่าที่ไหน ๆ ค่ะ ดินรับสัมผัสอุ่นร้อนของชีวิตเรา และดินก็ไม่ได้ต่ำต้อยแค่เท้าที่เราเหยียบนะคะ ดินคือชีวิตฉันค่ะ มาอยู่ที่นี่ไม่ได้สัมผัสดินเลยค่ะ ที่นี่มีแต่คอนกรีต

ขอบคุณนะคะที่ทำให้นึกถึงคุณค่าและสัมผัสของดินนึกถึงคุณค่าของดิน

Vij
เขียนเมื่อ 19 Dec 2006 @ 23:00
ขอบคุณน้อง ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ นะคะ ที่เข้ามาเติมเต็มความอบอุ่นให้บ้านมีความสุขยิ่งขึ้น เห็นด้วยทุกประการค่ะ "กลับมาอยู่บ้านแห่งความสุขกันเยอะ ๆ" เพราะบ้านเรามีแต่รักและความเข้าใจค่ะ
ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 20 Dec 2006 @ 00:54
  • มาใช้ไปหน่อย อยากบอกว่า
  • บ้านควรดูแลให้อบอุ่น ทุกๆคนควรเข้าใจกัน
  • ไปคุยกับหลวงพี่มา
  • ไม่ค่อยได้อยู่บ้านครับ
  • นิมนต์ท่านมาด้วย BM.chaiwut
  • ขอบคุณมากครับ
ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 20 Dec 2006 @ 01:38
  • นอนดึกจังดูแลสุขภาพบ้างนะครับ
  • ว่าจะไปนอนแล้วครับ
  • นิมนต์หลวงพี่จำวัดครับ
Vij
เขียนเมื่อ 20 Dec 2006 @ 01:39

ขอบคุณคุณ "ขจิต" ค่ะ แวะมาตอนดึก งง ตัวเองอยู่เหมือนกัน คืนนี้เป็นอะไร ทำไมถึงนอนไม่หลับ อ่านหนังสือแล้วก็ยังนอนไม่หลับ งง อุ๊บ!! คุณ "ขจิต" นิมนต์หลวงพี่มาด้วยหรือค่ะ...Vij ไปอ่านหนังสือต่อดีกว่าค่ะ

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 20 Dec 2006 @ 09:51
  • ฝากไปเยี่ยมหลวงพี่หน่อยนะครับ
  • ท่านเพิ่งมาเขียน
  • ขอบคุณมากครับ
Vij
เขียนเมื่อ 20 Dec 2006 @ 11:35
แวะไปเยี่ยมหลวงพี่มาแล้วค่ะ คุณ "ขจิต" แล้วตกลงว่าเมื่อคืนหลวงพี่จำวัดได้ใหมค่ะ? (ทะลึ่ง!! ปาบ..กินหัวแล้ว)