ฝ่ายหญิงสาวกลับถึงที่พักแล้วยังหวนคิดถึงชายหนุ่มว่า...เห็นเจ้าพรามหณ์งามติดนัยน์ตามา เข้าไสยายามค่ำยิ่งรำจวน คิดสงสารป่านฉะนี้เจ้าพราหมณ์น้อย จะอยู่คอยหรือจะไปเสียไกลสวน. ( น. 153 ) ฝ่ายชายหนุ่มก็คิดถึงหญิงสาวไม่แพ้กันว่า...เผยพระแกลแลชมนภาภางค์ จันทร์กระจ่างส่องฟ้าสุราลัย พระดูเดือนเหมือนวงนลาฏน้อง สัมผัสผ่องพาจิตพิสมัย รื่นรื่นกลิ่นลำดวนรัญจวนใจ เหมือนเข้าใกล้กลิ่นนางเมื่อกลางวัน. ( น. 156 )ในความหมายนี้ผมว่าศรรักปักสองดวงใจเข้าให้แล้วอันผู้หญิงความรักมักเกิดทางหูแล้วเกิดความสงสารตามมาแต่ความรักฝ่ายชายนี้มักเกิดขึ้นทางตาก่อนแล้วหลงเพ้อละเมอครวญว่า...พระเพ่งพิศคิดถึงคะนึงนาง ไม่เสื่อมส่างอารมณ์สมประดี เสียงจักจั่นจังหรีดวะหวีดแว่ว เหมือนเสียงแก้วเกษรามารศรี เที่ยวผันแปรแลหาแล้วพาที ขึ้นมานี่เถิดนะเจ้าเยาวมาลย์. (น. 156 ).
ฝ่ายสามเกลอเห็นผู้น้องผิดสังเกตจึงชวนคุยและพร่ำสอนให้มีสติว่า...หลงอะไรจะเหมือนหลงทรงมนุษย์ ที่โศกสุดเศร้าแสนเสน่หา จนลืมตัวมัวเมาเพราะต้องตา ต้องตรึงตราตรอมจิตเพราะปิดความ บุราณว่าถ้าเหลือกำลังลาก ให้ออกปากบอกแขกช่วยแบกหาม แม้นพ่อบอกออกบ้างไม่พรางความ จะเป็นล่ามแก้ไขให้ได้การ. ( น. 157 ) พอรุ่งสางสี่พี่เลี้ยงกับสี่เกลอมาเจอกันในสวนชวนกันคุยแล้วฝากตัวผู้น้องให้พี่เลี้ยงเป็นแม่สื่อไปถึงลูกสาวเจ้าเมือง โดยชายหนุ่มเด็ดใบตองกล้วยเอามาเขียนจดหมายรักแล้วม้วนส่งพี่เลี้ยงเพื่อนำไปมอบให้หญิงสาวเพื่อขอความรักพร้อมกับถอดแหวนมอบให้ไปด้วย 1 วง
ฝ่ายพี่เลี้ยงครั้นได้เข้าเฝ้าลูกสาวเจ้าเมืองแล้วดูทิศทางลมพอได้ช่องก็เผยความจริงว่า...เจ้าพราหมณ์น้อยนึกถึงคะนึงนาง วันนี้ร่างเรื่องสารให้ฉานมา กับรำมรงค์วงน้อยเพชรรัตน์ เป็นกษัตริย์แล้วนะแม่แน่หนักหนา แล้วหยิบของสองสิ่งที่ซ่อนมา ทูลถวายพระธิดาพะงางาม. ( น. 162 ) ฝ่ายหญิงสาวอ่านจดหมายแล้วก็รู้แจ้งปริศนาขอความรักตอนท้ายจดหมายยังบอกว่า...จึงแต่งสารเสี่ยงทายถวายแหวน ใบตองแทนแผ่นทองพระน้องเอ๋ย ถ้าแม้นมาตรชาติก่อนเป็นคู่เคย ขอให้เผยพจนารถประภาษมา แม้นแม่ไม่อนุกูลสูญสวาท เห็นสิ้นชาติชีวังจะสังขาร์ จะเอากรุงรมจักรนัครา เป็นป่าช้าสุมเพลิงเชิงตะกอน. ( น. 163 ) ต่อมานางน้องเจ้าก็ตอบจดหมายลงในแผ่นกระดาษหนังแล้วฝากไปให้ชายหนุ่มบอกทำนองว่า ถ้ารักจริงหวังแต่งก็ไปบอกพ่อแม่มาสู่ขอเถิดนะแล้วตอนต่อไปจะเป็นยังไงละหนอ.
.....................................
บรรณานุกรม
สุนทรโวหาร ( ภู่ ),พระ,2329-2398. ( 2555 ). พระอภัยมณี.
กรุงเทพ ฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ ( 2006 ).
