บ้านครึ่งดินครึ่งอิฐครึ่งปูน..กับวันเวลา..ที่ผ่านๆไป. ..ดูเหมือนจะรวดเร็ว.. แต่บางครั้งก็ดูเหมือนจะ..เชื่องช้า.(..เอ...อะไรคือเวลา...)...

..ฟักข้าว..ในกระถางที่ใบไม่ค่อยจะโตใหญ่และมันก็ขึ้นของมันเอง..อย่างที่เห็นในภาพ..ก็อยากจะบอกว่าแค่ปีกว่า. คลุมมิดหน้าบ้านนี้เสียแล้ว....

มันเอาพลังที่จะอยู่รอดเติบโตได้มาจากไหน....

ถ้าจะเปรียบกันไป..กับผู้เขียน..ในปัจจุบัน..ก็คงจะครือๆกัน...

คนไกลกายที่นับเวลากันก็..ดูรวดเร็ว..ดูๆก็(ตาย)ไปนานนับเวลาได้แปดเก้าปี..ดูว่าเหมือนเมื่อวานนี้เอง..

..ตัวเองอยู่รอดมาจนบัดนี้. ก็คงจะเป็นที่ว่า. มีดิน น้ำ ลม ไฟ. ในสมัยแม่..อุ้มท้องอยู่ เป็นพลังที่ยังพอเห็นว่าสอาด..อยู่ก็ว่าได้..

..เรื่องราวที่เขียนๆมา..ไม่รู้ว่านานเท่าใด. ..กดเข้าไปดู..อ้าวววว...เวลา นะเวลา...มันช่างผ่านพัดไป. ดัง สายลม..และสายน้ำ..ที่ไม่เคยไหลกับ..กับสายลมที่ผันผวน. แลไม่เคยอยู่นิ่ง..ดังวันเวลา...ที่..ปรากฏเป็นอสงไขย...

แล อนิจัง. ..บันทึกเรื่องราวในแกลลลี่ชีวิต...ก็คงปิดตัวลง....ในวันใดวันหนึ่ง..ตามกาล..เวลา..ด้วยประการฉนี้ แล....