บ่นปนกลอน : เพลงใบไม้

ว่าสักวัน....ฟ้าคงต้องอำนวยพร


พลิ้วแผ่วแผ่วเพลงใบไผ่

ยามใกล้สนธยาฟ้าสลัว

ไหวไหวเงาไม้หม่นมัว

แลทั่วเหว่ว้าอาดูร

จันทรจรจับกับเหลี่ยมฟ้า

เมฆาเลือนลับดับแสงสูรย์

เมื่อความเงียบเหงาเข้าเพิ่มพูน

จะเกื้อกูลอย่างไรไม่นำพา



แลเห็นฝั่งน้ำอยู่ใกล้ใกล้

อีกมินานเท่าใดคงหมดค่า

เมื่อสังขารผ่านใกล้วัยชรา

หมดเวลาของชีวีที่ยึดครอง

บทเพลงแห่งใบไม้ในยามค่ำ

ฝากถ้อยคำจากกมลของคนหมอง

ข้ามฟ้าไปยังคนดีที่เคยปอง

สักวันฟ้าคงต้องอำนวยพร

......................................

คุณมะเดื่อ

ลูกบิดติดรีโมท

๒๐/๐๖/๖๐

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ณ เส้นขอบฟ้า



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

มาแจ้งพี่ว่า 7-8 สค ขอเลื่อนไปก่อน

ติดงานอบรมครูครับ

ขอบคุณมาก

มาอ่านก่อนต่อเลย

เย้ๆ

เขียนเมื่อ 

กลอนไพเราะมากนะครับ

ดูเหงาๆเจือปนบ้าง

เขียนเมื่อ 

ยิ้มเหงา ๆ เศร้าพองาม ๆ นะครับ

คุณมะเดื่อ

-สวัสดีครับครู

-ตามมาอ่านกลอนขอรับ

-มีพลังใจมาฝากครับ..

เขียนเมื่อ 

ขณะหนึ่งความเหงา ก็ทำให้เราได้บ่มเพาะความเข้มแข็งอยู่ในที กระมัง ครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะน้องขจิต

คุณพิชัย

ท่านอาจารย์ยูมิ

น้องเพชร

และน้องอาจารย์แผ่นดิน

ต้องบอกว่า นาน ๆ ได้เขียนกลอน

คิดไม่ออกเลยจ้ะ อยากจะเขียนอีกเรื่องหนึ่ง

แต่กลับไปเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

จึงตอบไม่ได้ว่า มันเรื่องอะไรกันแน่...กลอนพาไป

จริง ๆ จ้าา ๕๕๕๕ ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะจ๊ะ