แค่สามชั่วโมงครึ่ง ดิฉันก็สามารถเจอเพื่อนแท้ได้

เธออยู่ไหน  พี่อยู่นี่  กะปุ๋ม (คนสวย) จ๋า              

           จาก  บันทึกนี้ ดิฉันพร่ำพรรณาให้ฟังถึงความรู้สึกในการพบ blogger ตัวเป็น ๆ สำหรับวันแรกถือว่าประสบความสำเร็จเท่าที่ควร  ได้เจอ blogger ที่อยากรู้จัก และได้ล่าลายเซ็นต์ blogger ที่กล้าพอที่จะขอลายเซ็นต์ท่าน (มีหลายท่านที่เจอ  แต่ยังไม่กล้าพอที่จะขอลายเซ็นต์ค่ะ)  ไม่เป็นไร สำหรับคนที่เหลือ ค่อยไว้ต่อวันพรุ่ง                หลังจากจบการประชุมในวันแรก  ด้วยความที่ดิฉันไม่ได้พักอยู่โรงแรมที่ทาง สคส.จัดหาให้ แต่ไปพักอยู่แถวปิ่นเกล้า ด้วยความเหนื่อยล้าของสมอง เนื่องจากได้ความรู้ทั้ง tacit knowledge และ explicit knowledge ที่อัดแน่นทั้งวัน ดังนั้นเมื่อเลิกประชุมก็เร่งฝีเท้าอย่างเร่งรีบ เพื่อเรียกแท๊กซี่ไปส่งยังที่พัก

                เชื่อไหมค่ะว่าดิฉันยืนรอแท๊กซี่อยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมงจึงเรียกได้  เมื่อขึ้นรถด้วยความเหนื่อยล้าอีกตามเคย ดิฉันอยากปิดตาเพื่อพักสายตาเหลือเกิน  คนขับถามดิฉันว่า

 “พี่จะให้ผมขึ้นทางด่วนบางนาเลยรึเปล่าครับ”        

     “แล้วแต่น้องค่ะ ยังไงก็ได้ ให้พี่ถึงที่พักให้เร็วที่สุด" (ด้วยความที่รู้สึกเหนื่อยเต็มที และในใจคิดว่า อีกครึ่งชั่วโมงคงได้ถึงที่พักแน่ เพราะตอนขามาตอนเช้า ดิฉันใช้เวลาอยู่ในรถแค่ครึ่งชั่วโมง)               

                  เมื่อรถขับไปได้สักครู่ คนขับถามดิฉันว่า  “พี่ชอบฟังเพลงสไตล์ไหนครับ ระหว่างลูกทุ่งกับสตริง”

                     ดิฉันคิดในใจว่า ช่างเหมือนกับที่คุณด้า  วิทยากรสุดสวย จากห้อง workshop 1 เล่าให้ฟังถึง best practice .ในการให้บริการลูกค้าของพนักงานขับรถของโรงพยาบาลที่คุณด้าอยู่ ซะเหลือเกิน“แบบไหนก็ได้ค่ะ พี่ฟังได้ทั้งนั้นแหละ”  แต่สงสัยหน้าตาดิฉันคงพอจะฉายแววคนบ้านนอกออกมา คนขับรถจึงเปิดเพลงลูกทุ่งของต่ายอรทัย ให้ดิฉันฟัง  แต่เอาเถอะน่า เขาอุตส่าห์มีน้ำใจกับเราแล้ว เราก็ควรรับไมตรีจากเขาด้วยดี               

                    ท่านผู้ฟังขา เชื่อไหมค่ะว่า จากที่ดิฉันเรียกแท๊กซี่ จนถึงหน้าด่านทางด่วนบางนา  รถไม่เขยื้อนเลย  ดิฉันกับคนขับรถ ผจญชะตากรรมเดียวกัน  รถเขยื้อนทีละกระดิ๊บ กระดิ๊บ  นี่ถ้าดิฉันลงเดินคงถึงที่พักนานแล้ว  เราสองคน  (ขออนุญาตใช้คำว่า เรา นะคะ เพราะรู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของการร่วมชะตากรรมนี่ซะแล้ว)                สองชั่วโมงจากต้นด่าน จนถึงเข้าด่านได้  สองชั่วโมงที่รถไม่เขยื้อนเลย  หลังจากนั่งไปสักพัก  ด้วยความเหนื่อยล้ามาตลอดวัน  กรอปกับดิฉันปวดศีรษะเป็นทุนเดิม เพราะเพิ่งหายจากไม่สบาย  และอากาศในรถดูร้อนอบอ้าวมาก  ดิฉันรู้สึกหายใจติดขัด  ทำยังไงเนี่ย เหลือระยะทางอีกตั้งไกล และรถติดมากขนาดนี้  เจ้าอาการพะอืดพะอม มันก็ช่างมาเยือนดิฉัน  เอางัยก้อเอากัน  ดิฉันตัดสินใจบอกคนขับว่า

