"รูปภาพ" บันทึกความทรงจำในชีวิตผ่านเลนส์ ที่ทำให้เห็นเรื่องราวต่าง ๆ
ในชีวิต ซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึกต่าง ๆ ในช่วงเวลานั้น ๆ...... 

รูปภาพ...ที่เป็นเสมือนสมุดที่บันทึกเรื่องราวความทรงจำต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต
รูปภาพ..นับร้อยนับพันรูป ที่บันทึกเก็บไว้เสมือนกล่องความทรงจำขนาดใหญ่
รูปภาพ..ที่สื่อความหมาย ความรู้สึกมากมาย ภายในรูปภาพเพียงใบเดียว
และนี่คือ..รูปภาพ..ที่ถูกบันทึกไว้ในช่วงหนึ่งของชีวิตที่เป็นความทรงจำส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน

"เพื่อน" คำสั้น ๆ ที่มีความหมาย ณ โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย
ในชีวิตของเรามีโอกาสได้เจอกับผู้คนมากมาย แต่จะมีซักกี่คนที่เค้าจะกลายมาเป็น "เพื่อนแท้"
ของเรา เพื่อน..ที่ให้ความรัก ความปรารถนาดี คอยช่วยเหลือซึ่งกันละกัน พากันไปในทางที่ดี
และนี่คือกลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมปลายที่ทำในสิ่งที่เพื่อนแท้ทำกัน แม้วันนี้เราต่างเดินในเส้นทาง
ชีวิตของตัวเอง แต่ทุกคนในภาพยังคงเป็นเพื่อนแท้ของฉันตลอดไป..


"นักเรียนของฉัน..ลูกค้าของฉัน" ณ จังหวัดลำพูน
นี่คือนักเรียนกลุ่มแรกที่เป็นจุดเริ่มต้นในการสอนในฐานะติวเตอร์ จุดเริ่มต้นที่ทำให้รู้ว่า
ตัวเองชอบสอน นักเรียนเรียนกลุ่มนี้ทำให้รู้จักการสอนด้วยความรัก ความเอาใจใส่ 
จนกลายเป็นความผูกพันธ์ กับการสอนตลอดระยะเวลา 8 ปี แม้วันนี้จะไม่ได้สอน
นักเรียนกลุ่มนี้แล้ว แต่เชื่อว่าทุกคนยังจำช่วงเวลาดี ๆ ในการเรียนการสอน และกิจกรรม
ที่เราทำร่วมกันได้..คิดถึงจัง..นักเรียนของฉัน...


"เพราะชีวิต..คือชีวิต" ณ อ่างแก้ว
เพราะชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบตลอดเส้นทาง..การเดินทางในชีวิตของเราได้เจอ
กับเรื่องราวต่าง ๆ มากมายทั้งดีและร้าย เมื่อเผชิญกับปัญหาที่เข้ามา ลองหยุดนั่งมอง
และคิดทบทวนถึงสิ่งต่าง ๆ รอบตัวให้ชัดเจนขึ้น เพื่อทำให้เรามองเห็นบทเรียนที่เกิดขึ้น
ช่วยให้เราได้เรียนรู้ พร้อมที่จะลุกยืนและก้าวเดินต่อไป..

"เพราะชีวิต..คือการเดินทาง" ณ ถนนหมายเลข 1148
การเดินทางออกไปเห็นโลกกว้างด้วยตาตัวเอง พาตัวเองออกไปพบเจอกับธรรมชาติที่สวยงาม
เดินทางไปสัมผัสเรื่องราว ประสบการณ์การเดินทาง เป็นประสบการณ์ที่มีค่า
ที่เราต้องออกไปค้นหาด้วยเอง ได้เห็นความสวยงามสองข้างทาง การได้พบเจอผู้คนใหม่ ๆ 
ได้รับมิตรภาพที่ดี คุณค่าที่มีมากกว่าการไปถึงจุดหมายปลายทาง..คือประสบการณ์ระหว่างทาง..

"การรอคอยที่แสนยาวนาน" ณ ไร่ฟอร์ด
หลังจากที่ใช้ชีวิตในการเรียนและทำงานไปด้วยถึง 9 ปี ในที่สุดก็สิ้นสุดการรอคอย กับความสำเร็จ
อีกขั้นของชีวิต ในช่วงที่ต้องผ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ มากมาย ครอบครัวคือกำลังใจสำคัญ
ที่ทำให้ชีวิตเดินทางมาถึงจุดนี้ได้ ในภาพจะเห็นได้ชัดว่าทุกคนมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม.. 
รอยยิ้มแห่งความสุข หลังจากรอคอยวันนี้มานานแสนนาน..

"คนหลังเลนส์" ณ อ่างแก้ว
โชคดีแค่ไหนที่มีคนจับมือเดินไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเจอกับเรื่องราวร้ายดีมามากมาย
ก็ไม่ปล่อยมือไป คนที่อยู่เบื้องหลังรูปภาพแห่งความทรงจำหลาย ๆ รูป คนที่คอยช่วยเหลือ
คอยให้กำลังใจ คนที่พาออกไปสัมผัสโลกกว้าง คนข้าง ๆ ที่ออกเดินทางไปด้วยกัน...

