เขาเลือกเกิดไม่ได้ หากเลือกเกิดได้ คงเลือกเกิดเป็นคนไทย เลือกเกิดเป็นคนร่ำรวยที่สมบูรณ์พร้อม

ที่ร้านอาหารเพิงเล็กๆข้างถนน ในหมู่บ้าน….ในบ่ายวันหนึ่ง

เสียงซู๊ดปากอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับเสียงสูดน้ำมูกที่พร้อมไหล ของเด็กน้อยสองคนที่ผมนั่งมองอยู่อีกฟากหนึ่งของโต๊ะ

เป็นภาพเด็กไทยใหญ่สองคนชายหญิง สวมชุดนักเรียนที่ขะมุกขะมอมไปด้วยรอยเปื้อนโคลน กระดุมบางเม็ดหลุดไป เสื้อที่ขาดวิ่นถูกเย็บสอยอย่างดี ดูชื่อที่ปักหน้าอกเป็นโลโก้รูปดอกบัว ของโรงเรียนอนุบาลใหญ่โตในเมืองใหญ่...นี่คงเป็นเสื้อผ้าบริจาค

เด็กสองคนชายหญิงกำลังสนใจ ขนมจีนในชามใบเขื่องที่อยู่ตรงหน้า เสียงช้อนกระทบกับชามสังกะสีซดน้ำจนไม่เหลือ ...

เด็กก็ยังเป็นเด็กที่เดียงสา ไม่รู้ว่าตนเองต้องไปเจอะเจออะไรอีกบ้างในชีวิต ขอให้ได้กินได้เที่ยว ได้วิ่งเล่น เขาก็สุขใจ

ผมมองเด็กทั้งสองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เพราะผมรู้ว่าเด็กทั้งสอง ไม่ใช่คนไทย เป็นเด็กที่พลัดถิ่นไทยใหญ่ตามพ่อแม่ข้ามมาทำงานเพื่อหาเงินที่ฝั่งไทย ...มองลึกๆไปถึงดวงตาบ๊องแบ๊ว ผมเห็นความเดียงสาซ่อนอยู่ในนั้น...

เขาเลือกเกิดไม่ได้ หากเลือกเกิดได้ คงเลือกเกิดเป็นคนไทย เลือกเกิดเป็นคนร่ำรวยที่สมบูรณ์พร้อม

ผมส่งเสียงบอกแม่ค้า บอกว่าเดี๋ยวผมจะจ่ายเงินค่าขนมจีนให้เด็กทั้งสองคนนี่เอง...

