เป็นคำถามเชิงปรัชญา ที่ดิฉันเองถามตัวเองและคนรอบข้างอยู่บ่อยครั้ง..เพราะอะไรเราจึงไม่อยู่อย่างพอเพียง ทำไมเราต้องขายจิตวิญญาณเพื่อค่าตอบแทนที่ได้มาด้วยความไม่สุจริต? และยังมีหลายคำถามที่เกี่ยวกับคำกล่าวข้างต้น

          คำตอบอยู่ที่ว่าท่านผู้อ่านมีมุมมองหรือทัศนคติต่อเงินอย่างไรนั่นเอง

         มีคำตอบคำถามที่ว่า"ทำไมคนเราอยากมีเงินเยอะๆ??"อยู่มากมายแต่ก็เป็นแก่นเดียวกันที่ดิฉันได้ยินบ่อยๆคือ

  • เพราะเราอยากได้
  • เพราะเราอยากมี
  • เพราะเราอยากอยู่
  • เพราะเราอยากกิน

          แล้วก็เกิดคำถามอีกว่า"ทำไมคนเราถึงอยาก...?"

  • เพราะเห็นคนอื่นมีแล้วอยากมีบ้าง
  • เพราะมีเงินแล้วน่าจะสบายขึ้น
  • เพราะมีเงินแล้วทำอะไรไม่น่าเกลียด
  • เพราะมีเงินแล้วจะมีเพื่อน
  • ฯลฯ

ยังมีคำตอบอีกมากมายขึ้นอยู่กับเป้าหมายในชีวิตของแต่ละคนด้วย

          สำหรับตัวดิฉันเอง ดิฉันไม่ปฎิเสธหรอกค่ะว่าอยากมีเงิน...ซึ่งเป็นความรู้สึกของปุถุชนธรรมดา แต่คำว่าอยากมีเงินในมุมมองของดิฉันนั้น หมายความว่ามีเพื่อการดำรงชีวิตอย่างปกติสุข พออยู่พอกิน และทัศนคติอย่างหนึ่งของดิฉันที่ระลึกอยู่เสมอมาก็คือ "หากมีเรามีเท่าใดก็ใช้เท่านั้น แต่ต้องมีเงินออมไว้ยามจำเป็น กล่าวคือทำให้ชีวิตเราพอดีกับเงินที่เรามีอยู่ เราก็จะมีความสุขกับกับสิ่งที่เรามีอยู่นั้น จึงไม่ต้องคำนึงว่าทำไมเราไม่มีเงินเยอะๆ? เนื่องจากว่าเรามีเพียงพอแล้วนั่นเอง"

          นอกจากนี้ เงื่อนไขที่สำคัญที่สุดในการ"หาเงิน" คือต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของงานที่เรารักและงานที่สุจริต สิ่งนี้นี่เองคือความสุขที่แท้จริง เงินจะเยอะหรือไม่ ไม่สำคัญหากคนเราพึงพอใจกับอาชีพที่เรารักและมีความพอใจในสิ่งที่ตนนี้มีอยู่ ประกอบกับการจัดการการใช้จ่ายที่ดี นี่เป็นเหตุผลของดิฉันต่อคำถามดังกล่าวว่า "เงินไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของชีวิตของคนเรา เนื่องจากเราหามาได้เยอะจริง แต่หากไม่ได้ใช้ เมื่อสิ้นอายุขัยไปก็เอาไปไม่ได้....นี่เเหละชีวิต"

          แล้วท่านผู้อ่านล่ะคะจะมีคำตอบอะไรในใจแล้วหรือยัง???