วันเดือนผ่านไปเร็ว จนแทบไม่น่าเชื่อว่าปี 2549 กำลังจะหมดไปอีกปีแล้ว สำหรับคนที่เริ่มอายุมาก ก็หมายถึงวันคืนแห่งความเป็นหนุ่มเป็นสาวถดถอยไปเรื่อยๆ แต่ได้ครอบครองประสบการณ์มาชดเชยเพิ่มเรื่อยๆเหมือนกัน

เมื่อเด็กๆ เห็นคุณลุงที่นับถือ มีสมุดบัญชีอยู่เล่มหนึ่งรวบรวมรายชื่อเพื่อนและคนรู้จัก พอถึงวันจากไปสู่สวรรค์ของคนเหล่านั้น ท่านก็จะขีดทับด้วยปากกาแดงกำกับวันที่จากไป และพอสิ้นปีก็มาทบทวนว่าเหลือใครที่ยังสามารถเชิญมาร่วมงานฉลองปีใหม่ได้อีกบ้าง บัญชีของท่านจะมีการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ทั้งเชิงบวกคือคนรู้จักเพิ่มขึ้นและเชิงลบคือการพรากไป

จำได้ฝังใจว่ามีคนบอกว่าวิธีการนั้นชวนหดหู่ใจ

แต่พอเมื่อตัวเองอายุมากขึ้น กลับนึกถึงว่า น่าจะเป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน เพราะแต่ละปี จะมีคนที่ได้รู้จักเพิ่มขึ้น คนเก่าก็เปลี่ยนที่อยู่เบอร์โทรศัพท์ เปลี่ยนคู่ครองใหม่ และหลายคนที่รู้จักก็เสียชีวิตไป ถ้านานๆเจอกันที ก็มักลืมว่าใครยังอยู่หรือจากไปแล้ว หรือว่าคนนั้นๆ ไปรู้จักตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่างไร นานปีเข้าก็เลือนๆ และจำสับสนทักผิดทักถูกอยู่บ่อยๆ ที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือบางทีไปถามสาวโสดเรื่องลูก ทำเอาเขารีบหากระจกมาส่องอย่างแปลกใจว่าหน้าตาคงเหมือนคนมีลูกหรืออย่างไร แต่ก็ยังดีว่าไม่เคยไปถามใครเรื่องมีแฟนมาแล้วกี่คนและเอาชื่อแฟนเก่าไปเรียกแฟนใหม่ของใครๆเขา

ใกล้ปีใหม่แล้วคงมีโอกาสสักครึ่งค่อนวันมาทบทวนชื่อ ที่อยู่ และ up date ความจำสักหน่อย

กลัวแต่จะตกหล่นคนที่ควรจำและคนที่เคยบอกตัวเองว่าจะจำไม่ลืมไปตลอดชีวิต ..เท่านั้นเอง