ตกผลึกสิ่งที่ได้รับในการลงชุมชน จากความร่วมมือของนักศึกษากิจกรรมบำบัดและทีมIL

ก่อนอื่นผู้เขียนต้องขอขอบคุณทีมIL ที่มอบโอกาสและประสบการณ์ในการเรียนรู้ครั้งนี้

ขอแนะนำตัวก่อนค่ะว่าผู้เขียนเป็นนักศึกษากิจกรรมบำบัด และขณะที่เขียนบันทึกฉบับนี้ผู้เขียนกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่3 และหนึ่งในรายวิชาที่จะได้เรียนก็คือ ‘กิจกรรมบำบัดในชุมชน’ ซึ่งเป็นบทบาทหนึ่งในวิชาชีพกิจกรรมบำบัดที่ผู้เขียนกำลังศึกษาอยู่


จากการได้ลงชุมชนในครั้งนี้ ผู้เขียนได้มีโอกาสเรียนรู้กับทีม IL (Independent Living) เป็นทีมผู้พิการที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ โดยพี่ๆมาแลกเปลี่ยนความคิด มุมมอง ทัศนคติและความรู้สึกให้กับนักศึกษา มีเกมและกิจกรรมที่เปลี่ยนมุมมองของเราไปไม่มากก็น้อย สำหรับตัวผู้เขียนเองไม่ค่อยมีความใกล้ชิดกับผู้พิการเท่าไรนัก แต่ประสบการณ์ในครั้งนี้ผู้เขียนคิดว่า ผู้พิการก็คือมนุษย์คนหนึ่ง มีความรู้สึก ความคิด ความต้องการเหมือนกับทุกๆคน ถ้าผู้อ่านยังมีคำถามสงสัยว่า อย่างไร? ผู้เขียนจะขออนุญาตเล่าประสบการณ์ที่ได้รับจากคุณพี่ท่านหนึ่งในวันนั้นให้ฟังค่ะ

เป็นเรื่องราวของพี่เอ(นามสมมติ) พี่เอประสบอุบัติเหตุตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม อุบัติเหตุครั้งนี้เปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปอย่างมาก พี่เอต้องตัดร่างกายท่อนล่างไปและใช้ชีวิตกับวีลแชร์ตั้งแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบัน ระหว่างที่นั่งฟังพี่เอบอกเล่าประสบการณ์ต่างๆในชีวิต ผู้เขียนก็เกิดความสงสัยต่างๆมากมายว่า พี่เขาผ่านมาได้อย่างไรนะ คนรอบข้างพี่เขาเป็นอย่างไรบ้าง ทำไมพี่เขาถึงมีความสุขอารมณ์ดีให้กับชีวิตของตัวเองขนาดนี้นะ ซึ่งพี่เอก็ไม่รอที่จะบอกว่า ‘ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป คนที่พูดไม่ดีใส่ก็มีแต่อย่าไปเก็บมาคิดมาใส่ใจ ไม่มีประโยชน์ มีครอบครัวที่เข้าใจและเป็นกำลังใจให้เสมอ อยากทำอะไรก็ทำอย่างปกติ กายก็ส่วนกาย ใจก็ส่วนใจ ต่อให้กายเราจะพิการแต่ใจเราไม่พิการ เราอยู่ได้ เราแค่ต้องปรับตัว ยอมรับและปรับเปลี่ยน อย่าไปคิดมาก ปล่อยไปบ้างจะได้มีความสุข’ ระยะเวลากว่า 1 ชั่วโมงที่ได้ฟังพี่เอพูด ผู้เขียนมีความสุขและประทับใจกับพี่เอมากๆ พี่เอทำให้รู้ว่าตัวเราเองสำคัญที่สุด จิตใจก็เป็นเรื่องสำคัญ ถ้าจิตใจเราแข็งแกร่ง จะไม่มีอะไรมาทำให้เราล้มได้เลย

ขอบคุณพี่เอนะคะ ที่นำความรู้และประสบการณ์แบบนี้ ที่ผู้เขียนไม่สามารถหาได้ในห้องเรียนมาแบ่งปัน เป็นความรู้ที่เต็มไปด้วยสิ่งดีๆและกำลังใจในการใช้ชีวิตของผู้เขียนและคนอื่นๆอีกหลายคน 

ขอบคุณพี่ๆทีมIL ที่สอนความรู้และพาผู้เขียนและเพื่อนๆไปลงชุมชนเพื่อดูการใช้ชีวิตของผู้พิการ และยังสอดแทรกแนวคิดและการช่วยเหลือผู้พิการคนอื่นๆ พวกพี่สุดยอดมากๆ นอกจากจะพัฒนาตนเองแล้วยังช่วยเหลือผู้อื่นได้อีกด้วย

ขอบคุณอาจารย์ที่เปิดโอกาสการเรียนรู้นอกห้องเรียนให้กับนักศึกษา เพื่อเป็นประสบการณ์ที่มีค่าและไม่ได้หาได้ง่ายๆ

ความรู้สึก แนวทาง ความคิด ความเข้าใจ ประสบการณ์และอีกหลายๆสิ่งที่ได้รับในครั้งนี้ ผู้เขียนจะนำไปปรับใช้และพัฒนาตนเองเพื่อวันหนึ่งจะได้นำไปต่อยอดในการช่วยเหลือผู้คนในสังคม ชุมชน เพื่อชีวิตการเป็นอยู่ที่ดีขึ้น


ณัฐฐา OTs.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Occupational Learning with me



ความเห็น (0)