๓๒๖เมนคอร์สนี้ มีกุ้งหมึก ตรึกตรองชี้
ได้รสดี ซีฟู้ดไทย ใคร่เฉลย
สลัดนำ น้ำสายชู ราดรู้เลย
แล้วลงเอย พิซซ่า มาตามกัน
๓๒๗ไอศกรีม หอมหวาน ทานปิดท้าย
ช่วยละลาย รสเลี่ยน เปลี่ยนสุขสันต์
ครั้นท้องตึง จึงอิ่ม ยิ้มกลางวัน
ก็ด้นดั้น เดินทางกัน โรมสัญจร
๓๒๘ลาแล้วหนา ปอมเปอี ที่ถูกสาป
ต้องพังราบ ร้อนลาวา มาหลอกหลอน
หลายชีวิต ปลิดปลง ตอนลงนอน
นึกสะท้อน สะทกหลาย โชคร้ายคน
๓๒๙"การ"เรียนรู้ ดูเป็น ก็เห็นได้
"เดินทาง"ไกล ก่อเกิด ล้ำเลิศผล
"คือ"สิ่งดี มีค่า ได้มายล
"การสร้าง"คน ควรวาง เส้นทางเดิน
๓๓๐"ประสบการณ์" สานปัญญา ไขว่คว้ารู้
"ชีวิต"อยู่ ยืนหยัด ไม่ขัดเขิน
"ที่ดี"จริง สิ่งนำ ความจำเริญ
"ที่สุด"เพลิน พิศพลาง ทางเดินมี
๓๓๑อันโตนิโอ ขับบัส จัดมารับ
ขับรถกลับ ก็คุ้นหน้า สารถี
รถคันใหญ่ ไม่พลั้ง นั่งพอดี
อีกทั้งฟรี ไวไฟร์ แชร์ใช้กัน
๓๓๒จากซอยเล็ก ล่วงพ้น ถนนใหญ่
วิ่งเร็วไว วันเวลา นำมาสรรค์
ต้องชะแง้ แลตาม อยู่ครามครัน
เขาสูงชัน ช่างสวยเด่น ไม่เห็นภัย
๓๓๓ดูสวยงาม งามแท้ ที่แลจ้อง
ดูไตร่ตรอง ตรองนึก นึกสงสัย
ดูไร้พิษ พิษมาก มากอย่างไร
ดูภูใหญ่ ใหญ่ภู ภูเขางาม
๓๓๔เคยคุกรุ่น กรุ่นเกรี้ยว เกรี้ยวกราดแท้
เคยผันแปร แปรพ่น พ่นล้นหลาม
เคยหลั่งไหล ไหลลา ลาวานาม
เคยท่วมตาม ตามหิน หินครอบครอง
๓๓๕"ถ้าเราทำ" ย้ำจิต จนคิดได้
"วันนี้ให้" หวนระวัง ชั่วทั้งผอง
"ดีที่สุด" หยุดกรรม กระทำปอง
"เราก็ไม่" มัวหมอง ต้องทำดี
๓๓๖"ต้องกลัวว่า" ถ้าคิดเลว ทำเหลวแหลก
"พรุ่งนี้"แบก บ่าหนัก หมดศักดิ์ศรี
"จะเกิด"ผล ตนเสื่อมค่า มีราคี
"อะไรขึ้น" ขอมี ความดีนำ
๓๓๗ผ่านมานาน นานวัน ผันผ่านมา
ผ่านเวลา ลาไกล ไม่ถลำ
ผ่านวันคืน ขื่นขม ตรมระกำ
ผ่านความช้ำ ชอกเศร้า จนเหงาทรวง
๓๓๘ผ่านเส้นทาง ทางเล็ก เล็กสู่ใหญ่
ผ่านพงไพร ไพรกว้าง กว้างใหญ่หลวง
ผ่านเขาไฟ ไฟดับ ดับลับลวง
ผ่านผันห้วง ห้วงวัน วันกลับไป