                “น้อง  พี่ไม่ไหวแล้ว  เดี๋ยวถ้าหลุดทางด่วนแรกไปได้ และมีทางพอที่จะปล่อยพี่ลง  น้องปล่อยพี่ลงเลยนะ  เดี๋ยวพี่เรียกแท๊กซี่คันอื่นไปต่อเอง  พี่ขออ๊วกก่อน  พี่ไม่ไหวแล้วจริง ๆ “               

                  คนขับก็ใจดีเหลือหลาย  เขาบอกดิฉันว่า “พี่จะอ๊วกเหรอครับ  เอาเลยครับพี่  อ๊วกได้เลย  เดี๋ยวผมเอาถุงพลาสติกให้พี่นะครับ”   “นี่ครับถุง”

               “น้องอนุญาตให้พี่อ๊วกในรถได้จริง ๆ เหรอค่ะ” 

                 “ตามสบายเลยพี่  ผมเข้าใจ”               

                  ดิฉันไม่คิดเลยว่า จะได้เจอแท๊กซี่ผู้ใจดีแบบนี้  ดิฉันจึงไม่รอรีเลยที่จะอ๊วก  แต่ทำงัยมันก็ไม่ออก ทั้ง ๆ ที่อยากอ๊วกมาก รู้สึกพะอืด พะอมมาก  จึงทำได้เพียงแค่บ้วนน้ำลายหลังจากที่ค่อยยังชั่ว เราก็เริ่มต้นสนทนากันใหม่           

                    “พี่ดีจังเลยนะคับ  ขนาดรถติดขนาดนี้ พี่ยังไม่บ่นเลย พี่ทำเหมือนชินกับสภาพกรุงเทพฯ อย่างงั้นแหละ”           

     “บ่นแล้วได้อะไรขึ้นมาหละคะ  ถ้าบ่นแล้ว รถไม่ติดค่อยว่ากัน  บ่นไป มันก็ยังติดเหมือนเดิมนั่นแหละ  นี่ยังดีนะ ที่น้องตัดสินใจรับพี่  ไม่งั้นป่านนี้พี่ก็ยังคงไม่ได้ขึ้นรถหรอก”          

             “สงสัยกะเย็นวันนี้ ผมคงรับพี่เป็นคนแรก และคนสุดท้ายแล้วหละ  เพราะผมก็ไม่ไหวเหมือนกัน  ปวดขามากเลย  เดี๋ยวส่งพี่เสร็จผมคงกลับบ้านไปหาข้าวทานและคงนอนพักผ่อนเลย”          

                เย็นนั้น ดิฉันถึงที่พักตอนสองทุ่มครึ่ง  ใช้เวลาอยู่บนรถแท๊กซี่ สามชั่วโมงครึ่ง ดิฉันขอบคุณคนขับรถ ที่พาดิฉันมาถึงที่พักด้วยสวัสดิภาพ  และไม่ลังเลเลยที่จะทิปเขาถึงแม้จะเป็นจำนวนเงินไม่มาก แต่ก็ให้ด้วยความเต็มใจค่ะ

                       เห็นไหมค่ะ แค่สามชั่วโมงครึ่ง ดิฉันก็สามารถเจอเพื่อนแท้ได้เ

                     มื่อขึ้นห้องพักได้ ดิฉันทานยาแก้ปวดหัวไปสองเม็ด และนอนพักผ่อนเลย  แต่ก่อนนอนยังไม่วายรำพึงในใจว่า

                  เธออยู่ไหน  พี่อยู่นี่  กะปุ๋ม (คนสวย) จ๋า “ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะคะกะปุ๋ม  ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ คืนนี้ พี่ไม่ไหวแล้วค่ะ”