จุดเปลี่ยนในชีวิตฉันคือ เรื่องของการเรียน ดิฉันก็เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความฝัน ความมุ่งมั่นที่อยากเป็นครูในอนาคตตอนอยู่มัธยมศึกษาปี่ที่6 ดิฉันจึงตั้งใจจะสอบเข้ามหาลัยในคณะคุรุศาสตร์โดยสาขาที่ฉันคิดไว้ในใจก็คือสาขาการประถมศึกและสาขาปฐมวัยและฉันก็ได้สอบติดที่มหาลัยราชภัฏเชียงใหม่ในสาขาการประถมศึกษาตามที่หวังไว้ ตอนนั้นฉันดีใจมากแต่แล้วฉันก็ไม่เรียนอย่างที่ใจหวัง เพราะพี่สาวบังคับให้ไปเรียนบัญชีที่ราชภัฏเชียงรายโดยให้เหตุผลกับฉันว่าเรียนบัญชีสี่ปีก็จบและหางานง่ายอีกอย่างถ้าไปเรียนเชียงรายจะได้อยู่กับพี่สาวพ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมากเพราะพี่สาวของฉันทำงานอยู่ที่นั้น


      ฉันจึงยอมไปเรียน แต่แล้วฉันก็ไม่มีความสุขกับการเรียนเลยเพราะมันไม่ใช่สิ่งที่คิดและใฝ่ฝันไว้ตั้งแต่แรก ช่วงนั้นฉันกับมาร้องไห้ที่ห้องตลอดและได้แต่คิดว่าทำไมฉันถึงไม่ได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบพอเรียนไปได้สักพักฉันเริ่มทนไม่ไหวเลยโทรหาพ่อกับแม่และบอกกับพวกท่านตามตรงว่าไม่อยากเรียกบัญชีอยากเรียนครูและฉันก็ร้องไห้ออกมาจนพ่อกับแม่ก็เห็นใจช่วยพูดกับพี่สาวให้พี่สาวก็เลยบอกถ้าไม่อยากเรียนก็กลับไม่อยู่บ้านตอนนั้นพี่สาวฉันร้องไห้เลยที่รู้ว่าฉันไม่อยากเรียนบัญชีเพราะพี่ฉันก็คงหวังดีและรักฉัน ฉันก็เข้าใจและไม่ได้โกรธพี่สาวเลยเพียงแต่ฉันแค่อยากเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบและตั้งใจไว้ตั้งแรกแค่นั้น  


      ฉันจึงตัดสินใจกลับมาอยู่บ้าน เพื่อรอสอบเข้าสาขาการประถมศึกษาใหม่ในปีถัดไปพ่อกับแม่และเพื่อน ๆ ก็ให้กำลังใจฉันดีมาก พ่อกับแม่บอกกับฉันว่าการเรีนไม่มีคำว่าสายถึงจะเรียนช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันไปหนึ่งปี ก็ไม่เป็นไรของแค่ฉันมีความสุขและตั้งใจทำมันก็พอ และแล้วฉันก็สอบติดและได้เข้าเรียนสายครูอย่างที่ฉันตั้งใจไว้ หากฉันไม่ตัดสินใจลาออกในวันนั้นฉันคงไม่มีโอกาสได้ทำตามความฝันของตัวเองในวันนี้และฉันของสัญญาว่าจะทำตามความฝันของตัวเองให้เป็นจริงและขอขอบคุณโอกาสที่ทำให้ฉันได้มายืนอยู่จุดนี้


สุดท้ายฉันอยากจะบอกกับทุกคนว่าความฝันของเราจะเป็นจริงได้เสมอหากเรามีความตั้งใจมุ่งมั่นและพยายามไม่ช้าก็เร็วความฝันเราจะต้องสำเร็จแน่นอน 




ฟ้าหลังฝน ยอมสวยงามเสมอ