ต้องยอมรับกันก่อนว่า..การเรียนการสอนของครูในห้องเรียน..ไม่ได้มีปัญหา แต่ถ้ามี หรือกำลังจะมี..เกิดขึ้นจาก..ผู้บริหารการศึกษา..

ผมเขียนบันทึก..(บทความสั้น) ในโกทูโนว์..เกือบจะครบ ๑,๐๐๐ เรื่อง..มีคนอ่านไม่เยอะ..ได้ดอกไม้..ก็ไม่ได้มากมาย..แต่ก็ยังเขียน..

เขียนไม่ได้ตังค์ และไม่ได้เป็นนักเขียนโด่งดัง..ก็ยังคิดจะเขียนต่อไป..ใช้ความรู้และประสบการณ์ จากงานผู้บริหารสถานศึกษาขนาดเล็ก มาถ่ายทอดและเล่าสู่กันฟัง..

ไม่ได้คาดหวัง..จะสั่งสมผลงานทางวิชาการ..ไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครชื่นชม ผมเพียงแค่อยากบันทึกแนวคิดในการทำงาน..หากเป็นประโยชน์กับใครบ้าง..แม้น้อยนิด..ก็ถือว่า “กำไร”

นานๆครั้ง..จะมีผู้อ่านให้ความคิดเห็นยาวๆ และโดยมากผมก็มักจะไม่ค่อยได้ตอบกลับ..แต่บทความล่าสุด เรื่อง..”สภาพปัจจุบันปัญหาการบริหารการศึกษาของไทยกับการก้าวสู่มาตรฐานสากล.”

ผู้ใช้นามปากกาว่า..”ลิขิต” แสดงทัศนะไว้น่าฟัง..ผมรู้สึกประทับใจ จึงขอนำมาพูดถึงและแบ่งปัน..มากกว่า..จะใช้เพียงคำว่า..”ขอบคุณ” เท่านั้น

เรียน อาจารย์

“..น่ายินดี ที่มีอาจารย์ในวงการศึกษาไทยปัจจุบัน เข้าใจและยอมรับสภาพความจริงของปัญหาทางการศึกษา ย่อมเป็นจุดเริ่มต้นของการแก้ไข ถ้าเราหยิบยก...มาให้ความสนใจอย่างกว้างขวาง มากกว่า สนใจเผยแพร่ ตำราต่างประเทศ (แม้ทุกสิ่งมีจุดดี สำหรับช่วงเวลามากกว่า ๑๐ ปี ที่แล้ว) แต่ปัจจุบันเด็กไทยต้องการอะไร สำหรับอนาคตที่ดีของเขา.....

ปัญหานี้ใหญ่หลวงกว่า เมื่อเทียบเท่ากับปัญหาเศรษฐกิจ เพราะ อาจเดินไปถึงจุดการสูญสิ้นชาติไทยโดยไม่รู้ตัว ผู้เขียนได้สัมผัส เยาวชน และครอบครัวของเขาในท้องถิ่น เด็กบางคนปฏิเสธระบบการศึกษาที่อัดเนื้อหา แต่ไม่สอนเชิงปฏิบัติ สิ่งที่จะนำไปประกอบอาชีพ จนกลายเป็นปัญหาครอบครัว แม้ว่าเขาจะมีความสามารถพิเศษ และเป็นระดับหัวกะทิ ทุกครอบครัวต้องแบกภาระค่า”ติวเตอร์” และอื่นๆ ด้วยคาดหวังประสาชาวบ้าน ว่าคะแนนสอบที่ดีของลูกจะนำพาอนาคตเขาไปสู่สิ่งที่ดี แล้วอาจารย์ในวงการศึกษาไทย เห็นด้วยว่าพ่อแม่เข้าใจถูกต้องหรือ? สิ่งเหล่านี้น่าสะเทือนใจ การศึกษากำลังทำร้ายเด็กๆ ลูกหลานรากเหง้าของชาติไทยเราเอง..........”

ขอแสดงความนับถือ

คุณลิขิต

ขอบคุณ..”คุณลิขิต”..ที่เขียนข้อคิดความเห็น..ทำให้ผมเข้าใจการศึกษาไทยได้ชัดเจนขึ้น..และเข้าใจ..มั่นใจยิ่งขึ้น..ว่ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ..

ต้องยอมรับกันก่อนว่า..การเรียนการสอนของครูในห้องเรียน..ไม่ได้มีปัญหา แต่ถ้ามี หรือกำลังจะมี..เกิดขึ้นจาก..ผู้บริหารการศึกษา..

ปัญหา..ที่เป็นวาระแห่งชาติ..แท้จริงอยู่ตรงไหน..ต้องเข้าใจให้ตรงกัน..เด็กเรียนจบประถมฯแล้วอ่านหนังสือไม่ออกใช่หรือไม่..และกำลังไปอยู่ในระดับมัธยมฯ..มากมายก่ายกอง

แล้วทำไม..ส่วนกลาง..ยังคิดงาน/โครงการ..นวัตกรรม..ที่ไม่ได้ตอบโจทย์ในเขตพื้นที่ได้เลย..มิหนำซ้ำ.ยังบั่นทอนเวลาสอนของครู ด้วยคำสั่งที่อ้างว่าเป็นนโยบาย..

ที่ไม่เคยยั่งยืน และไม่มีคำว่าต่อเนื่อง.. หลายปีมาแล้วนะครับ..ที่ทำให้ครูสับสนและขาดศรัทธา..จึงเกิดสิ่งที่ตามมา คือ..”ลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้ รอเวลาเลิก”

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๐ มิถุนายน ๒๕๖๐

(ภาพประกอบ..ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบันทึก(อีกแล้ว)..เพียงแค่จะบอกว่า..กบท้องถิ่น กับปลานิลจิตรลดา อยู่ด้วยกันได้ อย่างมีความสุข ครับ)