​พัฒนากระบวนการคิด มีจิตสาธารณะ : แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับครูเพื่อศิษย์....ที่เขมราษฎร์ธานี​

การเรียนรู้จากการแบ่งปันหรือแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากผู้ที่ประสบผลสำเร็จจากการลงมือปฏิบัติ ก็เป็นส่วนหนึ่งที่จะนำไปสู่การพัฒนา

เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 60 ผมไปช่วยภารกิจของ คณะเทคโนโลยีการจัดการ มทร.อีสาน วิทยาเขตสุรินทร์ กับทีมวิทยากร จากนั้นเช้าวันที่ 30 พฤษภาคม 60 ก่อนการเดินทางกลับภูมิลำเนา ก็ถือโอกาสไปศึกษาดูงานเพื่อเรียนรู้กับครูเพื่อศิษย์ที่โรงเรียนเขมราฐพิทยาคม โดยการเชิญชวนเชิงขอจากครูตุ๊กติ๊ก ให้พาไปเขมราฐ เพื่อไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ดูโครงงานที่ครูที่นั่นทำจนสำเร็จ...

ก่อนไป ผมก็เพิ่งทราบว่าเขมราฐจะขอยกฐานะเป็นจังหวัดในชื่อ เขมราษฎร์ธานี และการไปเขมราฐครั้งนี้ เป็นครั้งแรกของผม ที่สำคัญ มีครูที่เขมราฐ คือน้องออยและคุณแม่ ที่นับถือท่านเป็นแม่อีกคน ชักชวน เชิญชวนอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็หาโอกาสและจังหวะที่เหมาะไม่ได้... การไปคราวนี้ จึงไม่ลังเลที่จะไป แม้ว่าภารกิจหนักหน่วงจากการเดินทางและเมารถจากการไปดูงานที่เชียงรายและเชียงใหม่ ในวันที่ 25-29 พฤษภาคม แล้วลากยาวลงเครื่องบินเช้าวันที่ 29 ก็เดินทางต่อมาทำหน้าที่ที่มุกดาหาร ย่ำพรุ่งรุ่งเช้า ก็ออกจากที่พัก มุ่งหน้าสู่เขมราฐ เพื่อการเรียนรู้ และพบมิตรรักแฟนเพลง ฯ

ก่อนจะได้พบปะกับคณะครูและนักเรียน เพราะอยู่ระหว่างช่วงเรียนหนังสือ ทีมงานของเราจึงตระเวนกราบพระ และเที่ยวชมเมืองเขมราษฎร์ธานี มีหลวงพ่อองค์แสนอยู่ที่วัดริมโขง แล้วบึ่งรถไปอีกอำเภอเพื่อไปกราบหลวงพ่อองค์ตื้อ กลับมาเรียนรู้กับครูนักเรียน ได้ประเด็นของการเรียนรู้ว่า การทำโครงงานร่วมกันระหว่างผู้เรียนและผู้สอน เป็นกลไกสำคัญมากที่ช่วยฝึกทักษะและสร้างกระบวนการเรียนรู้ที่งดงาม ยิ่งเห็นการบูรณาการศาสตร์ด้านต่างๆมาร่วมกันทำโครงงาน ยิ่งเห็นความงดงามมากขึ้นทำให้เห็นศิลปะของการทำงาน ครูพานักเรียนทำโครงการจากมรดกของชุมชน ผ่านผ้าและคนทำผ้า เรียนรู้วิถีชุมชน การอนุรักษ์ ฟื้นฟู และสร้างนวัตกรรมของชิ้นงานผ่านการมีส่วนร่วมของผู้เรียน ทำให้เกิดทักษะฝังลึกที่ช่วยส่งเสริมให้นักเรียน เข้มข้น เข้มขลัง ทางปัญญา

ครูพูดถึงโครงงานที่ได้รับรางวัลระดับประเทศ ได้ทักษะจากการลองผิดลองถูก แต่ที่สำคัญคือ การทำมาอย่างต่อเนื่องจนเกิดทักษะที่สำคัญร่วมกับนักเรียน จนทำให้ครูเข้าใจคำว่า "บูรณาการ" การเรียนการสอน ผ่านการวิจัย คือศึกษา เก็บข้อมูล แล้วนำมาปฏิบัติร่วมกันกับเพื่อนครู และนักเรียน แถมยังได้องค์ความรู้จากภูมิปัญญาผ่านปราชญ์ในชุมชน จนครูเอ่ยปากว่า ต่อให้รัฐบาลจะมีนโยบายอะไรมา หรือมีการทดสอบอะไรก็ตาม หรือจะวัดมาตรฐานตามเกณฑ์ทั้งหลาย ครูเชื่อว่านักเรียนและครูสามารถนำทักษะเหล่านี้ ที่เกิดจากการเรียนรู้ร่วมกันบนฐานงานวิจัยผสานชุมชน จะสามารถผ่านไปได้ทุกๆมิติที่นำมาเป็นมาตรวัด