๓๓๙รถเร็วรี่ รีบร้อน เมื่อตอนค่ำ
ใจจิตจำ แจ่มแจ้ง แถลงไข
เกินเก็บกลืน กรายกล้ำ ตอกย้ำใจ
ชอกช้ำใช่ แชเชือน มาเตือนตน
๓๔๐บ่ายเบี่ยงบอก เบื่อบ่น อดทนไว้
หยุดเยื่อใย ยืนหยัด มาขัดสน
ตัวต้อยต่ำ ตรอมตรม ระทมตน
ที่ทุกข์ทน เทียมทัน ทำหวั่นเกรง
๓๔๑รถขับเคลื่อน เคลื่อนกลับ กลับกันก่อน
รถขับย้อน ย้อนไม่ ไม่โหรงเหรง
รถขับผ่าน ผ่านไป ไปครื้นเครง
รถขับเร่ง เร่งเคลื่อน เคลื่อนกลับโรม
๓๔๒ปล่อยใจว่าง ว่างเปล่า เปล่าคิดมาก
ปล่อยใจอยาก อยากหยุด หยุดหักโหม
ปล่อยใจเบา เบาใจ ไม่ครึกโครม
ปล่อยใจโน้ม โน้มลง ลงปล่อยใจ
๓๔๓ถอยหลังเป็น เห็นทาง ถอยตั้งหลัก
ถอยหลังพัก เพียงนิด จิตแจ่มใส
ถอยไม่แพ้ แปรปรับ สลับไป
ถอยให้ใคร ได้ผล พ้นลำเค็ญ
๓๔๔"ให้"ฝึกจิต คิดตรอง ครรลองรู้
"รู้จัก"อยู่ อย่าขวาง ทุกอย่างเห็น
"ถอยบ้าง" พลางย้ำ ถ้าจำเป็น
"ปัญหา"เร้น รอดหลบ อาจจบลง
๓๔๕"มันจะได้" ไม่กระจาย เสียหายมาก
"ไม่ลาม"หาก หวนคิด รู้พิษสง
"ไปถึง"น้อย ถอยย้ำ อยู่ดำรง
"คนอื่น"คง คลาดเคราะห์ ได้เพราะเรา
๓๔๖นั่งชมเพลิน เพลินจัง ยามนั่งชม
ทิวเขาสม สมเด่น เป็นทิวเขา
กลุ่มเราชม ชมดู อยู่กลุ่มเรา
จำเป็นเฝ้า เฝ้ามอง ของจำเป็น
๓๔๗มองผ่านเลนส์ เน้นภาพ ที่ทราบรู้
มองจ้องดู ด้วยใจ จึงได้เห็น
มองด้วยจิต คิดทำ พ้นลำเค็ญ
มองให้เป็น ประดุจ สุดสายตา
๓๔๘มองผ่านผ่าน อ่านได้ ด้วยใจเริ่ม
มองเพิ่มเติม ตามจิต ไร้มิจฉา
มองให้นิ่ง ยิ่งห่าง เรื่องค้างคา
มองย้อนมา มากมี ชี้ชมเพลิน
๓๔๙จะก้าวยาว ก้าวสั้น ขยันก้าว
จะก้าวเท้า ก้าวขา อย่าเคอะเขิน
จะก้าวเร็ว ก้าวช้า กล้าเผชิญ
จะก้าวเกิน ก้าวพลั้ง ระวังตน
๓๕๐จงกล้าก้าว ก้าวขา ออกมาก้าว
จงกล้าน้าว ก้าวโน้ม โหมฝึกฝน
จงกล้าคิด กล้าทำ ก้าวนำคน
จงกล้าทน กล้าสู้ ก้าวสู่ชัย
(มีต่อ)
พิเชฐ บัญญัติ ประพันธ์
ปีที่ประพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๗
