วันเสาร์ที่ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๖๐ 

ข้าพเจ้าได้สูญเสียรถยนต์คันแรกไปจากอุบัติเหตุ

"จิ๊บเล็ก" เหมือนครูผู้ฝึกสอนการขับรถยนต์คนแรก
และยังเป็นทั้งผู้ปกป้องภัยจากสิ่งที่เกิดขึ้น

..

..

..

วันนี้ วันศุกร์ที่ ๘ กันยายน ๒๕๖๐

ข้าพเจ้าได้รับรถยนต์คันที่สองของชีวิต
ด้วยความเพียรพยายามของข้าพเจ้า




มันอาจจะเป็นแค่รถมือสอง มือสาม
แต่ข้าพเจ้าก็พยายามประมาณตน

โดยเลือกความปลอดภัยมาอันดับแรก
ประโยชน์มาอันดับสอง

และยังให้ครอบครัวของข้าพเจ้าได้ใช้งานมันได้

Ford Everest เก่า ... หน้าตาย้อนยุค
เกียร์ธรรมดา เครื่อง ๒,๕๐๐ ซีซี ดีเซล
ขับเคลื่อน ๒ ล้อ ๗ ที่นั่ง

การไปนิเทศนักศึกษาที่อยู่อำเภอไกล ๆ
การขับรถไปทำงานต่างจังหวัด
การขับรถออกไปท่องเที่ยวตามดงดอย

ชื่อยังไม่ได้ตั้ง
รับมาแล้วก็ต้องตามเก็บรายละเอียด
ในสิ่งที่เสื่อมสภาพ หมดอายุตามวัย

รถอายุ ๑๒ ปี พอไปวัดไปวาได้





ขอให้อยู่กับข้าพเจ้า อย่างน้อยสัก ๕ ปีก็ยังดี
ให้ข้าพเจ้าลืมตา อ้าปาก ได้สักหน่อย

แต่อย่างไรก็ตาม คงใช้สลับกับรถเครื่องคันเดิม
เพื่อลดต้นทุนค่าใช้จ่ายในครัวเรือนของตัวเอง

รถยนต์ไม่ใช่สัญลักษณ์ของการมีหน้ามีตาในสังคม
เหมือนหลาย ๆ คนที่ชอบมองคนที่เปลือกนอกกัน

แต่เป็นสัญลักษณ์สำหรับการดูแลพ่อแม่ในยามแก่เฒ่า
หากท่านเจ็บปวด รถคันนี้ยังคงพอจะพาท่านไปได้
เนืื่องจากที่บ้านตรงนี้ ไม่มีรถประจำทางผ่าน

มีคนบอกว่า หากสิ่งไหนจะเป็นของเรา มันก็จะเป็นของเรา
รถคันนี้คงเป็นตัวอย่างที่ดี เพราะกว่าจะได้มา
เกือบต้องไปอยู่กับคนอื่นแล้ว

ขอบคุณ รถยนต์คันที่สอง
จะพยายามทำให้อยู่กับข้าพเจ้านาน ๆ

บุญรักษา ทุกท่าน ;)...