เมื่อคุยกับครูเสร็จแล้ว จึงขอเวลานักเรียน สอบถามคำถามโง่ๆของผมเอง ว่าได้อะไรจากการทำโครงงาน นักเรียนตอบอย่างชาญฉลาดพร้อมกับพลังของการเป็นผู้รู้แจ่มชัดไม่ติดขัดอะไรในใจ ยินดีเล่าเรื่องราวของโครงงานให้ฟัง การผ่านเรื่องราวทั้งทุกข์ ทั้งสุขร่วมกันกับครูและเพื่อนๆในชั้นเรียนมาจนสำเร็จ มีโอกาสไปยืนนำเสนอโครงงานบนเวทีระดับชาติด้วยกันทั้งห้อง จากเคยไม่เข้าใจกัน โกรธเกี่ยงงอนกันบ้างตอนเริ่มทำโครงงาน แต่ปัจจุบันรักกันมาก และที่สำคัญที่สุด ไม่กลัวเวทีไหนอีกแล้ว สนุกและสุขใจในการทำโครงงาน เพราะได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก

ครู เคยเลือกเอาเด็กหัวกะทิมาทำโครงงาน เด็กหัวกะทิ ถูกมอบหมายอะไรไป ก็ไว งานเสร็จเร็ว ครูสบาย แต่ไม่ท้าทาย จึงเปลี่ยนมาให้นักเรียนห้องที่เกเรที่สุดในระดับชั้น มาทำโครงงานทั้งห้อง ผลก็ปรากฏอย่างย่อหน้าก่อน ที่นักเรียนเล่าให้ฟัง

การเรียนรู้ครั้งนี้ ได้เห็นถึงพลังของความรัก การเอาใจใส่ และเป้าหมายที่ชัดเจนในการเป็นครูเพื่อศิษย์ของครูเรวดี นีระภักษ์ แห่งเขมราฐพิทยาคม และได้เห็นนักเรียนต้นแบบที่ไม่จำเป็นต้องเรียนเก่งในทฤษฎี แต่เห็นความเก่ง และมีปัญญาอันเกิดจากการบ่มเพาะทักษะในการทำงานร่วมกับครู

เสร็จภารกิจ ครูออย (น้องสาวผม) มารับไปทานกลางวัน จึงแยกย้ายกับคณะครูและนักเรียนและครูตุ๊กติ๊ก ส่วนผมและน้องออยทานกลางวันที่ร้านในตัวอำเภอ ก่อนจะบึ่งรถไปหาคุณแม่ที่โรงเรียน เพื่อสวัสดี โอบกอด และทักทาย แม่ก็เล่าเรื่องราวของความเป็นครู นำชมห้องเรียน และสื่อการเรียนการสอนของชั้นประถม 5 แล้วอวดหนังสือเล่มเล็กที่แม่ถ่ายทอดทักษะให้นักเรียนทำแล้วประกวดจนได้รางวัลอยู่เสมอๆ การตกแต่งห้องเรียนที่แม่ใช้ทุนทรัพย์ส่วนตัวเพื่อทำให้ห้องเรียนสมบูรณ์ มีสื่อการสอนที่ครบถ้วน แม้จะไม่ทันสมัย แต่ก็ช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ให้นักเรียนได้เป็นอย่างดี แม่ครูนงลักษณ์ ศรีวัฒนานนท์

สวมกอดแม่เพื่อร่ำลาก็วกกลับเข้าอำเภอ เพื่อแยกย้ายจากเจ้าถิ่น หอบเอาความรู้ กำลังใจ แนวคิด กลับมาเพื่อเป็นทุนทางปัญญา ...


ขากลับ ก็แวะกราบหลวงพ่อองค์หมื่น ทำให้ครบทั้งองค์หมื่น องค์แสน และองค์ตื้อ

ณ มอดินแดง

ต้นเดือนมิถุนายน 2560






ขอบคุณหนังสือเล่มเล็กอันทรงคุณค่า





บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน การพัฒนานักศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น



ความเห็น (3)

-สวัสดีครับครู

-ผมอ่านบันทึกด้วยความยินดี

-สรุปปิดบันทึกอย่างอบอุ่นใจกับประโยคนี้"สวมกอดแม่เพื่อร่ำลาก็วกกลับเข้าอำเภอ เพื่อแยกย้ายจากเจ้าถิ่น หอบเอาความรู้ กำลังใจ แนวคิด กลับมาเพื่อเป็นทุนทางปัญญา"

-ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

@เพชรน้ำหนึ่ง

ขอบคุณครับ เวลาเขียนบันทึก ก็ทำให้เราสุขใจ ตัวหนังสือจึงออกมาจากใ

เขียนเมื่อ 

น่าสนใจมาก

ดีใจด้วยได้เดินทางแบบที่ต้องการ