วันนี้ต้องเขียนอย่างระมัดระวัง  ไม่ให้บันทึกหายไปให้ได้  เมื่อวานนี้  เวลานี้  ครูอ้อยเขียนบันทึก  แล้วจะบันทึกเก็บ  ปรากฏว่า  ให้เข้าระบบก่อน  งานการบันทึกของครูอ้อยแบบบรรจงนั้น  หายไปหมดในพริบตา  วันนี้จะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีก.....เพี้ยง

เมื่อวานนี้ครูอ้อยได้เขียนเรื่อง  การจะพูดเชื่อมต่ออย่างไร  เพราะครูอ้อยสังเกตตัวเองว่า  พอตอบคำถามของฝรั่งเสร็จแล้ว...เอ๋อ..ไม่รู้จะพูดอะไรต่อนั่นเอง...

วันนี้จะเล่าเรื่อง...นานมาแล้วเมื่อปี พ.ศ.2548

ครูอ้อยได้มีโอกาสไปศึกษาอบรม ณ ต่างประเทศใกล้ๆบ้านของเรา  จะต้องใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารพูดจา

วันหนึ่ง...ขึ้นลิฟท์...เพื่อที่จะไปกินอาหารเช้า  ได้พบกับชายคนหนึ่ง  ครูอ้อยสงสัยตั้งแต่ก้าวเข้าลิฟท์แล้วว่า..คนนี้เหมือนคนที่เคยรู้จักมาก่อน ....อยากทักทาย...แต่...ไม่รู้จะพูดอย่างไร

ในกรณีเช่นนี้...ถามว่า...Don't I know you from somewhere?  หรือ  Haven't we met before?

แต่ถ้ามีคนสงสัย  ว่าจะรู้จักแล้วเคยเห็นเคยพบเรามาก่อน  และทักทายเราแบบนี้  หากท่านแน่ใจใช่เลยเคยรู้จัก  ให้ตอบว่า.....I think we were in the same ..........หรือ  Oh,yes.I remember you now.  หรือ  Yes,that's right.  บอกชื่อไปเลย  My name 's Siriporn.  หรือสั้นๆว่า  I'm Siriporn.

แต่ถ้า  มีคนถามแบบมั่วนิ่ม  เพียงเพื่อจะได้พูดกับเราเท่านั้น  หรือไม่แน่ใจว่าเคยรู้จักันมาก่อน  ให้ตอบว่า  ...No, I don't think so.  หรือ  I think you have the wrong person.   หรือสุภาพสั้นๆว่า...Oh!, sorry.

เห็นใหมคะ .....ไม่ยากเลย   วันนั้น  ครูอ้อยก็เลยได้เดินคลอเคลียไปกับฝรั่งหล่อไปที่โต๊ะอาหารเช้า  ที่มีอาหารมากมาย  ครานี้ก็บรรเลง  บทเรียนที่เรียนไปเมื่อวานนี้  .....ใครจำได้บ้าง...ว้า..แบบนี้เรียกว่า....ได้หน้าลืมหลัง...

พอเห็นอาหารเยอะๆครูอ้อยก็ตลกบริโภคว่า  .... Everything looks delicious. I don't know what to try first.   และก็ทำท่า  ยักไหล่นิดๆ  ทำเป็นว่า  แบบว่า...มากมาย..จนไม่รู้จะกินอะไรดี

เห็นไหม  บอกแล้วว่า  พูดไม่ยากเลย  พูดเก่งๆ  แล้วจะได้นั่งกินอาหารเช้า กับหนุ่มหล่อๆที่โต๊ะอาหารไงล่ะ..........เจริญอาหารดีออก