ก้าวที่เจ็ดสิบเจ็ด...มิงกะลาบาสะหยามะ : สวัสดีคะ/ ครับคุณครู ( 5 กันยายน 2559 )

Winaiyamon
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

สวัสดีวันจันทร์ เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่อีกแล้ววันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหลือเวลาที่จะได้อยู่กับเด็กแสนซนเหล่านี้อีกประมาณสามสัปดาห์เท่านั้นนะ ว่าไปแล้วรู้สึกว่ามันผ่านไปไวจังเลยยังไม่อยากจะย้ายเลย ยังจำวันแรกที่มาได้เป็นอย่างดี นี่ละหนาเผลอแป๊บเดียวดันให้ใจกับเด็กน้อยเหล่านี้ไปเสียแล้ว พอใกล้เวลาเข้ามาก็ไม่อยากจะจากไปแล้วละซิ จากความรู้สึกที่ไม่ค่อยดี กังวลต่าง ๆ นานา ค่อย ๆ กลายเป็นความรู้สึกที่เริ่มจะดี และกลายเป็นความรู้สึกที่ดี เหมือนกับว่าเรียนรู้ ปรับตัวและอยู่กับสิ่งที่เป็นอยู่จนกลายเป็นความผูกพันกับเด็ก พอความรู้สึกมันเริ่มลงตัวก็ต้องถึงเวลาที่ต้องจากกันไปอีกแล้ว และก็ต้องทำใจและปรับตัวกับการไปเจอประสบการณ์ใหม่…เมื่อมีการพบเจอก็ต้องมีการจากลา มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ยากที่จะทำใจ…

มิงกะลาบาสะหยามะ : สวัสดีคะ/ ครับคุณครู วันนี้เข้าห้องเรียนไปได้รับคำกล่าวทักทายใหม่ ทุกครั้งจะได้ยินเพียงคำว่าสวัสดีคะ/ ครับคุณครู แต่วันนี้เด็กน้อยแถมคำทักทายใหม่เป็นคำว่า มิงกะลาบาสะหยามะ แปลว่า สวัสดีคะ/ ครับคุณครู วันนี้เด็กน้อยสอนภาษาพม่าให้ ต่อไปนี้คงต้องมีภาษาพม่าวันละคำแล้วละ เนื่องจากที่โรงเรียนมีเด็กจากพม่ามาเรียนด้วยค่อนข้างที่จะเยอะเด็กเขามาเรียนภาษาไทยเรา เราก็ต้องเรียนรู้ภาษาพม่าจากเขาถือว่าแลกเปลี่ยนกัน ประเทศไทยเราเป็นประเทศที่ใจดีและให้โอกาสคนมากเลยนะ เปิดโอกาสให้ทุกชนชาติเข้ามาเรียนในประเทศไทยได้และได้รับสวัสดิการต่าง ๆ เหมือนกับเด็กไทยเป็นประเทศที่ใจดีและให้โอกาสคนมาก ไม่รู้ว่าเด็กน้อยเขาจะรู้ไหมนะว่าประเทศไทยให้โอกาสกับเขามากขนาดไหน ถึงแม้เด็กน้อยจะไม่ใช่เด็กไทยแต่ครูไม่เคยมองว่าเขาเป็นอื่นยังคงทำหน้าที่สอนเหมือนเขาเป็นเด็กเป็นลูกหลานคนไทยคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าถ้าเด็กน้อยเหล่านี้โตขึ้นไปจะคิดถึงประเทศไทยไหมนะ ว่าประเทศไทยได้ให้อะไรเขาบ้าง….




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวสุวิมล แดงพยนต์ (ภาคเรียนที่1/2559)



ความเห็น (0)