ต้นทุนชีวิต

             ต้นทุนชีวิตของดิฉัน เมื่อตอนเด็กพ่อแม่ได้ส่งดิฉันกับน้องไปเรียนในที่ไกลที่ไม่ต้องเสียค่าเทอมห่างจากหมู่บ้าน 20 กิโลเมตร พักในหอพักที่โรงเรียน ตอนไปโรงเรียนแต่ละครั้ง แม่ให้เงินเยอะสุดมาคนละ 40 บาท เงินที่แม่ให้มานั้นต้องใช้ภายในเทอมนั้น เวลาเห็นเพื่อนกินขนมเราก็อยากกิน แต่ถ้าเราไม่มีเงินซื้อเราก็ต้องอด แต่ในช่วงวันเสาร์บางอาทิตย์ได้ไปรับจ้างงานชาวบ้านเช่นไปปลูกข้าว ถางหญ้าในสวน บางครั้ง ได้ 50 บาทบาง ครั้ง ก็ได้ 20 บาท ตอนนั้นจำได้ว่าเรียนอยู่ชั้นป 4 การเป็นเด็กหอต้องตื่นเช้าทำหน้าที่ ตามที่ได้รับมอบหมาย ถ้าเราตื่นสายไปทำงานไม่ทันเพื่อนก็จะฟ้องคุณครู ช่วงที่เรียนพ่อแม่ไม่ได้มาเยี่ยมเลย เห็นพ่อแม่คนอื่นเขามาเยี่ยม เราก็คิดถึงพ่อแม่ และคิดในใจว่า ทำไมพ่อแม่ไม่มาหาเราบ้าง ไม่คิดถึงเราบ้างหรอ แต่ก็เข้าใจว่าพ่อแม่ต้องทำงานไม่มีรถมาหา ช่วงปิดเทอมดีใจมากที่ได้กลับบ้าน ทางโรงเรียนให้คนไปส่ง เด็กหอกลับบ้านทุกเทอม แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งเขามาส่งไม่ถึงบ้าน แล้วเราก็ต้องเดินกลับเท้าเอง เพราะว่าฝนตกทางดินแดงถนนลื่น เดินกลับด้วยกันกับเพื่อนประมาณ 15 กิโลเมตรพอถึงบ้านดีใจมากที่ได้เจอกับพ่อแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคน คิดถึงบรรยากาศที่บ้าน ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่บ้าน อบอุ่นมากเลย เมื่อจบป 6 แล้วต้องย้ายที่เรียนใหม่ พ่อแม่ได้ติดต่อที่เรียนใหม่ให้ที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย และให้ไปเรียนไปพักในหอพัก ตอนนั้น ทางโรงเรียนยังกำลังเริ่มทำโครงการเศรษฐกิจพอเพียง เด็กหอจะต้องดำนาเพื่อปลูกข้าว ปลูกผักสวนครัว เลี้ยงสัตว์ ที่โรงเรียนได้มอบหมายให้ ดูแล เด็กหอกับคุณครูส่วนใหญ่จะเป็นคนดูแล เพราะเราได้เข้ามาพักในที่พักของโรงเรียนก็ต้องช่วยงานโรงเรียน คุณครูปลูกฝังเราให้ตื่นเช้ารดน้ำต้นไม้ให้อาหารสัตว์ เสร็จแล้วแต่งตัวไปโรงเรียน ตอนนั้นโทรศัพท์ก็ไม่ได้ใช้ คิดถึงพ่อแม่ก็ไม่ได้กลับไปหา ไม่ได้คุยก็ต้องรอให้ปิดเทอมถึงจะมีคนไปส่งกลับบ้านบางครั้งพ่อก็ให้คนมารับกลับบ้าน จนเรียนจบม.3 แล้วก็ย้ายที่เรียนใหม่ พ่อแนะนำที่เรียนไว้ให้ ตอนนั้นพ่อได้ยืมเงินเพื่อนบ้านซื้อรถมือสองให้คันหนึ่ง เพื่อให้ใช้ในการเดินทางไปโรงเรียน 

