วันนี้ เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมมีความสุขมาก ความสุขที่เกิดจากการเดินทางไปขอขมาบุคคลที่ผมรักและนับถือเป็นอย่างยิ่ง ผมกราบขอขมาเพื่อจะลาบวชในช่วงปิดภาคเรียนนี้ ซึ่งวันนี้โรงเรียนก็ปิดแล้ว และผมก็พร้อมที่จะบวชแล้วด้วย..
ผมเคยบวชมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนั้นยังจำได้ว่า บวชไม่นานและใจไม่นิ่ง เนื่องจากเพิ่งบรรจุเข้ารับราชการครู ใจเป็นกังวลแต่เรื่องงานการสอน มาตอนนี้ เหมือนมีแรงบันดาลใจ ตั้งแต่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช จังหวัดสุพรรณบุรี เจ็บแผลที่ผ่าตัดเนื้องอกในสมอง คืนนั้นคิดถึงพ่อผู้ล่วงลับไปแล้ว คิดถึงแม่ที่ท่านชรามาก ท่านมานอนเฝ้าผมอยู่ข้างเตียง คิดถึงเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย รวมทั้งบุคคลที่เคารพรักและนับถือ ที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ...
เสร็จภารกิจ ผมขับรถกลับบ้านด้วยใจอิ่มเอิบ..เหมือนได้ผ่านการทำความดี ทำในสิ่งที่เป็นสิริมงคลครั้งยิ่งใหญ่ ใจจดจ่อแต่เรื่องบวช แต่สายตาจับจ้องบนท้องถนน ฝนตกตลอดทาง ผมตั้งสติ บอกตัวเองว่าฝนตกถนนลื่นนะ ต้องขับอย่างระมัดระวัง อย่าประมาท ที่สำคัญ ผมกำลังจะบวช อย่าได้มีเหตุการณ์อันใดมาเป็นอุปสรรคขวางกั้นเลย
การบวชไม่ใช่เรื่องง่าย การตัดสินใจถือศีลอันเป็นกุศลมากมาย ต้องอาศัยหัวใจที่ประกอบด้วยเหตุและผล ซึ่งทั้งสองอย่างผมมีพร้อม น้อมรับการปฏิบัติธรรมอย่างตั้งใจในช่วงปิดภาคเรียน แม้จะมีเวลาไม่มาก แต่ก็ยังเชื่อว่ามากกว่าครั้งใดๆ ที่เคยร่วมกิจกรรมค่ายธรรมะในหลายๆครั้ง..ที่ผ่านมา
สัปดาห์หน้า..คุณหมอนัดครั้งแรก หลังผ่าตัด หลังจากวันพบคุณหมอแล้ว คือวันอันสดใส ที่จะก้าวไปในที่ที่จะทำให้กายและใจบริสุทธิ์ด้วยศีล ไม่มีสิ่งใดให้ห่วงอีกแล้ว..เพราะผมได้ปวารณาตัวเองอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป..
ขอไลน์ไปบอกเพื่อนๆ ผู้ให้กำลังใจมาตลอด เพื่อนที่เรียนมัธยมมาด้วยกัน ไม่เคยทิ้งกัน ผมบอกเพื่อนว่า...”ถึงเพื่อนที่รักทุกคน ปิดเทอมนี้ ชยันต์จะบวชให้พ่อกับแม่ และบุคคลที่เคารพรักและนับถือผู้ล่วงลับไปแล้ว ชยันต์ จะตั้งใจปฏิบัติธรรม และแผ่ผลบุญจากการบวชครั้งนี้ มายังเพื่อนปากเกร็ดทุกคน จงได้รับผลบุญให้มีความสุขกายสุขใจโดยทั่วกัน หากมีสิ่งใดที่ชยันต์ได้พูดหรือกระทำผิดไป ขอให้เพื่อนอโหสิกรรมด้วย เทอญ....”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๘ ตุลาคม ๒๕๕๙
ขออนุโมทนาบุญ ในครั้งนี้ กับท่าน ผอ. นะคะ สาธุๆๆ..
Anumodanaa!
ขอร่วมอนุโมทนาบุญด้วยครับ
..