"เพื่อน..ก็คือเพื่อน" ณ ดอยขุนแจ๋
แม้ว่าเพื่อนแต่ละคนจะเดินทางในเส้นทางชีวิตของตัวเอง  แต่เราก็มีโอกาสกลับมาเจอกัน
มาแบ่งปันเรื่องราวในชีวิตที่แต่ละคนประสบพบเจอให้แก่กัน ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เฉกเช่นในวัยเด็กย้อนกลับมาอีกครั้ง  เพื่อน..ที่ทำให้เราได้กลับไปเป็นเด็ก
ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน..ก็จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป...

"ไม่ใช่เจ้าหญิงในนิยาย" ณ อ่างแก้ว
ไม่ได้เป็นเจ้าหญิงในนิยาย..แต่ได้เป็นเจ้าหญิงในชีวิตจริงของใครบางคน ผู้ชายที่ทำให้เรารู้สึก
เหมือนเป็นเจ้าหญิง ที่ถูกดูแล เอาใจใส่ พาไปกินอาหารอร่อย ๆ พาไปเที่ยวที่สวย ๆ
พาไปฟังเพลงเพราะ ๆ ผู้ชายที่จับมือเดินด้วยกันมา 12 ปีแล้ว..
และเราก็จะยังคงจับมือกันเดินทางแบบนี้ต่อไป...เจ้าชายของฉัน...


"ครูผู้สอน" ณ โรงเรียนนานาชาติอเมริกันแปซิฟิก(ประถม)
นี่คือนักเรียนกลุ่มแรกที่มีโอกาสได้สอนในฐานะครูผู้สอน หลังจากที่ทำงานในฐานะ "ครูผู้ช่วย"
มาระยะหนึ่ง ต้องขอบคุณท่านผู้บริหารที่ให้โอกาสได้มาสอนในฐานะ "ครูผู้สอน" อย่างเต็มตัว
ทำให้ยืนยันกับตัวเองได้ว่า "การสอน" คืออาชีพที่เราชอบและมีความสุขในการทำงานมากจริงๆ..

"รักแรกพบ..ที่ชื่อว่าลัลลาบาย" ณ ศูนย์ศรีพัฒน์
ไม่เคยเชื่อในรักแรกพบ จนได้เจอกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "ลูก"  ครั้งแรกที่เห็นหน้า
ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกได้ มันเป็นความรู้ลึกที่เอ่อล้นอยู่ในใจ ที่มาพร้อมกับอีกหนึ่งบทบาท
หน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ กับบทบาทหน้าที่ของความเป็น "แม่"...

"ครอบครัว" ณ เกาะช้าง
ในวันที่ชีวิตมีสมาชิกผู้ร่วมเดินทางเพิ่มขึ้น จากวันที่ออกเดินทางเพียงลำพัง จนวันที่เรา
ได้เดินทางร่วมกันเป็นหมู่คณะ ได้รู้จักและเข้าใจความหมายของคำว่า "ครอบครัว" มากขึ้น
สมาชิกที่เพิ่มขึ้นของครอบครัว ทำให้ระหว่างการเดินทางออกท่องโลกกว้างของเรา 
เราสามารถยิ้มได้กว้างขึ้น หัวเราะได้ดังขึ้น มีความสุขเพิ่มมากขึ้น....

"ความท้าทาย..ในฐานะครู" ณ โรงเรียนนานาชาติอเมริกันแปซิฟิก(ประถม)
การก้าวเข้าสู่บทบาทในฐานะ "ครูผู้สอน" ในโรงเรียนนานาชาตินั้น สร้างความท้าทายไม่น้อย
ในการทำงาน เพราะผู้เรียนมีความหลากหลายเป็นอย่างมาก ทั้งด้านภาษา วัฒนธรรมและ
ความสามารถที่แตกต่างกัน ทำให้เราต้องจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมศักยภาพที่แตกต่างกัน
ของผู้เรียนทุกคนให้บรรลุตามเป้าหมายที่ตั้งไว้..นอกจากจุดหมายด้านการเรียนรู้แล้ว..
รอยยิ้มของผู้เรียน คือสิ่งที่เสริมสร้างกำลังใจในการทำงานในฐานะ "ครู" เช่นกัน 

"รอยยิ้มของเธอ..คือพลังใจของฉัน" ณ เฮือนไม้หอม
ลูกคือสิ่งมีชีวิตที่เราเฝ้ามองการเติบโต ได้เห็นพัฒนการด้านต่าง ๆ ของเขา แล้วทำให้เรา
เกิดความภาคภูมิใจในฐานะ "ครูคนแรก" ที่สอนทักษะชีวิตให้แก่เขา การที่เห็นเขาเติบโต
อย่างแข็งแรง สมบูรณ์ และมีความสุข คือสิ่งที่คนเป็นแม่ทุกคนปรารถนา การได้เห็นรอยยิ้มของลูก
ทำให้คนเป็นแม่มีพลังในการทำสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างมหัศจรรย์ นี่อาจจะเรียกว่า "พลังแห่งความรัก"
ที่ช่วยเติมพลังชีวิตของ "มนุษย์แม่" ให้สามารถก้าวเดินต่อไปได้...