            ในบางครั้งด้วยความคิดที่ว่าเราเป็นผู้หญิงเราจะต้องช่วยเหลือตัวเองขับรถไปโรงเรียนเอง ทางลำบากก็ต้องไปให้ได้ พ่อไม่มีเวลามาส่ง เพราะว่าพ่อก็ต้องไปส่งน้องคนอื่นๆด้วย เราต้องช่วยเหลือตัวเองยิ่งเป็นพี่คนโตด้วยต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้น้อง ๆ เมื่อเข้าไปอยู่ในหอพัก ต้องเสียค่าหอ และข้าวสารด้วย ระหว่างที่เรียน ช่วงตอนเย็นหลังเลิกเรียนถ้าเป็นช่วงที่มีงานรับจ้างก็จะไปรับจ้างทำงาน บางครั้งก็ได้ 40 บาท บางครั้งก็ได้ 50 บาท แล้วแต่ชาวบ้านจะให้ ทำแบบนี้เป็นประจำเพราะว่าบางครั้งเมื่อเราต้องการใช้เงินในการทำงานหรือซื้อของพ่อแม่ก็ต้องหายืมให้ บางครั้งก็มีบางครั้งก็ไม่มี เวลาได้กลับบ้านมีความสุขมากอยู่กับครอบครัวกินข้าวด้วยกันแม้ว่าบางครั้งอาหารตรงหน้าจะมีแค่น้ำพริกแต่เรากินด้วยกันเหมือนอร่อยและมีความสุขเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้เข้ามาเรียนในที่แห่งนี้ก่อนที่จะได้มาเรียนต้องไปทำงานรับจ้างเพื่อจ่ายค่าเทอมค่าหอและอีกหลายอย่างจะกู้กยศ.สมัครครั้งแรกเอกสารหาย สมัครครั้งที่สองก็ไม่ได้ เลยขอทุนเรียนมาจนถึงทุกวันนี้ใกล้จะสำเร็จแล้วแต่ชีวิตไม่ควรประมาท

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกนักศึกษาครู...นางสาววณีพร ฐิติกาญมณี



ความเห็น (33)

เขียนเมื่อ 

กู้เขามา ก็ต้องวางแผนจ่ายคืนให้ดี ๆ

ชีวิตจะดีขึ้นกว่านี้แน่ ;)…

สวัสดีครับ คุณแอมมาลิน

ต้นทุนชีวิตคนเราไม่เท่ากัน สู้ต่อไปครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณเเอมมาลิน

ขอให้คุณสู้นะคะ ต้นทุนชีวิตน้อยถ้าเรามุ่งมั่นตั้งใจสักอย่างเชื่อว่าคุณประสบความสำเร็จเเน่นอนค่ะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณเเอมมาลิน

เป็นกำลังใจให้คุณสู้ ๆ นะคะ เรามีต้นทุนน้อยก็ต้องพยายามให้มาก ๆ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลิน

คุณเก่งมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ ๆ ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ อาจารย์ Ongkuleemarn

ขอบคุณมากนะคะที่เข้าให้คำแนะนำ

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ ธีระพล

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ สุรีย์รัตน์

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ กุหลาบขาว

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ กมลชนก

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลินดิฉันขอชื่นชมเรื่องราวของคุณนะคะ สู้ ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณ.แอมมาลิน ใช่แล้วค่ะต้นทุนชีวิตเราย่อมต่างกัน สู้ๆนะคะอ่านแล้วให้ข้อคิดดี เป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ​ คุณแอมมาลิน

คุณเก่งมากค่ะแม้จะไม่มีเหมือนคนอื่นแต่คุณก็ต่อสู้มาได้​ พ่อแม่ของคุณจะต้องภูมิใจในตัวคุณแน่นอนค่ะ​ สู้ต่อไปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลิน

ดิฉันชอบในเรื่องราวที่คุณเขียน ประทับใจในความคิดมุมมองของคุณ สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้คุณต่อไปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลิน

ขอชื่นชมการเขียนที่ดีมาก เป็นกำลังใจให้ สู้ๆ ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลิน

คุณเก่งมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ ๆ นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลินแเรื่องราวของคุณเป็นเรื่องราวที่บันทึกออกมาได้ดีมาก และดิฉันเองก็ขอเป็นกำลังใจให้คุณสู้ต่อไปด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณเเอมมาลิน

เป็นกำลังใจให้คุณสู้ ๆ นะคะ คุณเก่งค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลิน

ดิฉันประทับใจในเรื่องราวที่คุณเขียนมากค่ะอ่านแล้วได้ข้อคิดดีๆสู้ต่อไปนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณเเอมมาลิน

เป็นกำลังใจให้คุณสู้ ๆ นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณแอมมาลิน

ดิฉันขอชื่นชมเรื่องราวของคุณนะคะ สู้ ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ ณัฐนิตร

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ ศิรินภา

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ ไอรีน

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ สุชาสินี

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ จันทร์เจ้าเอ๋ย

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ มะลิวัลย์ ไพรพิชิต

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ มนัสพร

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ สนสามใบ

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ สมฤทัย

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ ทับทิม

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ นิลกาฬ

ขอบมากนะคะที่เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณเเอมมาลิน

เป็นกำลังใจให้คุณสู้ ๆ นะคะ คนเราไม่สามารถเลือกเกิดแต่เลือกทางเดินที่ดีของชีวิตได้ อดทนและสู้ต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ คนเก่ง

ขอบคุณมากค่ะ