ผมถามเด็กทั้งสองว่าชื่ออะไรกันบ้าง เสียงตอบดังชัดเจน พูดไทยชัด

“ ผมชื่อ สมศักดิ์ ครับ!!!<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">หนูชื่อ กนกอร ค่ะ !!!”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">พร้อมกับยิ้ม เขินอายผมเล็กน้อย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน ตามพ่อแม่มาทำงานขายแรงงาน รับจ้างค่าแรงต่ำๆ จากชาวบ้านในแถบนี้…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ช่วงนี้โรงเรียนเปิดเรียน เด็กๆวัยขนาดนี้น่าจะได้เรียนหนังสือไทย แม้เขาไม่ใช่คนไทยก็ตาม เพราะผมเคยเห็นหลายๆโรงเรียนแถบชายแดน มีเด็กพลัดถิ่นค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ทำไมเด็กๆเหล่านี้ไม่ไปเรียนเล่าครับ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ผมตั้งคำถามกับป้าคนขายขนมจีน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ป้าตอบว่า “เด็กสองคนนี้ น่าจะมาอยู่ใหม่ พ่อกับแม่เป็นลูกจ้างของ บ้านโน้น”ป้าตอบพลางชี้ไปบ้านหลังใหญ่ตรงกันข้ามกับร้านของป้า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">“ป้าครับ ป้าช่วยบอกนายจ้าง หรือพ่อแม่เด็กให้พาไปสมัครเรียนนะครับ โรงเรียนที่บ้านเราเขาก็รับ” ผมกำชับป้าก่อนที่จะลาป้ากลับบ้าน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">เป็นภาพชีวิตของเด็กชายหญิงคู่หนึ่งที่หมู่บ้านเล็กๆ ไม่ไกลจากบ้านผมที่เมืองปาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ผมทำงานคลุกคลีกับคนชายขอบในแถบแม่ฮ่องสอน ได้เห็นชีวิตที่หลากหลาย และในภาพชีวิตเหล่านั้นที่เห็นจนเจนตา คือ ความไม่พร้อม และความขาดแคลน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">สายตาวิงวอน เศร้าสร้อย ของคนพลัดถิ่น …การเข้ามารับจ้างเล็กๆน้อยๆ กับนายจ้างที่เมืองไทย แลกกับค่าแรงเพียงน้อยนิด (ถูกจริง) บ้างก็หอบลูกจูงหลานเล็กๆ  เป็นภาพที่ผมเห็นแล้วหดหู่ใจเสมอ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">เพราะพวกเขาเลือกเกิดไม่ได้นั่นเอง…หากเลือกเกิดได้ ใครจะเลือกเกิดมาในภาวะเช่นนี้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ไม่เป็นธรรมเลย…ไม่มีอะไรเป็นธรรม และไม่รู้จะเรียกร้องความเป็นธรรมจากที่ใด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">เป็นเพราะชะตา ฟ้าลิขิต กรรมเวรหรืออย่างไร…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p>หน้าหนาวปีนี้บนดอยหนาวเหน็บยิ่งนัก…<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ผมยังนึกไม่ออก ว่าพวกเค้าจะอยู่กันอย่างไร  แล้วเด็กๆอีกละจะอยู่กันอย่างไร?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">และความยากจน เจ็บปวดยิ่งนัก…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ในบันทึก  เมื่อฤดูกาลเปลี่ยน …ความรู้สึกต่าง: ฤดูหนาวที่อบอุ่น   ผมได้เขียนเรื่องราวของการต่อสู้กับความหนาวและความยากจนของคนทุกข์ คนยาก มีผู้อ่านบันทึกประสงค์จะส่งของบริจาค(เสื้อผ้า) มาให้ผมที่แม่ฮ่องสอน เพื่อนำไปมอบให้เด็ก คนชราที่ขาดแคลน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ทุกปีผมจะขอรับบริจาคเสื้อผ้า และมีปิยะมิตร จากเมืองกรุง และหลายๆที่ที่ทราบข่าว พวกเขาเหล่านั้นส่งเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่มมาให้ผมเพื่อนำไปให้พี่น้องที่ขาดแคลนเสมอ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ผมพยายามกระจายของที่บริจาคโดยการคัดแบ่งและกระจายให้น้องๆหมออนามัย ที่อยู่สถานีอนามัยกันดาร  และคุณครูที่อยู่ตามแนวชายแดน เพราะพวกเขาเหล่านั้นรู้ดีว่าคนทุกข์ คนยากอยู่ตรงมุมไหน…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ของที่รับบริจาคจะถึงพวกเขาคนทุกข์ยากโดยตรง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">และในปีนี้…ผมคิดว่าเป็นปีที่หนาวเหน็บอีกปี ผมขอเชิญชวน ผู้ที่เข้ามาอ่านบันทึก และเพื่อนๆพี่ๆ ใน Gotoknow ร่วมกันบริจาคเสื้อผ้า หรือเครื่องนุ่งห่ม ถุงมือ ถุงเท้า หมวก สำหรับเด็กและคนชรา …และไม่ขอรับเป็นเงินครับ (เพราะไม่เหมาะสมด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p>สิ่งของที่ท่านบริจาค สามารถส่งเป็นพัสดุไปรษณีย์มาถึงผมโดยตรง…<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal">ผมจะขอรับอาสาเป็นศูนย์กลางการรับของบริจาคเพื่อนำไปให้ถึงมือคนทุกข์ยากบนดอยสูง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt" class="MsoNormal"></p>ถือว่าเป็นเรามาทำบุญร่วมกันครับ <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 45.0pt"><hr width="100%" size="2"></div><p>ส่งมาที่….. จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร๑๙ หมู่ ๓ ต.ทุ่งยาว อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ๕๘๑๓๐</p><p></p><p></p>